Χρύσανθος Θεοδωρίδης 1934-2005
Σάββατο, Μαρτίου 28, 2009
Τετάρτη, Μαρτίου 25, 2009
H συνέχεια των σεμιναρίων Ποντιακής Ιστορίας
Με μικρές αλλαγές από το αρχικό πρόγραμμα, συνεχίζεται και ολοκληρώνεται η πολυθεματική έκθεση και τα σεμινάρια αυτήν την εβδομάδα. Με την ολοκλήρωση των σεμιναρίων θα σας παρουσιάσουμε πλήρες φωτογραφικό υλικό από την έκθεση.
Τρίτη, Μαρτίου 24, 2009
Δευτέρα, Μαρτίου 23, 2009
ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ ΣΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ....
Μην υπακούσετε σαν "πρόβατα" στο κάλεσμα να κλείσετε τα φώτα σας το Σάββατο από 8.30 έως 9.30μμ.
Δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια άσκηση επιβολής πειθαρχίας.
Πείτε ΟΧΙ στη μαζική υποταγή και στην ενοχοποίηση των πολιτών του κόσμου.
Δεν είμαστε ένοχοι εμείς οι απλοί πολίτες του κόσμου για την οικολογική καταστροφή του πλανήτη. Δεν εξαρτάται από εμάς η σωτηρία του πλανήτη.
Τον πλανήτη τον καταστρέφουν συστηματικά οι λίγοι, αθέατοι και μεγάλοι, που μπορεί να μη φορούν κουκούλες αλλά κρύβονται μέσα στις σκιές και παίζουν με τις ζωές μας σε ένα ντελίριο επίδειξης ισχύος.
Δεν είμαστε εμείς υπεύθυνοι για αυτήν την ρυπογόνα τεχνολογία. Η ηλεκτροκίνηση των αυτοκινήτων ήταν δυνατή εδώ και 40 χρόνια αλλά θέλαν να πουλήσουν τα πετρέλαιά τους.
Δεν μας έχουν αφήσει καμιά επιλογή από το να χρησιμοποιούμε την ρυπογόνα τεχνολογία τους κι έτσι αθελά μας να γινόμαστε συμμέτοχοι αυτής της οικολογικής καταστροφής.
Αυτοί οι μεγάλοι και ισχυροί έχουν την επιλογή της επιβολής μιας μή ρυπογόνας τεχνολογίας αλλά εμείς δεν έχουμε τη δυνατότητα της χρήσης μιας μή ρυπογόνας τεχνολογίας. Μας έχουν κάνει χωρίς την θέλησή μας συνένοχους σε ένα οικολογικό έγκλημα.
Και τώρα με αυτήν την άσκηση επιβολής πειθαρχίας προσπαθούν να μας αποσπάσουν και την ομολογία ότι εμείς είμαστε συνυπεύθυνοι για αυτήν την καταστροφή. Μας λένε ότι από εμάς εξαρτάται η σωτηρία του περιβάλλοντος όταν εμείς δεν έχουμε καμμία συμμετοχή στις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή μας. Μας λένε να πλένουμε με κρύο νερό για να κάνουμε οικονομία στην Ενέργεια. Μα αν η ενέργεια παραγόταν από τον ήλιο και τον άνεμο τότε η παραγωγή της δε θα επιβάρυνε το περιβάλλον.
Το θέμα δεν είναι πόση ενέργεια καταναλώνουμε αλλά πόσο ρυπογόνος είναι ο τρόπος παραγωγής αυτής της ενέργειας κι αυτό δεν το καθορίζουμε εμείς, οι πολίτες του κόσμου, αλλά οι ασυνείδητοι, προδότες και μισάνθρωποι που παίρνουν τις αποφάσεις. Η Δ.Ε.Η. (ο ανηλεής αυτός δολοφόνος που το μόνο που ξέρει είναι να ρυπαίνει και να αυξάνει συνεχώς το κόστος της ενέργεια) ετοιμάζεται να κάνει κι άλλο εργοστάσιο παραγωγής ρεύματος με λιθάνθρακα.
Και τώρα μας ζητούν να κλείσουμε όλοι τα φώτα το Σάββατο από 8.30 έως και 9.30. Το ονομάζουν ώρα της Γης αλλά δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια άσκηση επιβολής πειθαρχίας και μια Δήλωση υπαιτιότητας και ενοχής για την οικολογική καταστροφή του περιβάλλοντος.
Αυτοί θέλουν για μια ώρα να είμαστε στο σκοτάδι.
Εμείς απαντάμε με μια ώρα μέσα στο φως.
ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ
ΝΑ... ΑΝΑΨΕΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΣΠΙΤΙΩΝ ΣΑΣ.
ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΘΑ ΔΗΛΩΣΟΥΜΕ ΟΤΙ....
ΑΝΑΨΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΣΠΙΤΙΩΝ ΣΑΣ. ΑΣ ΛΑΜΨΕΙ Η ΝΥΧΤΑ. ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΤΕ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΝΙΞΕΙ ΟΥΤΕ ΣΥΜΒΟΛΙΚΑ ΟΥΤΕ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΑΛΛΑ ΑΣ ΜΑΣ ΛΟΥΣΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ.
ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΘΑ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ...
ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ ΤΩΡΑ!!!!
ΜΕΤΑ ΤΙΜΗΣ....
ΟΝΑΣΑΝΔΡΟΣ
ΔΙΚΤΥΟ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ
Δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια άσκηση επιβολής πειθαρχίας.
Πείτε ΟΧΙ στη μαζική υποταγή και στην ενοχοποίηση των πολιτών του κόσμου.
Δεν είμαστε ένοχοι εμείς οι απλοί πολίτες του κόσμου για την οικολογική καταστροφή του πλανήτη. Δεν εξαρτάται από εμάς η σωτηρία του πλανήτη.
Τον πλανήτη τον καταστρέφουν συστηματικά οι λίγοι, αθέατοι και μεγάλοι, που μπορεί να μη φορούν κουκούλες αλλά κρύβονται μέσα στις σκιές και παίζουν με τις ζωές μας σε ένα ντελίριο επίδειξης ισχύος.
ΜΗΝ ΥΠΑΚΟΥΣΕΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ.
Δεν είμαστε εμείς υπεύθυνοι για αυτήν την ρυπογόνα τεχνολογία. Η ηλεκτροκίνηση των αυτοκινήτων ήταν δυνατή εδώ και 40 χρόνια αλλά θέλαν να πουλήσουν τα πετρέλαιά τους.
Δεν μας έχουν αφήσει καμιά επιλογή από το να χρησιμοποιούμε την ρυπογόνα τεχνολογία τους κι έτσι αθελά μας να γινόμαστε συμμέτοχοι αυτής της οικολογικής καταστροφής.
Αυτοί οι μεγάλοι και ισχυροί έχουν την επιλογή της επιβολής μιας μή ρυπογόνας τεχνολογίας αλλά εμείς δεν έχουμε τη δυνατότητα της χρήσης μιας μή ρυπογόνας τεχνολογίας. Μας έχουν κάνει χωρίς την θέλησή μας συνένοχους σε ένα οικολογικό έγκλημα.
Και τώρα με αυτήν την άσκηση επιβολής πειθαρχίας προσπαθούν να μας αποσπάσουν και την ομολογία ότι εμείς είμαστε συνυπεύθυνοι για αυτήν την καταστροφή. Μας λένε ότι από εμάς εξαρτάται η σωτηρία του περιβάλλοντος όταν εμείς δεν έχουμε καμμία συμμετοχή στις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή μας. Μας λένε να πλένουμε με κρύο νερό για να κάνουμε οικονομία στην Ενέργεια. Μα αν η ενέργεια παραγόταν από τον ήλιο και τον άνεμο τότε η παραγωγή της δε θα επιβάρυνε το περιβάλλον.
Το θέμα δεν είναι πόση ενέργεια καταναλώνουμε αλλά πόσο ρυπογόνος είναι ο τρόπος παραγωγής αυτής της ενέργειας κι αυτό δεν το καθορίζουμε εμείς, οι πολίτες του κόσμου, αλλά οι ασυνείδητοι, προδότες και μισάνθρωποι που παίρνουν τις αποφάσεις. Η Δ.Ε.Η. (ο ανηλεής αυτός δολοφόνος που το μόνο που ξέρει είναι να ρυπαίνει και να αυξάνει συνεχώς το κόστος της ενέργεια) ετοιμάζεται να κάνει κι άλλο εργοστάσιο παραγωγής ρεύματος με λιθάνθρακα.
Και τώρα μας ζητούν να κλείσουμε όλοι τα φώτα το Σάββατο από 8.30 έως και 9.30. Το ονομάζουν ώρα της Γης αλλά δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια άσκηση επιβολής πειθαρχίας και μια Δήλωση υπαιτιότητας και ενοχής για την οικολογική καταστροφή του περιβάλλοντος.
Αυτοί θέλουν για μια ώρα να είμαστε στο σκοτάδι.
