Ξεπουλημένε Διονύση Σαββόπουλε...Εσύ τα έφαγες, οι άλλοι να πληρώσουν?..

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ 

ΤΗΣ ΔΑΝΑΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ 

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΗ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟ 

 

Πρόσφατα λάβαμε μία ανοιχτή επιστολή της τραγουδοποιού Δανάης Παναγιωτοπούλου προς τον Διονύση Σαββόπουλο. Είναι εμφανές ότι η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων δημιουργεί αντιπαραθέσεις και εντός του καλλιτεχνικού κόσμου, κάτι απολύτως υγιές, αν όχι και απαραίτητο. Αγνοούμε τις ακριβείς δηλώσεις του Σαββόπουλου, αναδημοσιεύουμε έτσι την επιστολή της Παναγιωτοπούλου χωρίς σχόλια, με εμπιστοσύνη στην κρίση των αναγνωστών.

ηρ.οικ.

Ανοιχτή επιστολή στο Διονύση Σαββόπουλο – ή μάλλον σε αυτούς που κατά δήλωσή του τον έχουν δωροδοκήσει, και εξακολουθούν (υποθέτω εγώ) να τον δωροδοκούν.

Είναι αλήθεια ότι ο Διονύσης Σαββόπουλους βρήκε την ταυτότητά του στο ρόλο του παραμυθά. Παλιότερα κρατούσε για τον εαυτό του το ρόλο του κεντρικού ήρωα, τώρα όμως κύλησε ο τέντζερης και βρήκε αυτόν για καπάκι στο ρόλο του αφηγητή. Για να γίνει ο χρόνος καινούριος, για να γίνουμε, δηλαδή, εργατικά χρυσόψαρα. Στο πλαίσιο προώθησης των παραστάσεών που θα κάνει στο Ακροπόλ, μετά τη μεγάλη επιτυχία στο Μέγαρο Μουσικής, εμφανίστηκε ως άλλος Πάγκαλος σε πιο φιλική για το χρήστη συσκευασία για να μας πει ότι δωροδοκηθήκαμε από του πολιτικούς, και το πρόβλημα είναι ότι τα χρήματα με τα οποία όλοι δωροδοκηθήκαμε ήταν δυστυχώς δανεικά και τώρα πρέπει να τα βρούμε και να τα δώσουμε πίσω. Ωραία. Επειδή, λοιπόν, ο κύριος Σαββόπουλος γνωρίζει ότι η έννοια της συλλογικής ευθύνης ήταν ένα από τα καλύτερα εργαλεία των ναζί και δεν μπορεί να μπαίνει στο στόμα ενός καλλιτέχνη, ας ξεκινήσει το θεάρεστο και πατριωτικό του έργο βρίσκοντας και επιστρέφοντας όσα χρήματα πήρε από το Υπουργείο Αμύνης για να κάνει περιοδεία  στα στρατόπεδα και γενικά όσα χρήματα χρειάστηκε η καθεστηκυία τάξη για να τον εξαγοράσει (για να πάψει, δηλαδή, να κάνει αυτό για το οποίο ο κόσμος τον έβαλε στα σπίτια του και στην καρδιά του) και ας τα επιστρέψει στο κράτος. Επίσης, αν γνωρίζει συναδέλφους του ή άλλους που έλαβαν τέτοιου είδους πεσκέσια να τους καταγγείλει δημόσια και να τους παροτρύνει να κάνουν το ίδιο. Γιατί ως γνήσιοι Έλληνες, οι πέντε νταβατζήδες που – κατά δήλωση του Κ. Καραμανλή junior – κυβερνάνε την Ελλάδα, συνηθίζουν να χορηγούν καλλιτεχνικά δρώμενα, είναι κάτι που ενδείκνυται ως μέθοδος ξεπλύματος χρημάτων και συνειδήσεων.

Κατά τα άλλα, όταν μιλάμε για τον ανώνυμο κόσμο, η λέξη δωροδοκία είναι ευφημισμός και εν τέλει ανακριβής για να περιγράψει τον τρόπο που διοίκησε το σύστημα του ΠαΣοΚ. Η λέξη εκβιασμός ταιριάζει καλύτερα. Κοιτάζοντας τα πράγματα από την απόσταση της επόμενης μέρας που πρέπει να παραδεχτούμε ότι ξημέρωσε, η πράσινη κάρτα του κόμματος από πολύ νωρίς κατέληξε να αποτελεί δήλωση πίστης ότι ο βασιλιάς δεν είναι γυμνός – στα καθ’ ημάς ότι ο βασιλιάς εξακολουθεί να σοσιαλίζεται – υπό την απειλή μιας πανταχού παρούσας λερναίας γραφειοκρατίας ικανής και πρόθυμης να σου κόψει τα πόδια και να σε κρατήσει για κατοικίδιο.