Εμείς απαντάμε με μια ώρα μέσα στο φως.
ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ
ΝΑ... ΑΝΑΨΕΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΣΠΙΤΙΩΝ ΣΑΣ.
ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΘΑ ΔΗΛΩΣΟΥΜΕ ΟΤΙ....
- ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΖΩΑ ΠΡΟΣ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ.
- ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΟΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΑΙ ΙΣΧΥΡΩΝ ΠΟΥ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΤΩΡΑ ΜΑΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΝΤΑΙ.
- ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΟΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΕΠΙΒΑΛΕΙ.
- Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΥΣΙΚΟΙ ΠΟΡΟΙ ΑΝΟΙΚΟΥΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.
- ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΩΝ ΨΕΥΔΩΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ
- ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΑΛΛΑ ΑΠΟΖΗΤΟΥΜΕ ΤΟ ΦΩΣ. ΕΝΑ ΦΩΣ ΠΟΥ Ο ΗΛΙΟΣ ΤΟ ΔΙΝΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΤΙΜΟ.
- ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΩΝ ΨΕΥΔΩΝ ΤΟΥΣ, ΣΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΜΙΑΣ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΠΟΥ ΑΥΤΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝΕ, ΜΙΑΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΠΟΡΩΝ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΕ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ, ΑΠΑΝΤΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΗ ΓΝΩΣΗ, ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΗΘΑΡΓΟ, ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΦΩΤΟΔΟΤΗ ΗΛΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΕΧΟΥΝ ΜΕΡΙΔΙΟ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ.
- ΑΣ ΜΗΝ ΕΛΠΙΖΟΥΝ ΟΙ ΛΙΓΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΙΣΧΥΡΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΕΝΟΧΟΙ ΟΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΠΝΙΞΟΥΝ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΟΧΗ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΜΑΣ.
ΑΝΑΨΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΣΠΙΤΙΩΝ ΣΑΣ. ΑΣ ΛΑΜΨΕΙ Η ΝΥΧΤΑ. ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΤΕ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΝΙΞΕΙ ΟΥΤΕ ΣΥΜΒΟΛΙΚΑ ΟΥΤΕ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΑΛΛΑ ΑΣ ΜΑΣ ΛΟΥΣΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ.
ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΘΑ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ...
ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ ΤΩΡΑ!!!!
ΜΕΤΑ ΤΙΜΗΣ....
ΟΝΑΣΑΝΔΡΟΣ
ΔΙΚΤΥΟ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ
- ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΜΗ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ.
- ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟΥ.
- ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΤΕ ΤΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ.
- ΑΝΑΡΤΗΣΤΕ ΤΟ ΣΕ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ.
- ΕΝΕΡΓΕΙΣΤΕ ΓΡΗΓΟΡΑ.
Κυριακή, Μαρτίου 22, 2009
ΧΑΣΑΠΟΤΑΙΝΙΑ....Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ....
"...Ανακοινώθηκε ότι ανάμεσα στην Τουρκία και γνωστή βρετανική κινηματογραφική εταιρία επήλθε τελική συμφωνία για μια κινηματογραφική υπερπαραγωγή, προϋπολογιζόμενου κόστους 100.000.000 δολαρίων, με θέμα τη ζωή του ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ «Ατατούρκ»...."
ΘΑ ΠΡΟΒΛΗΘΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ ΤΟΥ ΧΑΣΑΠΗ ΑΡΑΓΕ????.....
Σάββατο, Μαρτίου 21, 2009
ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ!
ΤΑ ΑΠΟΒΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΡΟΥΜΠΑΣ, ΚΑΘΙΖΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΤΗΣ ΑΘΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ. ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΩ ΑΠΟ BLACK BLOG
Έχω ξαναγράψει γι’ αυτούς τους δυο σε ανύποπτο χρόνο, κρίνοντας ως γελοία την τηλεοπτική παρουσία τους. Ωστόσο, επανέρχομαι επειδή εγώ κι εσείς πληρώνουμε για να λένε τις παπαριές τους κάθε μέρα, αλλά κι επειδή διάβασα χθες τρελά πράγματα σχετικά με τις αμοιβές τους! Γράφει το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ:
Λυριτζής-Οικονόμου: Χρυσοπληρώνονται για να είναι τελευταίοι! Ξεπερνούν τις 600.000 ευρώ ετησίως οι αποδοχές του πρωινού διδύμου της ΝΕΤ
Εάν αυτό δεν είναι σκανδαλάρα, τότε τι είναι; Το ποσό είναι τεράστιο, ασχέτως αν είναι αναντίστοιχο των επιδόσεών τους, αφού σύμφωνα με τους πίνακες της AGB, κατατάσσονται τελευταίοι στην κούρσα του πρωινού ανταγωνισμού. Το γεγονός -αναφέρει το σχετικό δημοσίευμα του “Πρώτου Θέματος”- είναι τουλάχιστον προκλητικό για την περίοδο της έντονης οικονομικής κρίσης που διανύουμε, με την ανεργία να απειλεί τους περισσότερους εργαζομένους στον κλάδο, με τον Γιώργο Παπαδάκη που φιγουράρει πρώτος στη συγκεκριμένη ζώνη να δέχεται μείωση στις αποδοχές του [σσ. ας έκανε κι αλλιώς...], ενώ οι αποδοχές των παρουσιαστών του πρωινού ενημερωτικού του Mega, Οικονομέα-Καμπουράκη, με μεγαλύτερη προβολή και κυρίως καλύτερες επιδόσεις, τουλάχιστον επτά μονάδες μπροστά από τη ΝΕΤ, δεν ξεπερνούν τις 12.000-13.000 ευρώ καθαρά μηνιαίως. Είναι πρωτοφανές ο ελληνικός λαός να αναγκάζεται να πληρώνει από την τσέπη του μέσω του ανταποδοτικού τέλους της ΔΕΗ τηλεοπτικές παραγωγές και πρόσωπα που στην ανταγωνιστική ιδιωτική τηλεόραση δεν θα είχαν ιδιαίτερη τύχη. Οι παρουσιαστές της “Πρώτης γραμμής” της ΝΕΤ, Λυριτζής-Οικονόμου, εισπράττουν έκαστος 22.000 ευρώ καθαρά μηνιαίως, με επιδόσεις που υπολείπονται του ανταγωνισμού και είναι οι μόνοι από τους πρωινούς παρουσιαστές που απολαμβάνουν ακόμα τέτοιους μισθούς σε περίοδο έντονης ύφεσης. Ενδεικτική των επιδόσεών τους είναι η επιπλέον καθίζηση [περίπου μιας μονάδας] που υπέστησαν από την έναρξη της φετινής τηλεοπτικής σεζόν. [...] Πρόκειται για προτόγνωρες συνθήκες που δεν απαντώνται σε κανένα ιδιωτικό κανάλι, αλλά και σε κανένα μέρος του κόσμου, οι τελευταίοι στην τηλεθέαση να έσονται πρώτοι στις αμοιβές, και μάλιστα σε περίοδο οικονομικής κρίσης.
- Ποιος είναι υπεύθυνος; Ο κύριος Παναγόπουλος, ο πρόεδρος της ΕΡΤ. Βεβαίως, έχει τεράστιες ευθύνες και ο προηγούμενος, επί ΠΑΣΟΚ, πρόεδρος που προσέλαβε αυτούς τους δυο για ν’ αλλάξουν το τηλεοπτικό τοπίο! Το άλλαξαν! Όταν ξεφυλλίζουν τις εφημερίδες, στέκονται με περισσό ενδιαφέρον στις σελίδες της Espresso με τα σκάνδαλα και τις γυμνές φωτογραφίες…
Πάντως εγώ εξεγείρομαι. Κάτι πρέπει να κάνω. Το πιθανότερο να πάψω να πληρώνω το ανταποδοτικό τέλος της ΔΕΗ. Θυμήθηκα την αείμνηστη Μελίνα. Αλλά υπάρχει κι ο εισαγγελέας που ίσως θα έπρεπε να κάνει μια παρεμβασούλα…
- ΥΓ. Για να μην θυμηθώ ότι και η κυρία Αλεξία Κουλούρη, η σύζυγος του ενός εξ αυτών προσελήφθη στο τηλεοπτικό κανάλι της Βουλής! Είναι προφανές πλέον ότι έχουν αναπτύξει ιδιαίτερους δεσμούς με τη Δεξιά…
- Γιατί δεν προσελαβαν το γιο μου που έχει και πτυχία λονδρέζικου πανεπιστημίου και είναι και άνεργος;
- Αλλά, τα ΙΕΚ ΑΚΜΗ φαίνεται ότι δίνουν ισχυρότερο πτυχίο!
Πέμπτη, Μαρτίου 19, 2009
«Ο καθένας μπορεί να λέει ότι...θέλω»
Το 2004 ήταν κάτι σαν εθνικός ήρωας. Η ανέλπιστη επιτυχία της Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου να στεφθεί Πρωταθλήτρια Ευρώπης υπό την καθοδήγησή του, τον μετέτρεψε ξαφνικά σε ημίθεο, σε άνθρωπο που έδωσε όραμα και δυναμική σε μια ομάδα ανθρώπων που δεν είχε. Ήταν η εποχή που ο Ρεχάγκελ έγινε...Ρεχακλής και η γερμανική ποδοσφαιρική ομοσπονδία έριχνε στα πόδια του αμέτρητα χρήματα για να αναλάβει την γερμανική εθνική ομάδα ποδοσφαίρου.
Όταν κόπασε “η αντάρα η μεγάλη” από το θρίαμβο και όταν ο θρυλικός πλέον «Σάββας» της Nova…επέστρεψε στην Ελλάδα, ξεκίνησε ένας ατέλειωτος κύκλος συζητήσεων για τη φιλοσοφία του Ρεχάγκελ, για την ιδιοσυγκρασία του, για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται πρόσωπα και καταστάσεις. Τότε ήταν που η θρυλική πλέον ατάκα του, «ο καθένας μπορεί να λέει ότι...θέλω» (!), έγινε σύνθημα όχι μόνο στο χώρο του αθλητισμού, αλλά και στο χώρο των επιχειρήσεων.
Μπορεί όμως η φιλοσοφία του «ο καθένας μπορεί να λέει ότι… θέλω», να υιοθετηθεί και στο χώρο του management επιχειρήσεων; Ποια είναι η χρυσή ισορροπία για έναν manager; Σε τι βαθμό πρέπει να επηρεάζει τις αποφάσεις του η γνώμη των υπολοίπων στελεχών και πόσο μπορεί να εμπιστεύεται τη δική του διαίσθηση; Δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, αφού κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, με τις δικές της ιδιαιτερότητες. Ωστόσο η στάση ζωής του Ρεχάγκελ «πέρασε» σε πολλούς managers. Κάποιοι μάλιστα διαπίστωσαν ότι έκρυβαν μέσα τους έναν μικρό Ρεχάγκελ χωρίς να το γνωρίζουν. Κάποιοι από αυτούς αισθάνθηκαν...όμορφα όταν το ανακάλυψαν και κάποιοι...τρόμαξαν. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν συνταγές για την απόλυτη επιτυχία, αφού αν ήταν έτσι, κανείς δεν θα διέπραττε λάθη. Οι εταιρείες θα έκαναν επιτυχημένες κινήσεις, όλα τα προϊόντα θα ήταν καλά, όλοι οι managers θα ήταν κορυφαίοι, όλες οι επιχειρήσεις θα ήταν κερδοφόρες. Πολύ ωραίο για να είναι αληθινό...
Τότε τι μπορεί να «κρατήσει» κανείς από μια τόσο «αιρετική» άποψη; Μα φυσικά την προσωπική αναζήτηση του ποσοστού ισορροπίας των δύο αυτών απόψεων. Το τελικό αποτέλεσμα είναι και εκείνο που κρίνει την επιτυχία του έργου ενός manager.
Γιατί η αλήθεια, βρίσκεται κάπου στη μέση. Θα έλεγα μάλιστα, ότι σε κάθε πρόβλημα, σε κάθε γεγονός, σε κάθε ζήτημα, η απάντηση δεν είναι στο μαύρο ή στο άσπρο. Στο ναι ή στο όχι. Στο πρέπει ή στο δεν πρέπει. Αλλά κάπου ενδιάμεσα. Το ίδιο και στη διοίκηση επιχειρήσεων. Από τη μια, δεν μπορεί ο manager να αγνοεί τις απόψεις, τις προτάσεις και τους προβληματισμούς των υφισταμένων του, αφού δεν εργάζεται μόνος του σε μια επιχείρηση, και από την άλλη δεν γίνεται να πορεύεται διαρκώς μόνο με τη δική του αίσθηση των πραγμάτων. Οι μεγαλύτερες συγκρούσεις σε επίπεδο ανώτατης και ανώτερης διοίκησης μεγάλων επιχειρήσεων προήλθαν ακριβώς επειδή οι εμπλεκόμενοι δεν κατάφεραν να βρουν την χρυσή ισορροπία αυτού του προβληματισμού. Δεν πέτυχαν τη σωστή χημεία που είναι βασικό προαπαιτούμενο της ομαλής διοίκησης μιας εταιρείας.
Από την άλλη πλευρά, το πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για ένα manager να βρει αυτή την ισορροπία εξαρτάται από τις γνώσεις του, το χαρακτήρα του, τα προσωπικά βιώματα, τη διορατικότητά του, την προσαρμόστικότητά του, τη δυνατότητα να αντιλαμβάνεται και να αποκωδικοποιεί άμεσα και σωστά τα μηνύματα που λαμβάνει. Αναμφισβήτητα πρόκειται για μια επίπονη και πολλές φορές επώδυνη διαδικασία. Όποιος την φέρει επιτυχώς εις πέρας όμως είναι και ο νικητής. Και αυτό που λέμε «καλός manager».
Αυτές είναι κάποιες απλές αλλά ουσιαστικές σκέψεις που κάνω αυτές τις μέρες, με αφορμή την οικονομική κρίση και τον τρόπο αντιμετώπισής της από τους managers..
Όταν κόπασε “η αντάρα η μεγάλη” από το θρίαμβο και όταν ο θρυλικός πλέον «Σάββας» της Nova…επέστρεψε στην Ελλάδα, ξεκίνησε ένας ατέλειωτος κύκλος συζητήσεων για τη φιλοσοφία του Ρεχάγκελ, για την ιδιοσυγκρασία του, για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται πρόσωπα και καταστάσεις. Τότε ήταν που η θρυλική πλέον ατάκα του, «ο καθένας μπορεί να λέει ότι...θέλω» (!), έγινε σύνθημα όχι μόνο στο χώρο του αθλητισμού, αλλά και στο χώρο των επιχειρήσεων.
Μπορεί όμως η φιλοσοφία του «ο καθένας μπορεί να λέει ότι… θέλω», να υιοθετηθεί και στο χώρο του management επιχειρήσεων; Ποια είναι η χρυσή ισορροπία για έναν manager; Σε τι βαθμό πρέπει να επηρεάζει τις αποφάσεις του η γνώμη των υπολοίπων στελεχών και πόσο μπορεί να εμπιστεύεται τη δική του διαίσθηση; Δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, αφού κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, με τις δικές της ιδιαιτερότητες. Ωστόσο η στάση ζωής του Ρεχάγκελ «πέρασε» σε πολλούς managers. Κάποιοι μάλιστα διαπίστωσαν ότι έκρυβαν μέσα τους έναν μικρό Ρεχάγκελ χωρίς να το γνωρίζουν. Κάποιοι από αυτούς αισθάνθηκαν...όμορφα όταν το ανακάλυψαν και κάποιοι...τρόμαξαν. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν συνταγές για την απόλυτη επιτυχία, αφού αν ήταν έτσι, κανείς δεν θα διέπραττε λάθη. Οι εταιρείες θα έκαναν επιτυχημένες κινήσεις, όλα τα προϊόντα θα ήταν καλά, όλοι οι managers θα ήταν κορυφαίοι, όλες οι επιχειρήσεις θα ήταν κερδοφόρες. Πολύ ωραίο για να είναι αληθινό...
Τότε τι μπορεί να «κρατήσει» κανείς από μια τόσο «αιρετική» άποψη; Μα φυσικά την προσωπική αναζήτηση του ποσοστού ισορροπίας των δύο αυτών απόψεων. Το τελικό αποτέλεσμα είναι και εκείνο που κρίνει την επιτυχία του έργου ενός manager.
Γιατί η αλήθεια, βρίσκεται κάπου στη μέση. Θα έλεγα μάλιστα, ότι σε κάθε πρόβλημα, σε κάθε γεγονός, σε κάθε ζήτημα, η απάντηση δεν είναι στο μαύρο ή στο άσπρο. Στο ναι ή στο όχι. Στο πρέπει ή στο δεν πρέπει. Αλλά κάπου ενδιάμεσα. Το ίδιο και στη διοίκηση επιχειρήσεων. Από τη μια, δεν μπορεί ο manager να αγνοεί τις απόψεις, τις προτάσεις και τους προβληματισμούς των υφισταμένων του, αφού δεν εργάζεται μόνος του σε μια επιχείρηση, και από την άλλη δεν γίνεται να πορεύεται διαρκώς μόνο με τη δική του αίσθηση των πραγμάτων. Οι μεγαλύτερες συγκρούσεις σε επίπεδο ανώτατης και ανώτερης διοίκησης μεγάλων επιχειρήσεων προήλθαν ακριβώς επειδή οι εμπλεκόμενοι δεν κατάφεραν να βρουν την χρυσή ισορροπία αυτού του προβληματισμού. Δεν πέτυχαν τη σωστή χημεία που είναι βασικό προαπαιτούμενο της ομαλής διοίκησης μιας εταιρείας.