Η ιστορία αυτού του τόπου είναι ακόμα νωπή και δεν υπάρχει εμπεριστατωμένη καταγραφή. Ερίζουμε ακόμα για το 1821, τι να πούμε για τα πιο πρόσφατα. Κυκλοφορεί, όμως, προφορικά, και στην Ελλάδα, ευτυχώς, όλοι μιλάνε.

Έχω συγκινηθεί και έχω διδαχτεί από τα τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου. Την επιστολή αυτή όμως, θα την κλείσω με έναν στίχο του Γιάννη Νεγρεπόντη. Δε θα περάσει ο φασισμός.

20 Φεβρουαρίου 2011

Δανάη Παναγιωτοπούλου

 ΔΑΝΑΗ ΚΕΡΔΙΣΕΣ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ ΣΑΝ ΤΟΝ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟ

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ...

Η τρελή ροδιά

Σ' αυτές τις κάτασπρες αυλές όπου φυσά ο νοτιάς

σφυρίζοντας σε θολωτές καμάρες, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά

που σκιρτάει στο φως σκορπίζοντας το καρποφόρο γέλιο της

με ανέμου πείσματα και ψιθυρίσματα, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά

που σπαρταράει με φυλλωσιές νιογέννητες τον όρθρο

ανοίγοντας όλα τα χρώματα ψηλά με ρίγος θριάμβου;

Oταν στους κάμπους που ξυπνούν τα ολόγυμνα κορίτσια

θερίζουνε με τα ξανθά τους χέρια τα τριφύλλια

γυρίζοντας τα πέρατα των ύπνων τους, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά

που βάζει ανύποπτη μες τα χλωρά πανέρια τους τα φώτα

που ξεχειλίζει από κελαηδισμούς τα ονοματά τους - πέστε μου

είναι η τρελή ροδιά που μάχεται τη συνεφιά του κόσμου;

Στη μέρα που απ' τη ζήλεια της στολίζεται μ' εφτά λογιώ φτερά

ζώνοντας τον αιώνιο ήλιο με χιλιάδες πρίσματα

εκτυφλωτικά, πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά

που αρπάει μια χαίτη μ' εκατό βιτσιές στο τρέξιμο της

ποτέ θλιμένη και ποτέ γκρινιάρα - πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά

που ξεφωνίζει την καινούργια ελπίδα που ανατέλλει;

Πέστε μου είναι η τρελή ροδιά που χαιρετάει τα μάκρη

τινάζοντας ένα μαντήλι φύλλα από δροσερή φωτιά,

μια θάλασσα ετοιμόγεννη με χίλια δυο καράβια,

με κύματα που χίλιες δυο φορές κινάν και πάνε

σ' αμύριστες ακρογιαλιές - πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά

που τρίζει τάρμενα ψηλά στο διάφανο αιθέρα;

Πανύψηλα με το γλαυκό τσαμπί που ανάβει κι' εορτάζει

αγέρωχο, γεμάτο κίνδυνο, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά

που σπάει με φως καταμεσίς του κόσμου τις κακοκαιριές του δαίμονα

που πέρα ως πέρα την κροκάτη απλώνει τραχηλιά της μέρας

την πολυκεντημένη από σπαρτά τραγούδια - πέστε μου είναι η τρελή ροδιά

που βιαστικά ξεθηλυκώνει τα μεταξωτά της μέρας;

Σε μεσοφούστανα πρωταπριλιάς και σε τζιτζίκια δεκαπενταυγούστου,

πέστε μου, αυτή που παίζει, αυτή που οργίζεται, αυτή που ξελογιάζει,

τινάζοντας απ' τη φοβέρα τα κακά μαύρα σκοτάδια της,

ξεχύνοντας στους κόρφους του ήλιου τα μεθυστικά πουλιά,

πέστε μου, αυτή που ανοίγει τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων,

στο στήθος των βαθιών ονείρων μας, είναι η τρελή ροδιά;

Απόσπασμα από αυτό το αγαπημένο ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη, "Η τρελή ροδιά" βρίσκεται μελοποιημένο από τους Χειμερινούς κολυμβητές και τραγουδισμένο από τον μοναδικό Αργύρη Μπακιρτζή και χορωδία.

Ταξιδεύοντας στην Τέχνη....