Από την άλλη πλευρά, το πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για ένα manager να βρει αυτή την ισορροπία εξαρτάται από τις γνώσεις του, το χαρακτήρα του, τα προσωπικά βιώματα, τη διορατικότητά του, την προσαρμόστικότητά του, τη δυνατότητα να αντιλαμβάνεται και να αποκωδικοποιεί άμεσα και σωστά τα μηνύματα που λαμβάνει. Αναμφισβήτητα πρόκειται για μια επίπονη και πολλές φορές επώδυνη διαδικασία. Όποιος την φέρει επιτυχώς εις πέρας όμως είναι και ο νικητής. Και αυτό που λέμε «καλός manager».
Αυτές είναι κάποιες απλές αλλά ουσιαστικές σκέψεις που κάνω αυτές τις μέρες, με αφορμή την οικονομική κρίση και τον τρόπο αντιμετώπισής της από τους managers..
σχόλιο για τα μέτρα της κυβέρνησης για την "οικονομική κρίση"......
Πάγωμα μισθών των συνταξιούχων-Αυξήσεις 0 % σε 1 εκατ. μισθωτούς
Κ. Καραμανλής (24 Νοεμβρίου 2008):
«Εκείνο που θέλω να ξεκαθαρίσω, για μια ακόμη φορά, είναι ότι το 2009 δεν πρόκειται να επιβληθεί κανένας νέος φόρος»
Κ. Καραμανλής (24 Νοεμβρίου 2008):
«Εκείνο που θέλω να ξεκαθαρίσω, για μια ακόμη φορά, είναι ότι το 2009 δεν πρόκειται να επιβληθεί κανένας νέος φόρος»
ΝΑ ΣΑΣ ΠΑΓΩΣΕΙ ΤΟ ΑΙΜΑ, ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΙ... ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΙ ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ....
Τετάρτη, Μαρτίου 18, 2009
Τρίτη, Μαρτίου 17, 2009
Δευτέρα, Μαρτίου 16, 2009
ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ.....
ΕΜΕΙΝΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣΙΝΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΦΩΤΙΑΔΗ…ΕΙΠΕ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΑΝΑΦΕΡΕΙ…ΣΚΟΠΙΜΗ Η ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΗ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ…ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ….ΔΙΑΡΚΕΙΣ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ…..
ΕΨΑΞΑ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΚΑΙ ΒΡΗΚΑ ΕΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΕ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΕΧΘΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ…ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΩΝ ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕ Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΙ ΡΟΛΟ ΕΠΑΙΖΕ, ΜΕ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ ΑΤΥΧΗΣ ΚΑΙ ΑΣΤΟΧΗ….ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ…
Οι κρυφοί αγώνες των Κρυπτοχριστιανων.
Οι Κρυπτοχριστιανοι του Πόντου μηχανεύονταν χίλιους τρόπους, για να μπορέσουν να θάψουν τους νεκρούς τους σύμφωνα με το τυπικό της χριστιανικής λατρείας. Υπήρχαν πολλοί μοναχοί ντυμένοι δερβίσηδες, που ταξίδευαν από χωριό σε χωριό, για να εξυπηρετούν κρυφά τις θρησκευτικές ανάγκες των Κρυπτοχριστιανων. Ένα τέτοιο περιστατικό μας περιγράφει ο μεγάλος ρώσος γεωλόγος και γεωγράφος Τσίχατσεφ, ο οποίος επισκέφτηκε αρκετές φορές για τις έρευνες του τον Πόντο. Το πρωτοδημοσίευσε το 1858 στην εφημερίδα "Nord" των Βρυξελλών και ένα χρόνο αργότερα στο γερμανικό λογοτεχνικό περιοδικό "Magazin fur die Literatur des Auslandes". Διαβάζω ένα απόσπασμα:
" Οι κάτοικοι στα πρωτόγονα χωριά της Κερασούντος, Τρίπολης και Αργυρούπολης παρουσιάζουν ένα περίεργο φαινόμενο. Η εθνικότητα των κατοίκων είναι μεικτή. Αυτοί φανερά ανήκουν στο Ισλάμ. Σε δημόσια μέρη μιλούν τουρκικά. Κρυφά, όμως λατρεύουν την τελετή της ανατολικής ελληνικής Εκκλησίας.
Στο σπίτι μιλούν ελληνικά και ο καθένας εχει δυο ονόματα. Ετσι, αν κάποιος απ' αυτούς παρουσιάζεται με ένα άσπρο ή πρασινο τουρμπάνι και ονομάζεται Μεχμέτ ή Σελίμ, το βράδυ στο καλυβόσπιτο του ή σε κρυφές σπηλιές, αυτός ενώνεται με τους ομοθρήσκους του για να ιερουργήσει κρυφά την τελετή της χριστιανικής θρησκείας κάτω από την καθοδήγηση του παπα. Εδώ οι άνθρωποι μιλούν ελληνικά και ονομάζονται Πέτρος, Γεώργιος ή Συμεών...
Τον καιρό της παραμονής μου στην Κερασουντα, μ'επισκεφτηκε ο Μουσουλμάνος Σουλεϊμάν. Εάν αυτός δεν επέμενε τοσο πολύ να μου μιλήσει, εγω θα αρνιόμουν να τον δεχτώ, γιατί δεν είχα ουτε καιρό ουτε διάθεση να λογομαχώ μ'ένα Μουσουλμάνο πανω σε θέματα του κορανίου. Όταν όμως ο ψευτοϊερωμενος Μουσουλμάνος Σουλεϊμάν με πληροφόρησε ότι συγχρόνως είναι και Έλληνας ιερέας με το όνομα Παρθένιος η έκπληξη μου ήταν μεγάλη. Ακριβώς γι'αυτό είχε αποφασίσει να μ'ενοχλησει.
Αυτός με παρακάλεσε σαν χριστιανός να τον βοηθήσω να βγει από μια τρομερά δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται:
«Τη βοήθεια τη χρειάζομαι εγω, μου ειπε ο γέρος, και ένα χοντρό δάκρυ κύλησε στα άσπρα μακριά και μεταξωτά γένια του. Εμένα δε μου έμεινε πολύς καιρός να ζήσω και μπορώ να συνεχίσω κρυφά να υπηρετώ τον δικό μου θεό, ετσι όπως τον υπηρετώ σχεδόν 70 χρονια. Έχω όμως μια κόρη την οποία μπροστά στον κοσμο την φωνάζω Φατμέ, όμως όταν είμαστε οι δυο μας, τη σφίγγω στο στήθος μου , την χαϊδεύω και τρυφερά προφέρω το όνομα της Σοφία. Εγω πρέπει να γλιτώσω αυτό το αγνό πλάσμα. Ήρθε ο καιρός να παντρευτεί και δεν μπορώ πολύ καιρό ακόμη να αρνούμαι να τη δώσω στους Μουσουλμάνους, που άκουσαν πολλά για την ομορφιά της. Μεταξυ τους υπάρχουν και παντοδύναμοι Μουσουλμανοι. Εγω νιώθω ότι δεν θα επιζήσω εκεινη την μέρα, όταν ο Τούρκος που θα την παντρευτεί θα κλείσει τον άγγελο μου στο χαρέμι. Σας παρακαλώ να βοηθήσετε την καημένη μου Σοφία κι έναν συγγενή συνοδό της, κι αυτός χριστιανός, να περάσουν στην Κριμαία, στην Τιφλίδα ή σε κάποια άλλη χριστιανική χώρα. Θα του δώσω λεφτά, για να εξασφαλίσει την υπαρξη της κόρης μου και θα αφιερώσω την υπόλοιπη ζωή μου στις προσευχές παρακαλώντας το θεό να ανταμείψει την καλοσύνη σας.
Τα λόγια το γέρου με συγκίνησαν βαθιά, γραφει ο Τσιχατσεφ, κι εγω βιάστηκα να κάνω ότι μπορώ κι ότι μου επέτρεπε η θέση μου για την κόρη του ιερέα παρθενίου".
Κυριακή, Μαρτίου 15, 2009
Σ.Φ.ΠΑΟΚ -ΝΟΤΙΑΣ ΑΦΡΙΚΗΣ-ΜΟΖΑΜΒΙΚΗΣ!!!!