μια καταπληκτική παράσταση...μια αναζήτηση ρολου ζωής..ένα ταξίδι με τον ΠΑΟΚ...
ενάντια σε όλους τους κάφρους...κάθε χρώματος και ιδεολογίας...

Μια ζωή κάφροι και τραμπούκοι θα είστε..

"Εκρηκτική" ήταν η πρεμιέρα της θεατρικής παράστασης "Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ", αφού άγνωστοι πέταξαν βόμβες μολότοφ έξω από το θέατρο τέχνης Κάρολος Κουν!

Βόμβες μολότοφ πέταξε το βράδυ της Παρασκευής μία ομάδα περίπου είκοσι ατόμων έξω από το θέατρο τέχνης Κάρολος Κουν που στεγάζεται στην Πλάκα. Δεν πρόκειται για αγανακτισμένους θεατές, αλλά για ανεγκέφαλους οπαδούς, οι οποίοι εξέφρασαν με αυτόν τον τρόπο την αντίθεσή τους για την θεατρική παράσταση "Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ", η οποία έκανε πρεμιέρα.

Το έργο όπου πρωταγωνιστεί η Μυρτώ Αλικάκη και σκηνοθετεί ο Κωστής Καπελώνης περιγράφει την ιστορία δύο γυναικών που βρίσκονται ανάμεσα σε 2.500 οπαδούς του ΠΑΟΚ που κατεβαίνουν από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα για να παρακολουθήσουν τον αγώνα με τον Ολυμπιακό. Σκοπός του ταξιδιού για τις δύο κοπέλες η συνάντησή τους με έναν διάσημο ποπ σταρ τραγουδιστή.

Από τις εκρήξεις που σημειώθηκαν δημιουργήθηκε, όπως αναμενόταν, πανικός, χωρίς όμως να αναφερθούν τραυματίες παρά μόνο σοβαρές υλικές ζημιές, ενώ η προγραμματισμένη για τις 21:30 έναρξη του έργου αναβλήθηκε.

«Επικράτησαν άγριες καταστάσεις. Έσπασαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους» δήλωσε ο σκηνοθέτης Σταύρος Τσιώλης, από τους βασικούς συντελεστές της παράστασης και συγγραφέας του έργου, στο οποίο πρωταγωνιστικό ρόλο έχει και ο Καβαλιώτης καλλιτέχνης, τραγουδοποιός και ηθοποιός Αργύρης Μπακιρτζής.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Κωστής Καπελώνης, μίλησε στον ραδιοφωνικό σταθμό NovaΣΠΟΡ FM για το περιστατικό: "Σωματικά είμαστε καλά, ψυχολογικά, όμως, όχι. Δεν μπορώ να καταλάβω πως κάποιοι άνθρωποι ενεργούν έτσι, επειδή στον τίτλο ενός έργου υπάρχει κάτι που δεν τους αρέσει. Η υπόθεση δεν έχει σχέση με το ποδόσφαιρο. Ήρθαν περίπου 30 οργανωμένοι με κράνη και πολεμοφόδια. Κάποιοι ανεγκέφαλοι χουλιγκάνοι. Φώναζαν "εδώ είναι Πειραιάς" και άρχισαν τις ζημιές. Ευτυχώς δεν έπιασε φωτιά το θέατρο, κάτι που θα μπορούσε να γίνει, με τις αρκετές ξύλινες κατασκευές. Δυστυχώς όταν ήρθε η αστυνομία, είχαν εξαφανιστεί. Ούτως ή άλλως, το περιστατικό κράτησε 2-3 λεπτά. Ήταν ένα οργανωμένο "ντου" και ήταν προφανές πως ήθελαν να κάνουν τις ζημιές και να φύγουν".

πηγές : cosmo.gr, in.gr και ιδία παρουσία στον χώρο της φρίκης.

Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ !!!!

ΠAOKάρα και στο σανίδι!

ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός και στο σανίδι και μάλιστα με διαφορά λίγων ημερών από το χθεσινό ντέρμπι Κυπέλλου. Η θεατρική παράσταση που φέρει την υπογραφή του Σταύρου Τσιώλη- με τίτλο«Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ:

Μια ιστορία του σταθμού Λαρίσης» κάνει πρεμιέρα σήμερα 4 Φεβρουαρίου στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» και πραγματεύεται την ιστορία δυο κοριτσιών, που ακολουθούν μια οπαδική εκδρομή φίλων του «δικέφαλου» στην Αθήνα για το εκτός έδρας παιχνίδι πρωταθλήματος της περιόδου 1998-99 με τον Ολυμπιακό!

«Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα ποδοσφαιρικό περιβάλλον, ωστόσο δεν εστιάζουμε σε αυτό» δηλώνει στο «Goal» ο σκηνοθέτης της παράστασης Κώστας Καπελώνης, για να προσθέσει σχετικά με την υπόθεση του έργου: «Το σενάριο δεν αναφέρεται 100% σε πραγματικά γεγονότα, όμως σίγουρα περιλαμβάνει βιωματικά στοιχεία και ερεθίσματα από το περιβάλλον του συγγραφέα, του Σταύρου Τσιώλη, ο οποίος τυγχάνει να είναι φίλαθλος της ΑΕΚ». Σχετικά με την υπόθεση του έργου ο κ. Καπελώνης μας εξηγεί:

«Δυο νεαρά κορίτσια με κασκόλ και σημαίες του ΠΑΟΚ κατεβαίνουν στην Αθήνα για ένα εκτός έδρας παιχνίδι με τον Ολυμπιακό, όμως κάτι τα αναγκάζει να μείνουν στον σταθμό Λαρίσης την ώρα που η υπόλοιπη παρέα συνεχίζει τη διαδρομή της, συνοδεία αστυνομίας για το γήπεδο. Τελικά αποδεικνύεται ότι η μικρότερη κοπέλα είχε ζητήσει με μια επιστολή ραντεβού με διάσημο Ελληνα ποπ τραγουδιστή και έτσι συνδύασαν αυτήν την εκδρομή προκειμένου να υλοποιήσουν την επιθυμία τους. Υπάρχει και μια τρίτη γυναίκα που εμφανίζεται στην πορεία. Υπάρχει το δραματικό αλλά και υπαρξιακό στοιχείο στην ιστορία που ξετυλίγεται με έναν όμορφο τρόπο. Ο κάθε χαρακτήρας έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες, το δικό του παρελθόν, βάζουμε και τον θεατή στη διαδικασία να ανακαλύψει σιγά σιγά αυτούς τους χαρακτήρες ώστε να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Είναι ένα τρυφερό έργο».

Η εκδρομή , ο Βαλλιάνος, οι διαμαρτυρίες

Μπορεί η ιστορία του Σταύρου Τσιώλη να μην είναι 100% αληθινή, ωστόσο είναι εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα. Τη σεζόν 1998-99 περίπου 2.500 οπαδοί του ΠΑΟΚ αποφασίζουν να σταθούν στο πλευρό της αγαπημένης τους ομάδας στο ντέρμπι του β' γύρου με τον Ολυμπιακό. Οι "ερυθρόλευκοι" προηγούνται γρήγορα στο σκορ από το 3ο λεπτό με «δράστη» τον Τζόρτζεβιτς και τον ΠΑΟΚ να διαμαρτύρεται για οφσάιντ. Ενα λεπτό αργότερα ο Ζήσης Βρύζας ισοφαρίζει σε 1-1.

Στο 68' ο Πουρσανίδης βγάζει μια μακρινή σέντρα στον Νινιάδη, ο Μιχόπουλος βγαίνει για να μαζέψει την μπάλα, ο παίκτης του Ολυμπιακού πέφτει στη μικρή περιοχή και ο διαιτητής Βαλλιάνος, αν και δεν είχε οπτική επαφή (ήταν πολλά μέτρα μακριά από τη φάση), υποδεικνύει ένα ανύπαρκτο, όπως αποδείχθηκε και από το βίντεο, πέναλτι. Για αρκετά χρόνια ο εν λόγω ρέφερι του συνδέσμου Αιτωλοακαρνανίας αποτελούσε persona non grata για τους φίλους του «δικέφαλου». Η διαδρομή των φίλων του ΠΑΟΚ σε εκείνο το παιχνίδι, από το σταθμό στο γήπεδο, έγινε παρουσία ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων, δεν αποφεύχθηκαν ωστόσο ο πετροπόλεμος, οι επιθέσεις με τούβλα από οπαδούς του Ολυμπιακού, οι φθορές καταστημάτων από οπαδούς του ΠΑΟΚ στο σταθμό και τον ηλεκτρικό, ενώ είχαν γίνει και αρκετές συλλήψεις.