Η Μοζαμβίκη είναι μια χώρα με έκταση 801,59km² και πληθυσμό 19,406,703. Το όνομα της πρωτεύουσας είναι Μαπούτο όπου βρίσκεται και ο Συνδεσμός μας..Ειναι βασικα γεωργική χώρα.Ο σημαντικότερος κλάδος της οικονομίας της ειναι η γεωργία,που ωστόσο υστερεί σε οργάνωση και εκσυγχρονισμό.Καλλιεργούνται ζαχαροκάλαμα,βαμβάκι,μπανάνες,καλαμπόκι κ.α.Πορτογαλλική αποικία η οποία εξερευνήθηκε απο τον Βάσκο ντε Γκάμα και υπήρξε στα παλαιότερα έτη ως ένα απο τα μεγαλύτερα κέντρα δουλεμπορίου,το 1951 η Πορτογαλλία την ονόμασε κτήση της το 1964 όμως άρχισε ένοπλος αγώνας ενάντια στους Πορτογάλλους κατακτητές και δέκα χρόνια αργότερα υπογράφτηκε η συμφωνία της ανεξαρτησίας και πρώτος της πρόεδρος ήταν ο Σαμόρα Μοισες Ματσελ και αρχηγός της Φρελίμο της απελευθερωτικής ομάδας...Το 2007 και μετά την έλευση στο νησί πολλών ελλήνων ΠΑΟΚτσήδων "Γιατρων χωρίς σύνορα" αποφασίστηκε η συγκρότηση ομάδας και η δημιουργία ανεπίσημου συνδέσμου του ΠΑΟΚ με την βοήθεια του Joe Nagbe.
Ο εμπνευστής και οργανωτής του Συνδέσμου,Joe Nagbe !
Σάββατο, Μαρτίου 14, 2009
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΦΩΤΙΑΔΗΣ
Έκθεση - αφιέρωμα στην ιστορία και τον πολιτισμό του ποντιακού ελληνισμού επιμελείται και παρουσιάζει στο ευρύ κοινό ο Καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, κ. Κωνσταντίνος Φωτιάδης. Η πολυθεματική Έκθεση, που φέρει το γενικό τίτλο ‘Πόντος – Δικαίωμα στη Μνήμη’, έχει ήδη ταξιδέψει στη συμπρωτεύουσα και σε πολλούς Δήμους της Β. Ελλάδας με πιο πρόσφατο σταθμό το Ιστορικό και Παλαιοντολογικό Μουσείο Πτολεμαΐδας. Παράλληλα, το υλικό της Έκθεσης έχει μεταφραστεί και προβάλλεται ήδη σε δύο εκθέσεις στη Ρωσία, ενώ θα ακολουθήσουν παρουσιάσεις και σε άλλες χώρες του εξωτερικού. Στην Ελλάδα, η Έκθεση θα φιλοξενείται στην Αττική, στο Δήμο Αχαρνών, από 6 – 28 Μαρτίου 2009, ενώ επόμενος σταθμός θα είναι ο πολυδύναμος χώρος της Τεχνόπολις στο Γκάζι, όπου θα κάνει συμβολική ‘πρεμιέρα’ ανήμερα της εθνικής επετείου μνήμης για τη Γενοκτονία του Πόντου (19 Μαΐου).
Η Έκθεση αποτελεί ένα σημαντικό πολιτιστικό γεγονός για μια σειρά από λόγους. Πρώτιστoς σκοπός της, η προβολή και η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας για τα τραγικά γεγονότα της Γενοκτονίας του Πόντου. Μέσα από ένα οδοιπορικό στα ‘ματωμένα χώματα’ της Μ. Ασίας, η Έκθεση φιλοδοξεί να προβάλει, να αναδείξει και να ανακτήσει σελίδες της ελληνικής ιστορίας, που μέχρι και σήμερα παραμένουν λευκές τόσο στα επίσημα εθνικά κιτάπια όσο και στη συλλογική συνείδηση. Το πλούσιο ιστορικό υλικό, που για το σκοπό αυτό αποκαλύπτει μπροστά στα μάτια του επισκέπτη, πλαισιώνεται από μια ποικιλία ιστορικών πηγών, μνημείων, καθώς και σπάνιων ιστορικών ντοκουμέντων, που συγκεντρώθηκαν κατά τη διάρκεια της μακροχρόνιας ερευνητικής δραστηριότητας του κ. Φωτιάδη σε περιοχές του Εύξεινου Πόντου, της Ρωσίας και της Τουρκίας. Στο σύνολό τους, τα ιστορικά αυτά ευρήματα - δια μέσου της μεθοδικής σύνθεσης και ερμηνείας τους – στοιχειοθετούν τα γεγονότα της Ποντιακής Γενοκτονίας, μιας Γενοκτονίας, που αριθμεί περισσότερα από 353 χιλιάδες θύματα και έχει αναγνωριστεί επίσημα από το ελληνικό κράτος (1994).
Η ανασύνθεση του ιστορικού γίγνεσθαι, πρώτα από τον ερευνητή και κατόπιν από τους ίδιους τους επισκέπτες, υποστηρίζεται από μια πληθώρα γραφικού και φωτογραφικού υλικού. Οι ιστορικές καταγραφές περιλαμβάνουν χάρτες και γκραβούρες, ανέκδοτες εκθέσεις Υπουργείων Εξωτερικών, αρχεία και απόρρητα για την εποχή έγγραφα, άρθρα σε ντόπιες και ξένες εφημερίδες και περιοδικά, σπάνια τουρκικά βιβλία αλλά και ανθρώπινες μαρτυρίες και προσωπικές μετα-αφηγήσεις. Ανάμεσα στα εκθέματα παρουσιάζονται, επιπλέον, και εικαστικές δημιουργίες, όπως οι 60 ζωγραφικοί πίνακες που κοσμούν την αίθουσα διαλέξεων του Μουσείου αλλά και εικόνες βυζαντινής τεχνοτροπίας και μικρογλυπτά.
Βασικός θεματικός άξονας, το κεφάλαιο της Μικρασιατικής Καταστροφής και οι συνέπειές της για τον ελληνισμό του Πόντου. Μέσα από την αντιπαράθεση πηγών, γραπτών και εικονικών, ξετυλίγονται μερικές από τις πιο δραματικές πτυχές των ιστορικών γεγονότων, όπως η βαρβαρότητα των μαζικών διωγμών, οι βίαιοι εξισλαμισμοί και η δημιουργία των κρυπτοχριστιανών, τα προβλήματα των προσφύγων που εκτοπίστηκαν στην Ελλάδα και οι πολιτικές των ελληνικών κυβερνήσεων στο ποντιακό ζήτημα.
Περίοπτη θέση ανάμεσα στα ιστορικά κείμενα κατέχει και το 14τομο έργο του κ. Φωτιάδη ‘Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου’ (Ηρόδοτος, Θεσ/κη, 2002-2004), που τεκμηριώνει για πρώτη φορά τα γεγονότα της Γενοκτονίας των Ποντίων (1916 -1923) με τη διασταύρωση χιλιάδων επίσημων εγγράφων και άλλων ιστορικών πηγών. Το μνημειώδες αυτό έργο συνοδεύεται και από έναν ομότιτλο συνοπτικό τόμο, τη συγγραφή του οποίου ανέθεσε με απόφασή της στον κ. Φωτιάδη η Βουλή των Ελλήνων, αναλαμβάνοντας έτσι να περαιώσει την έκδοσή του (Ίδρυμα της Βουλής Ελλήνων, Αθήνα, 2004).
Το ταξίδι του επισκέπτη στο χρόνο δεν σταματά, όμως, σε αυτό το κεφάλαιο της ποντιακής ιστορίας, αλλά πηγαίνει πολύ μακρύτερα, φτάνοντας ως την αρχαιότητα, ή καλύτερα, ξεκινώντας από εκεί, και καλύπτοντας εν τη συνθέσει μια διαδρομή τριών χιλιάδων χρόνων ζωντανής παρουσίας του ελληνισμού στον Εύξεινο Πόντο. Στο ξεκίνημα, για παράδειγμα, ο επισκέπτης και η επισκέπτρια μαθαίνουν, πως η Τραπεζούντα στα χρόνια του Ξενοφώντα περιγράφεται σε αυτές τις ίδιες τις γραφές του ως ‘πόλιν ελληνίδα μεγάλη και ευδαίμονα’ (Κύρου Ανάβασις, 401 π.Χ.). Λίγο πιο κάτω, πληροφορούνται για την προνομιούχα θέση της ελληνικής γλώσσας στα χρόνια των Μιθριδατών, της Ρωμαϊκής και κατόπιν της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, ενώ βλέπουν σε φωτογραφίες νομίσματα του Πόντου και διαβάζουν για τα ακριτικά τραγούδια. Και προς το τέλος της διαδρομής, φτάνουν σε μεταγενέστερες περιόδους και σε θεματικές που καλύπτουν σημαντικές σελίδες της σύγχρονης ποντιακής ιστορίας, όπως η συμβολή των ποντίων αδελφών Υψηλάντη στην Επανάσταση του 1821.
Περιδιαβαίνοντας ανάμεσα στα αντικείμενα της Έκθεσης, οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να στρέψουν την προσοχή τους και σε ποικίλα στοιχεία λαογραφίας, που αποτυπώνουν όψεις της καθημερινής ζωής των Ελλήνων του Πόντου. Καίρια αναδεικνύεται εδώ η συνεισφορά των οπτικών αναπαραστάσεων, τόσο στη μορφή του φωτογραφικού υλικού όσο των ζωγραφικών πινάκων. Εικόνες ευανάγνωστες, με πορτραίτα και οικογενειακές φωτογραφίες, αλλά και φωτογραφίες μαθητών που αποφοίτησαν από το Φροντιστήριο της Τραπεζούντας και αθλητών μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, μεταφέρουν συνολικά τον ‘αναγνώστη’ τους στην ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής και στις δικές της πολιτισμικές εκδηλώσεις.