Ο κ. Καπελώνης συμπληρώνει σχετικά με την υπόθεση του έργου: «Οση ώρα τα κορίτσια βρίσκονται στο σταθμό υπάρχουν ανοικτές τηλεοράσεις και ραδιόφωνα από όπου ακούγεται η μετάδοση του αγώνα και αργότερα οχλαγωγία, φωνές, αντιδράσεις, διαμαρτυρίες για το αποτέλεσμα και την αδικία που υπέστη ο ΠΑΟΚ. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και ο ρόλος του Αργύρη Μπακιρτζή, του Θεσσαλονικιού συμπατριώτη σας και ΠΑΟΚτσή, τραγουδιστή των ''Χειμερινών Κολυμβητών''. Θα ήθελα όμως ιδιαίτερα να σταθώ στα υπέροχα κοστούμια της παράστασης. Εξαιρετικά είναι και τα σκηνικά. Το έργο διαδραματίζεται σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό, ωστόσο θα δείτε ότι τα σκηνικά του Νίκου Αλεξίου είναι πιο εικαστικά».

Σχετικά με το ρόλο του ποδοσφαίρου και του θεάτρου στις μέρες μας ο κ. Καπελώνης είπε: «Αποτελούν για τον κόσμο διέξοδο απ' όλα αυτά που μας βασανίζουν. Ιδιαίτερα για τον χώρο που υπηρετώ πιστεύω πως η κρίση οδηγεί τον κόσμο στην τέχνη και συχνά αποδεικνύεται πως ο κόσμος έχει ανάγκη από καλό θέατρο». Η παράσταση είναι προγραμματισμένη να ανέβει και στη Θεσσαλονίκη.

INFO

Η ταυτότητα της παράστασης

«Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ,

μια ιστορία του σταθμού Λαρίσης»

του Σταύρου Τσιώλη

Θέατρο Τέχνης (Φρυνίχου 14-Πλάκα)

Εναρξη παραστάσεων: 4 Φεβρουαρίου

Σκηνοθεσία: Κωστής Καπελώνης

Σκηνικά: Νίκος Αλεξίου

Κοστούμια: Κατερίνα Σωτηρίου

Μουσική: Αργύρης Μπακιρτζής

Φωτισμοί: Κωστής Καπελώνης

Παίζουν:

Μυρτώ Αλικάκη, Ειρήνη Στρατηγοπούλου, Λουκία Πιστιόλα

Αργύρης Μπακιρτζής, Πάρις Θωμόπουλος.

Στην περιγραφή του αγώνα ακούγεται η φωνή του Νίκου Χανιωτάκη.

και τώρα μπορείτε να πα να γ.....

PAOK - olympiacos gOAL Salpingidis (Arabic)
Ανέβηκε από olaPAOK. - Ανακαλύψτε τα πιο καινούρια και καλύτερα αθλητικά βίντεο.

Όταν οι νταβατζήδες ζητούν...προστασία!!!!!!

Φέρτε Αστυνομία,
φέρτε στρατό,
εμείς θα τον... τον Ολυμπιακό

Αν είχες τσίπα ρε κάθαρμα....

Νίκος Μπίστης: γελοίος ρατσιστής ή απλώς… μ@λ@κ@ς ;

Θέλω να γυρίσω στα παλιά...

Ο φίλος μου ο Μάνος, μου έστειλε προχθες το παρακάτω μήνυμα। Το παραθέτω γιατί πιστεύω ότι προσφέρει ευκαιρίες για προβληματισμό...

"Αναρωτιέμαι κι εγώ, λόγω της κρίσης, τι έχουμε και τι θα χάσουμε. Αλλά και παλιότερα αναρωτιόμουν γιατί να έχουμε τόσο συνδέσει τόσο πολύ την ευχαρίστηση με το χρήμα, γιατί το χρήμα να έχει γίνει κριτήριο αξιολόγησης προσώπων και πραγμάτων.
Θεωρώ "περιουσία" μου το ότι πρόλαβα να ζήσω κάποιες καταστάσεις που δεν υπάρχουν πια, και σας τις μεταφέρω: Η δεκαετία του 50, μετά τον πόλεμο, ήταν πολύ δύσκολη - για όλη την Ευρώπη, μου φαίνεται, αλλά σίγουρα για την Ελλάδα. Οι τότε νέοι εγκατέλειπαν μαζικά τα χωριά τους, τα οποία κόντεψαν να ερημώσουν ή και ερήμωσαν, για να μετεγκατασταθούν στην Αθήνα ή σε άλλα μεγάλα αστικά κέντρα. Τι κατάφεραν; Βρέθηκαν σε μια Βαβυλωνία (σας παραπέμπω στο θεατρικό έργο) και έζησαν καλύτερα, σύμφωνα με μια αντικειμενική θεώρηση, ουσιαστικά όμως δεν ξέρω πόσο καλύτερα. Θυσιάστηκαν για τις επόμενες γενιές, θα έλεγα, δημιουργώντας υποδομές, αλλά οι ίδιοι έζησαν συχνά με την πίκρα ότι ο γείτονας είχε περισσότερα και έδιναν υλικό για εκείνες τις μελοδραματικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.

Στο χωριό μου (και υποθέτω και στα άλλα χωριά της Ελλάδας, που έμοιαζαν όλα με οικισμούς ΚΑΠΗ) οι εναπομείναντες ζούσαν σε συνθήκες φτώχιας, με σημερινές τιμές αμφιβάλλω αν διέθεταν περισσότερα από 200 ευρώ το μήνα. Όμως, και εδώ είναι το μαγικό: ούτε μαράζωσαν, ούτε έχασαν το χαμόγελό τους. Έμαθαν (ή μάλλον ήξεραν ήδη) να ζουν σε λιτότητα και να εφευρίσκουν τρόπους να περνούν καλά. Ήταν πάντα -αναγκαστικά- πιο κοινωνικοί, αντάλλασσαν επισκέψεις, τα καλοκαίρια κάθονταν εν σειρά στα πεζούλια έξω από τα σπίτια τους και κουβέντιαζαν και τραγουδούσαν, και η βραδινή διασκέδαση ήταν ένας περίπατος στον κεντρικό δρόμο του χωριού, πέρα-δώθε και ξανά και ξανά, όπου έλεγαν καλησπέρες. Ο εκκλησιασμός απηχούσε ένα βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα αλλά αναγόταν και σε μια μορφή κοινωνικού event, και περίμεναν με λαχτάρα τα δυο-τρία πανηγύρια το χρόνο για να γλεντήσουν με την ψυχή τους. Αναγκαστικά δεν τους ένοιαζαν τα σινιέ ρούχα αλλά τους ένοιαζε να είναι καθαρά (και σιδερωμένα με το "βαποράκι") τα μπαλωμένα τους, αναγκαστικά δεν προβληματίζονταν για τι αυτοκίνητο θα αγοράσουν ή τι μοντέλο κινητού, αναγκαστικά δεν μπορούσαν να γεμίσουν τα άδεια σπίτια τους με είδη ντιζάιν. Αλλά σας βεβαιώνω ότι ένα κλωναράκι βασιλικού σε ένα ποτήρι -γιατί χρήματα για ανθοδοχείο δεν υπήρχαν- ήταν πανέμορφο.

Δεν θέλω να πω ότι ήταν όλα ειδυλλιακά, ειδικά αν έρχονταν ζόρικες καταστάσεις όπου το χρήμα ήταν πια απαραίτητο όχι για λόγους ματαιοδοξίας αλλά για λόγους ανάγκης, όμως χωρίς να το συνειδητοποιούν, ίσως, ζούσαν στο μεγαλείο της απλότητας. Πιθανότατα καλύτερα από τους μετανάστες που εξορίζονταν σε μακρινές συνοικίες της πόλης και ακόμα πιο πέρα (πρόλαβα τα Βριλήσσια σχεδόν ακατοίκητα) και που θλίβονταν με τα ανεκπλήρωτα όνειρά τους. Και οι μετανάστες, ωστόσο, ξέροντας από τα παιδικά τους για οικονομικούς περιορισμούς, έβρισκαν τις δικές τους λύσεις. Με τα σινεμαδάκια, τις ταβερνούλες και τα πάρτυ ρεφενέ. Απλά και ανθρώπινα, που άφηναν τελικά ένα συναίσθημα ικανοποίησης και πληρότητας.

Η δική μου γενιά μπορεί να στερήθηκε πράγματα στα παιδικά της χρόνια, όμως όταν ήρθε η σειρά μας να δουλέψουμε η οικονομία είχε στρώσει και οι συνθήκες ήταν καλές. Πήραμε πολύ μεγαλύτερους μισθούς από τους πατεράδες μας, πιστέψαμε πως πιάσαμε την καλή για πάντα και αυτήν την πεποίθηση μεταδώσαμε στις επόμενες γενιές - σφάλμα. Μείναμε σε καλύτερα σπίτια, αποκτήσαμε αυτοκίνητο, μάθαμε ξαφνικά να πίνουμε ουίσκυ, βγαίναμε τα βράδια, θέλαμε κοσμοπολίτικες διακοπές, ανακαλύψαμε και τον εξ ΗΠΑ εισαγόμενο σοσιαλισμό για να μειώσουμε τις καταναλωτικές ενοχές μας. Βγάλαμε τα απωθημένα μας, πήραμε ψηλά τον αμανέ και ως εξελιγμένοι δώσαμε στα παιδιά τα πάντα από πολύ νωρίς: χαρτζηλίκι, παιδεία, ελευθερία. Μαζί με αυτά, τους δώσαμε και την ψευδαίσθηση μιας "ποιότητας ζωής" που ανατράπηκε παταγωδώς. Πάρε παιδί μου δώρο ένα αυτοκινητάκι (αληθινό) που τέλειωσες το Γυμνάσιο... πάρε λεφτά να βγεις απόψε... να πας διακοπές... αλλά τώρα, ζήσε με 600 ευρώ το μήνα.