Κάθε μια από τις εικόνες λέει και τη δική της ιστορία. Μέσα από πρόσωπα άγνωστα μα και οικεία, με βλέμματα που συναντιούνται με τη ματιά του επισκέπτη ξυπνάνε μνήμες και ακούσματα, γεννιούνται σκέψεις και συναισθήματα, και ένα πλήθος από ερωτηματικά για τις ζωές αυτές των άλλων, των ‘δικών μας άλλων’.
Ιδιαίτερη συμβολή στην επαφή με στοιχεία του ποντιακού πολιτισμού έχει και η βραδιά-αφιέρωμα στο ποντιακό τραγούδι, που πλαισιώνει την Έκθεση ως μία από τις παράλληλες εκδηλώσεις της. Στην Πτολεμαΐδα, η βραδιά αυτή διοργανώθηκε σε ξενοδοχείο της πόλης με τη συμμετοχή πολλών επώνυμων καλλιτεχνών από όλη την Ελλάδα. Σε μια κατάμεστη αίθουσα και υπό τη μελωδία της ποντιακής λύρας, οι τραγουδιστές ερμήνευσαν πλήθος παραδοσιακών ποντιακών τραγουδιών με ιστορικό κυρίως περιεχόμενο, τιμώντας έτσι τη μνήμη του Πόντου και αναδεικνύοντας το ρόλο του ποντιακού τραγουδιού ως ζωντανού φορέα διαμόρφωσης της σύγχρονης ποντιακής ταυτότητας.
Ανάμεσα στις παράλληλες εκδηλώσεις περιλαμβάνονται ακόμη η προβολή ειδικών ντοκιμαντέρ και τα απογευματινά σεμινάρια ιστορίας στο χώρο του Μουσείου, με εισηγητή τον κ. Κωνσταντίνο Φωτιάδη. Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο η συμμετοχή στην Έκθεση όσο και στις παράλληλες εκδηλώσεις είναι ελεύθερη σε όλους. Επιπλέον, το πρόγραμμα της Έκθεσης διανέμεται δωρεάν σε κάθε επισκέπτη/τρια και συνοδεύεται από ένα βιβλιαράκι, που περιέχει άρθρα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων για το Ποντιακό ζήτημα, εμπλουτισμένα με ιστορικές πηγές, έγχρωμες εικόνες και φωτογραφικό υλικό αλλά και ποιήματα στην ποντιακή διάλεκτο και ένα κείμενο αφιερωμένο στη συμβολή της γυναίκας ως σύμβολο της Ποντιακής γενοκτονίας.
Παρά την τραγικότητα του ιστορικού ζητήματος, το μήνυμα που προβάλλει η Έκθεση είναι ανθρωποκεντρικό και αισιόδοξο. Η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας για τη Γενοκτονία του Πόντου ‘δεν έχει αντιτουρκικό χαρακτήρα’, γράφει ο κ. Φωτιάδης, ούτε εκφράζει διάθεση στείρας προγονολατρίας και παλαιοεθνικιστικά ιδεολογήματα. Ο κύριος σκοπός ‘δεν είναι άλλος από τη δημιουργία ειρηνικών σχέσεων με τη γείτονα χώρα με στόχο το αμοιβαίο όφελος και την πρόοδο’. Σχέσεις συμφιλίωσης δεν μπορούν, όμως, να θεμελιωθούν χωρίς την αναγνώριση των εγκλημάτων του παρελθόντος και την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπου και αν καταπατούνται. Το κοινό όραμα του καινούργιου, του φωτεινότερου δεν μπορεί να πραγματωθεί χωρίς την αμοιβαία γνώση και μνήμη του σκοτεινού, που πέρασε.
Κάπως έτσι κλείνει και το ταξίδι της Έκθεσης. Με ένα μήνυμα διττό, με μια αφήγηση ιστορική σε χρόνο μέλλοντα, και εκπεφρασμένη σε μια τρισδιάστατη σύνθεση. Πέντε επιτύμβιες στήλες αναπαριστούν την εξόντωση χιλιάδων επιφανών ποντίων ανδρών (δασκάλων, γιατρών, δικηγόρων, ιερέων, εμπόρων κ.α.) μετά την ‘καταδίκη’ τους από τα Κεμαλικά ‘Δικαστήρια Ανεξαρτησίας’ στην Αμάσεια (1921). Στον κορμό της κάθε μιας από τις τέσσερις στήλες, που διαγράφουν συμμετρικά το πλαίσιο της σύνθεσης, υπάρχουν εντοιχισμένες φωτογραφίες κάποιων εκ των θυμάτων, που φωτίζονται εσωτερικά, ενώ στην κεντρική στήλη αναγράφονται τα ονόματά και τα επαγγέλματά τους.
Το θέμα της ιστορίας είναι μακάβριο. Όμως, η είδηση της μαζικής δολοφονίας της ποντιακής ηγεσίας άλλαξε την στάση της ελληνικής και της διεθνούς κοινής γνώμης και οδήγησε σε διεθνείς καταγγελίες και ψηφίσματα διαμαρτυρίας (Μαλκίδης, 2008). Έτσι, η ανάγνωση του ιστορικού κειμένου φανερώνει δυο μηνύματα. Όπως και οι νεκροστήλες. Η τοποθέτησή τους στο πιο χαμηλό επίπεδο του μουσειακού χώρου, σε μια αίθουσα με χαμηλό φωτισμό και πάνω σε σκούρο υφασμάτινο φόντο παραπέμπουν συμβολικά σε ένα ταξίδι στον κάτω κόσμο, για τη συνάντηση με τους νεκρούς. Κι όμως, οι εικόνες προβάλλουν φωτεινές και η σύνθεση κοιτάζει ψηλά μοιάζοντας με επιτάφιο έτοιμο να εγκαταλείψει τα σκοτάδια του Άδη - και άρα του ζοφερού παρελθόντος - και να αναστηθεί στα επουράνια - στο φως της καινούργιας ελπίδας. Θυμίζει κάτι από τους στίχους του Σμυρνιού ποιητή Γιώργου Σεφέρη: παρά τα ανεξίτηλα σημάδια που άφησε η Μικρασιατική καταστροφή στην ποίηση και την ψυχή του, προσμένει κι εκείνος ‘το θάμα που ανοίγει τα επουράνια κι είν' όλα βολετά’.
Συνολικά, ο σχεδιασμός της Έκθεσης, το περιεχόμενο και η ποικιλομορφία του εκθεσιακού υλικού, η προβολή πολύτιμων ιστορικών κειμένων και η αισθητική της ενορχήστρωσής τους στο χώρο, σε συνδυασμό με τις παράλληλες εκδηλώσεις μέσα και έξω από το Μουσείο, καθιστούν τη συμμετοχή σε αυτήν μια πολυαισθητηριακή εμπειρία γεμάτη γνώσεις, εικόνες, ακούσματα και συναισθήματα. Οι ενσώματες διαδράσεις με τα αντικείμενα, τα πρόσωπα και τις τραγικές τους ιστορίες, τα χρώματα, τις γραφές, τις μουσικές, αλλά και με τους οι επισκέπτες στους διαδρόμους του μουσείου που ψάχνουν με λαχτάρα σε ένα χάρτη το χωριό τους στον Πόντο, προσφέρουν άφθονα ‘πολυτροπικά’ ερεθίσματα, που κινητοποιούν τη σκέψη και προκαλούν τη συγκίνηση. Μέσα από την επαφή με τα ιστορικά μηνύματα και τις διαφορετικές σημειωτικές τους πραγματώσεις, τα υποκείμενα μπορούν να εστιάσουν την προσοχή τους σε διαφορετικές πτυχές των υλικών, παρακινούμενα από τα δικά τους κοινωνικά και πολιτισμικά ενδιαφέροντα. Ταυτόχρονα, έχουν τη ευκαιρία να εμπλακούν ενεργά στην ανάγνωση των ιστορικών ‘λόγων’, που διατρέχουν τα κείμενα και που είναι δυνάμει διαθέσιμα για πολλαπλές νοηματοδοτήσεις. Το ίδιο ισχύει και για τις ακαδημαϊκές διαλέξεις που πλαισιώνουν το μουσειακό δρώμενο και κατά τις οποίες οι συμμετέχοντες μπορούν να μάθουν, να δουν, να ακούσουν αλλά και να ρωτήσουν, να διαλεχθούν και να διαφωνήσουν πάνω σε ευαίσθητα κομμάτια της εθνικής μας ιστορίας.
Σε αυτές τις βάσεις, η Έκθεση συνιστά ένα βιωματικό μάθημα ιστορίας και πολιτισμού με πολυσχιδείς συνιστώσες. Ο κ. Κωνσταντίνος Φωτιάδης με το επιστημονικό του έργο αφήνει πολύτιμη παρακαταθήκη στον αγώνα για την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας του Πόντου. Καταφέρνει όμως και κάτι ακόμη. Να βγάλει την ιστορική έρευνα από τα ακαδημαϊκά συγγράμματα και τις αίθουσες διδασκαλίας και να την καταστήσει ανοιχτή και προσβάσιμη στο ευρύ κοινό. Και αυτή, η επι-κοινωνία της γνώσης, είναι, ενδεχομένως, μια συνεισφορά εξίσου σημαντική με την ίδια την ανακάλυψή της. Η Έκθεση ‘Πόντος- Δικαίωμα στη Μνήμη’ κάνει πράξη μία πρωτοποριακή για ένα ακαδημαϊκό δάσκαλο πρόταση διδασκαλίας της Ιστορίας. Μία πράξη πολιτική, που σέβεται και αξιώνει το δικαίωμα του κάθε Έλληνα πολίτη, Πόντιου και μη, στην επιστημονικά τεκμηριωμένη γνώση της εθνικής μας ιστορίας.
Η Έκθεση αποτελεί ένα σημαντικό πολιτιστικό γεγονός για μια σειρά από λόγους. Πρώτιστoς σκοπός της, η προβολή και η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας για τα τραγικά γεγονότα της Γενοκτονίας του Πόντου. Μέσα από ένα οδοιπορικό στα ‘ματωμένα χώματα’ της Μ. Ασίας, η Έκθεση φιλοδοξεί να προβάλει, να αναδείξει και να ανακτήσει σελίδες της ελληνικής ιστορίας, που μέχρι και σήμερα παραμένουν λευκές τόσο στα επίσημα εθνικά κιτάπια όσο και στη συλλογική συνείδηση. Το πλούσιο ιστορικό υλικό, που για το σκοπό αυτό αποκαλύπτει μπροστά στα μάτια του επισκέπτη, πλαισιώνεται από μια ποικιλία ιστορικών πηγών, μνημείων, καθώς και σπάνιων ιστορικών ντοκουμέντων, που συγκεντρώθηκαν κατά τη διάρκεια της μακροχρόνιας ερευνητικής δραστηριότητας του κ. Φωτιάδη σε περιοχές του Εύξεινου Πόντου, της Ρωσίας και της Τουρκίας. Στο σύνολό τους, τα ιστορικά αυτά ευρήματα - δια μέσου της μεθοδικής σύνθεσης και ερμηνείας τους – στοιχειοθετούν τα γεγονότα της Ποντιακής Γενοκτονίας, μιας Γενοκτονίας, που αριθμεί περισσότερα από 353 χιλιάδες θύματα και έχει αναγνωριστεί επίσημα από το ελληνικό κράτος (1994).
Η ανασύνθεση του ιστορικού γίγνεσθαι, πρώτα από τον ερευνητή και κατόπιν από τους ίδιους τους επισκέπτες, υποστηρίζεται από μια πληθώρα γραφικού και φωτογραφικού υλικού. Οι ιστορικές καταγραφές περιλαμβάνουν χάρτες και γκραβούρες, ανέκδοτες εκθέσεις Υπουργείων Εξωτερικών, αρχεία και απόρρητα για την εποχή έγγραφα, άρθρα σε ντόπιες και ξένες εφημερίδες και περιοδικά, σπάνια τουρκικά βιβλία αλλά και ανθρώπινες μαρτυρίες και προσωπικές μετα-αφηγήσεις. Ανάμεσα στα εκθέματα παρουσιάζονται, επιπλέον, και εικαστικές δημιουργίες, όπως οι 60 ζωγραφικοί πίνακες που κοσμούν την αίθουσα διαλέξεων του Μουσείου αλλά και εικόνες βυζαντινής τεχνοτροπίας και μικρογλυπτά.
Βασικός θεματικός άξονας, το κεφάλαιο της Μικρασιατικής Καταστροφής και οι συνέπειές της για τον ελληνισμό του Πόντου. Μέσα από την αντιπαράθεση πηγών, γραπτών και εικονικών, ξετυλίγονται μερικές από τις πιο δραματικές πτυχές των ιστορικών γεγονότων, όπως η βαρβαρότητα των μαζικών διωγμών, οι βίαιοι εξισλαμισμοί και η δημιουργία των κρυπτοχριστιανών, τα προβλήματα των προσφύγων που εκτοπίστηκαν στην Ελλάδα και οι πολιτικές των ελληνικών κυβερνήσεων στο ποντιακό ζήτημα.
Περίοπτη θέση ανάμεσα στα ιστορικά κείμενα κατέχει και το 14τομο έργο του κ. Φωτιάδη ‘Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου’ (Ηρόδοτος, Θεσ/κη, 2002-2004), που τεκμηριώνει για πρώτη φορά τα γεγονότα της Γενοκτονίας των Ποντίων (1916 -1923) με τη διασταύρωση χιλιάδων επίσημων εγγράφων και άλλων ιστορικών πηγών. Το μνημειώδες αυτό έργο συνοδεύεται και από έναν ομότιτλο συνοπτικό τόμο, τη συγγραφή του οποίου ανέθεσε με απόφασή της στον κ. Φωτιάδη η Βουλή των Ελλήνων, αναλαμβάνοντας έτσι να περαιώσει την έκδοσή του (Ίδρυμα της Βουλής Ελλήνων, Αθήνα, 2004).
Το ταξίδι του επισκέπτη στο χρόνο δεν σταματά, όμως, σε αυτό το κεφάλαιο της ποντιακής ιστορίας, αλλά πηγαίνει πολύ μακρύτερα, φτάνοντας ως την αρχαιότητα, ή καλύτερα, ξεκινώντας από εκεί, και καλύπτοντας εν τη συνθέσει μια διαδρομή τριών χιλιάδων χρόνων ζωντανής παρουσίας του ελληνισμού στον Εύξεινο Πόντο. Στο ξεκίνημα, για παράδειγμα, ο επισκέπτης και η επισκέπτρια μαθαίνουν, πως η Τραπεζούντα στα χρόνια του Ξενοφώντα περιγράφεται σε αυτές τις ίδιες τις γραφές του ως ‘πόλιν ελληνίδα μεγάλη και ευδαίμονα’ (Κύρου Ανάβασις, 401 π.Χ.). Λίγο πιο κάτω, πληροφορούνται για την προνομιούχα θέση της ελληνικής γλώσσας στα χρόνια των Μιθριδατών, της Ρωμαϊκής και κατόπιν της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, ενώ βλέπουν σε φωτογραφίες νομίσματα του Πόντου και διαβάζουν για τα ακριτικά τραγούδια. Και προς το τέλος της διαδρομής, φτάνουν σε μεταγενέστερες περιόδους και σε θεματικές που καλύπτουν σημαντικές σελίδες της σύγχρονης ποντιακής ιστορίας, όπως η συμβολή των ποντίων αδελφών Υψηλάντη στην Επανάσταση του 1821.
Περιδιαβαίνοντας ανάμεσα στα αντικείμενα της Έκθεσης, οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να στρέψουν την προσοχή τους και σε ποικίλα στοιχεία λαογραφίας, που αποτυπώνουν όψεις της καθημερινής ζωής των Ελλήνων του Πόντου. Καίρια αναδεικνύεται εδώ η συνεισφορά των οπτικών αναπαραστάσεων, τόσο στη μορφή του φωτογραφικού υλικού όσο των ζωγραφικών πινάκων. Εικόνες ευανάγνωστες, με πορτραίτα και οικογενειακές φωτογραφίες, αλλά και φωτογραφίες μαθητών που αποφοίτησαν από το Φροντιστήριο της Τραπεζούντας και αθλητών μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, μεταφέρουν συνολικά τον ‘αναγνώστη’ τους στην ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής και στις δικές της πολιτισμικές εκδηλώσεις.
Κάθε μια από τις εικόνες λέει και τη δική της ιστορία. Μέσα από πρόσωπα άγνωστα μα και οικεία, με βλέμματα που συναντιούνται με τη ματιά του επισκέπτη ξυπνάνε μνήμες και ακούσματα, γεννιούνται σκέψεις και συναισθήματα, και ένα πλήθος από ερωτηματικά για τις ζωές αυτές των άλλων, των ‘δικών μας άλλων’.
Ιδιαίτερη συμβολή στην επαφή με στοιχεία του ποντιακού πολιτισμού έχει και η βραδιά-αφιέρωμα στο ποντιακό τραγούδι, που πλαισιώνει την Έκθεση ως μία από τις παράλληλες εκδηλώσεις της. Στην Πτολεμαΐδα, η βραδιά αυτή διοργανώθηκε σε ξενοδοχείο της πόλης με τη συμμετοχή πολλών επώνυμων καλλιτεχνών από όλη την Ελλάδα. Σε μια κατάμεστη αίθουσα και υπό τη μελωδία της ποντιακής λύρας, οι τραγουδιστές ερμήνευσαν πλήθος παραδοσιακών ποντιακών τραγουδιών με ιστορικό κυρίως περιεχόμενο, τιμώντας έτσι τη μνήμη του Πόντου και αναδεικνύοντας το ρόλο του ποντιακού τραγουδιού ως ζωντανού φορέα διαμόρφωσης της σύγχρονης ποντιακής ταυτότητας.