Και θα ζούσε κανείς με 600 ευρώ το μήνα και θα έβαζε και πείσμα για περισσότερα, και θα πρόκοβε και ο ίδιος και ο τόπος συνολικά. Το έχουμε ξαναδεί το έργο. Αλλά δεν έχει τη γνώση να το κάνει. Και εδώ είναι ο κόμπος.

Συμπαθάτε με για τη φλυαρία και κάπου πρέπει να καταλήξω, ναι; Το θέμα λοιπόν είναι ότι με το χρήμα περνάμε καλά, δεν λέω, αλλά δεν είναι το απόλυτο μέσο. Την αλήθεια θα τη δεις κατάματα σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου όπου τελειώνουν όλα και όπου δεν υπάρχει χώρος ούτε να παρκάρεις το ακριβό σου αυτοκίνητο, ούτε να φέρεις τα ντιζάιν σου, ούτε υπάρχει λόγος να φορέσεις τα σινιέ σου. Η αλήθεια δεν είναι "εκεί έξω" - είναι μέσα μας. "Εκεί έξω" είναι μια επιφανειακή, επίπλαστη πραγματικότητα εύκολα ανατρέψιμη. Έχουμε μάθει να εστιάζουμε εκεί. Όχι. Να ξαναμάθουμε να κοιτάζουμε μέσα μας, να ξεκαθαρίζουμε τις πραγματικές μας ανάγκες και να μην παρασυρόμαστε από τα φανταχτερά και τα όσα παίρνει ο άνεμος.

Συγγνώμη, δεν κάνω ηθικοπλαστικό μάθημα. Είναι αυτά που σκέπτομαι καθημερινά, όταν βλέπω πια ένα σπίτι γεμάτο με δήθεν που τίποτα δεν θα πάρω μαζί μου. Μη μας τρομάζουν λοιπόν οι κρίσεις, ο άνθρωπος είναι προσαρμοστικό ον. Η πολυτέλεια δεν μας είναι απαραίτητη. Μας είναι απαραίτητος ο εαυτός μας και μας είναι απαραίτητοι οι άλλοι - θα το διαπιστώσουμε όταν πάψουμε να τους βλέπουμε ως κομπάρσους στα βράδια μας και καθίσουμε στην πεζούλα πλάι τους".

ΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΤΤΤΤΤΤ...........

H ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ
ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΕΝΩΜΕΝΗ....

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ

KAΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
ΔΥΝΑΜΗ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
ΚΑΙ ΕΠΙΜΟΝΗ

ΠΑΟΚ ΠΑΝΤΟΥ!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ,
Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΑΔΕΡΦΙΑ

ΝΑΙ ΡΕ ΠΑΟΚ

Πού πας αδερφέ?

«Πού πάς αδελφέ: Μια Ιστορία Αποχωρισμού»

Κardeş Nereye : Bir Ayrilik Oykusu

Mία ιδέα του καταγόμενου από την Ορντού, Τούρκου ερευνητή, İbrahim Dizman, την οποία ανέλαβε να υλοποιήσει ο εκδότης Ömer Asan. (http://www.omerasan.com/)

Σκοπός τους είναι, 90 χρόνια μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών, να παρακολουθήσουμε τις συνέπειες των «τραυμάτων», που άφησε ο μεγάλος ξεριζωμός μέσα από ένα ντοκιμαντέρ που θα κινείται πάνω στο τρίπτυχο «αποχωρισμός-φιλία-νοσταλγία».

Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 15 Σεπτεμβρίου, με συνεντεύξεις προσφύγων από την Ελλάδα που εγκαταστάθηκαν στην Ορντού (Κοτύωρα του Πόντου) και θα συνεχιστούν στα περίχωρα της Θεσσαλονίκης και της Κατερίνης, με συνεντεύξεις Ορντουλήδων Ποντίων.