Ανάμεσα στις παράλληλες εκδηλώσεις περιλαμβάνονται ακόμη η προβολή ειδικών ντοκιμαντέρ και τα απογευματινά σεμινάρια ιστορίας στο χώρο του Μουσείου, με εισηγητή τον κ. Κωνσταντίνο Φωτιάδη. Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο η συμμετοχή στην Έκθεση όσο και στις παράλληλες εκδηλώσεις είναι ελεύθερη σε όλους. Επιπλέον, το πρόγραμμα της Έκθεσης διανέμεται δωρεάν σε κάθε επισκέπτη/τρια και συνοδεύεται από ένα βιβλιαράκι, που περιέχει άρθρα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων για το Ποντιακό ζήτημα, εμπλουτισμένα με ιστορικές πηγές, έγχρωμες εικόνες και φωτογραφικό υλικό αλλά και ποιήματα στην ποντιακή διάλεκτο και ένα κείμενο αφιερωμένο στη συμβολή της γυναίκας ως σύμβολο της Ποντιακής γενοκτονίας.
Παρά την τραγικότητα του ιστορικού ζητήματος, το μήνυμα που προβάλλει η Έκθεση είναι ανθρωποκεντρικό και αισιόδοξο. Η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας για τη Γενοκτονία του Πόντου ‘δεν έχει αντιτουρκικό χαρακτήρα’, γράφει ο κ. Φωτιάδης, ούτε εκφράζει διάθεση στείρας προγονολατρίας και παλαιοεθνικιστικά ιδεολογήματα. Ο κύριος σκοπός ‘δεν είναι άλλος από τη δημιουργία ειρηνικών σχέσεων με τη γείτονα χώρα με στόχο το αμοιβαίο όφελος και την πρόοδο’. Σχέσεις συμφιλίωσης δεν μπορούν, όμως, να θεμελιωθούν χωρίς την αναγνώριση των εγκλημάτων του παρελθόντος και την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπου και αν καταπατούνται. Το κοινό όραμα του καινούργιου, του φωτεινότερου δεν μπορεί να πραγματωθεί χωρίς την αμοιβαία γνώση και μνήμη του σκοτεινού, που πέρασε.
Κάπως έτσι κλείνει και το ταξίδι της Έκθεσης. Με ένα μήνυμα διττό, με μια αφήγηση ιστορική σε χρόνο μέλλοντα, και εκπεφρασμένη σε μια τρισδιάστατη σύνθεση. Πέντε επιτύμβιες στήλες αναπαριστούν την εξόντωση χιλιάδων επιφανών ποντίων ανδρών (δασκάλων, γιατρών, δικηγόρων, ιερέων, εμπόρων κ.α.) μετά την ‘καταδίκη’ τους από τα Κεμαλικά ‘Δικαστήρια Ανεξαρτησίας’ στην Αμάσεια (1921). Στον κορμό της κάθε μιας από τις τέσσερις στήλες, που διαγράφουν συμμετρικά το πλαίσιο της σύνθεσης, υπάρχουν εντοιχισμένες φωτογραφίες κάποιων εκ των θυμάτων, που φωτίζονται εσωτερικά, ενώ στην κεντρική στήλη αναγράφονται τα ονόματά και τα επαγγέλματά τους.
Το θέμα της ιστορίας είναι μακάβριο. Όμως, η είδηση της μαζικής δολοφονίας της ποντιακής ηγεσίας άλλαξε την στάση της ελληνικής και της διεθνούς κοινής γνώμης και οδήγησε σε διεθνείς καταγγελίες και ψηφίσματα διαμαρτυρίας (Μαλκίδης, 2008). Έτσι, η ανάγνωση του ιστορικού κειμένου φανερώνει δυο μηνύματα. Όπως και οι νεκροστήλες. Η τοποθέτησή τους στο πιο χαμηλό επίπεδο του μουσειακού χώρου, σε μια αίθουσα με χαμηλό φωτισμό και πάνω σε σκούρο υφασμάτινο φόντο παραπέμπουν συμβολικά σε ένα ταξίδι στον κάτω κόσμο, για τη συνάντηση με τους νεκρούς. Κι όμως, οι εικόνες προβάλλουν φωτεινές και η σύνθεση κοιτάζει ψηλά μοιάζοντας με επιτάφιο έτοιμο να εγκαταλείψει τα σκοτάδια του Άδη - και άρα του ζοφερού παρελθόντος - και να αναστηθεί στα επουράνια - στο φως της καινούργιας ελπίδας. Θυμίζει κάτι από τους στίχους του Σμυρνιού ποιητή Γιώργου Σεφέρη: παρά τα ανεξίτηλα σημάδια που άφησε η Μικρασιατική καταστροφή στην ποίηση και την ψυχή του, προσμένει κι εκείνος ‘το θάμα που ανοίγει τα επουράνια κι είν' όλα βολετά’.
Συνολικά, ο σχεδιασμός της Έκθεσης, το περιεχόμενο και η ποικιλομορφία του εκθεσιακού υλικού, η προβολή πολύτιμων ιστορικών κειμένων και η αισθητική της ενορχήστρωσής τους στο χώρο, σε συνδυασμό με τις παράλληλες εκδηλώσεις μέσα και έξω από το Μουσείο, καθιστούν τη συμμετοχή σε αυτήν μια πολυαισθητηριακή εμπειρία γεμάτη γνώσεις, εικόνες, ακούσματα και συναισθήματα. Οι ενσώματες διαδράσεις με τα αντικείμενα, τα πρόσωπα και τις τραγικές τους ιστορίες, τα χρώματα, τις γραφές, τις μουσικές, αλλά και με τους οι επισκέπτες στους διαδρόμους του μουσείου που ψάχνουν με λαχτάρα σε ένα χάρτη το χωριό τους στον Πόντο, προσφέρουν άφθονα ‘πολυτροπικά’ ερεθίσματα, που κινητοποιούν τη σκέψη και προκαλούν τη συγκίνηση. Μέσα από την επαφή με τα ιστορικά μηνύματα και τις διαφορετικές σημειωτικές τους πραγματώσεις, τα υποκείμενα μπορούν να εστιάσουν την προσοχή τους σε διαφορετικές πτυχές των υλικών, παρακινούμενα από τα δικά τους κοινωνικά και πολιτισμικά ενδιαφέροντα. Ταυτόχρονα, έχουν τη ευκαιρία να εμπλακούν ενεργά στην ανάγνωση των ιστορικών ‘λόγων’, που διατρέχουν τα κείμενα και που είναι δυνάμει διαθέσιμα για πολλαπλές νοηματοδοτήσεις. Το ίδιο ισχύει και για τις ακαδημαϊκές διαλέξεις που πλαισιώνουν το μουσειακό δρώμενο και κατά τις οποίες οι συμμετέχοντες μπορούν να μάθουν, να δουν, να ακούσουν αλλά και να ρωτήσουν, να διαλεχθούν και να διαφωνήσουν πάνω σε ευαίσθητα κομμάτια της εθνικής μας ιστορίας.
Σε αυτές τις βάσεις, η Έκθεση συνιστά ένα βιωματικό μάθημα ιστορίας και πολιτισμού με πολυσχιδείς συνιστώσες. Ο κ. Κωνσταντίνος Φωτιάδης με το επιστημονικό του έργο αφήνει πολύτιμη παρακαταθήκη στον αγώνα για την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας του Πόντου. Καταφέρνει όμως και κάτι ακόμη. Να βγάλει την ιστορική έρευνα από τα ακαδημαϊκά συγγράμματα και τις αίθουσες διδασκαλίας και να την καταστήσει ανοιχτή και προσβάσιμη στο ευρύ κοινό. Και αυτή, η επι-κοινωνία της γνώσης, είναι, ενδεχομένως, μια συνεισφορά εξίσου σημαντική με την ίδια την ανακάλυψή της. Η Έκθεση ‘Πόντος- Δικαίωμα στη Μνήμη’ κάνει πράξη μία πρωτοποριακή για ένα ακαδημαϊκό δάσκαλο πρόταση διδασκαλίας της Ιστορίας. Μία πράξη πολιτική, που σέβεται και αξιώνει το δικαίωμα του κάθε Έλληνα πολίτη, Πόντιου και μη, στην επιστημονικά τεκμηριωμένη γνώση της εθνικής μας ιστορίας.
Charalampia Sidiropoulou
Centre for Multimodal Research
Institute of Education, University of London
hara.sidiropoulou@gmail.com
Centre for Multimodal Research
Institute of Education, University of London
hara.sidiropoulou@gmail.com
πηγή : e pontos
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