Η ιδέα αυτή θα παρουσιαστεί την Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου 2010 , 9:30 μ.μ. , στο νέο Χώρο Πολιτισμού «@Ρουφ» Κωνσταντινουπόλεως 10 & Ανδρονίκου 18, Αθήνα, τηλ. : 2103837191

Ομιλητές : Ömer Asan , Στέλιος Ελληνιάδης, Βλάσης Αγτζίδης.

Συντονίζει ο Στέλιος Θεοδωρίδης.

Θα ακολουθήσει ποντιακό παρακάθ(ι) με λύρα, τραγούδι,

ποτό και ότι άλλο ήθελε προκύψει …

Την εκδήλωση στηρίζουν :



-Χώρος Πολιτισμού «στο Ρουφ»,

-«Ψωμιάδειον» Πολιτιστικό Κέντρο Ποντιακού Ελληνισμού,

-Ένωση Ποντίων Bielefeld Γερμανίας “19η Mάη”

- Σύλλογος Ποντίων και φίλων Παλατιτσίων Ημαθίας (δήμου Βεργίνας)

και τα ιστολόγια:



-«40 Mήλα Κόκκινα»- (http://sarantamilakokkina.wordpress.com/)

- «Anadolu »- ( http://anadolu.mylivepage.com/home/index/ )

-«Γεννηθείς εις Καύκασον Ρωσίας» – (http://kafkasios-pontokomitis.blogspot.com/)

-«Έφηβος» – (http://efhbos.wordpress.com/)

-«Η Σπηλιά του Νοσφεράτου»- (http://nosferatos.blogspot.com/)

-«Ιστολόγιο του Εξαποδώ» – (http://eksapodo.wordpress.com/)

-«Κανάλι» – (http://kanali.wordpress.com/),

-«Με το τουφέκι και τη λύρα» – (http://metotoufekikaitilyra.wordpress.com/)

-«Ου παντός πλειν ες Πόντον» – (http://vripolidis.blogspot.com/)

-«Παλαλός» – ( http://palalos.blogspot.com/)

-”ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ” Κομοτηνής (http://.paremvasikomotini.blogspot.com/)

- «Πεντανόστιμη» -( http://pentanostimi.blogspot.com/)

-”Πλάνητας” – (http://planitas.blogspot.com/)

«Ποντιακή ιστορία» - (http://pontiakiistoria.blogspot.com/)

-«Πόντος και Αριστερά» – (http://pontosandaristera.wordpress.com/),

- ΡΕΣΠΕΝΤΖΑ Χαλκιδικής – (http://respentza.blogspot.com/)

-«Σχεδόν κάλμα» – (http://sxedonkalma.wordpress.com/)

- «Pontos World» – (http://pontosworld.com/)

- «santatsormik» – (http://www.santatsormik.gr/)

-«Τhalassa-Karadeniz» – (http://thalassa-karadeniz.mylivepage.com/)

-«Und ich dachte immer» – (http://kars1918.wordpress.com/) 

ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕ ΧΡΥΣΑΝΘΕ....

Ραδιοφωνική συνέντευξη του Χρύσανθου που δόθηκε στον κ.Σάββα Μαυρίδη στις 11-9-2001 στον σταθμό της ΕΡΤ 3 και την εκπομπή «Αναστορώ τα παλαιά», των βραχέων κυμάτων.Καθώς ο διάλογος είναι μακρύς, έγινε μια επιλογή ως προς τα αναφερθέντα.

Σ. Μ.: Πόσα χρόνια έχουν συμπληρωθεί με την δημόσια παρουσία σου στο ποντιακό
τραγούδι;

Χ. Θ.: Το ξεκίνημα έγινε το 1951, πενήντα χρόνια πριν, ραδιόφωνο, διότι τότε
ζούσα στην Αθήνα και άρχισα ραδιόφωνο από 4η Γυμνασίου.

Σ. Μ.: Μαζί σου βέβαια και θα πρέπει να το αναφέρουμε, υπήρχε και κάποιος
παράλληλος συνοδοιπόρος, ο αείμνηστος... το όνομα θα το αναφέρεις εσύ...

Χ. Θ.: Ναι! Ο Γώγος Πετρίδης, που τον μετονόμασα σε Πατριάρχη της Λύρας!
Ξεκινήσαμε μαζί από το 1959 εδώ στη Θεσσαλονίκη. Τότε τραγουδούσαμε και στο
ραδιόφωνο και στον έναν και στον άλλον. Των ενόπλων δυνάμεων και τον
πολιτικό... δε θυμάμαι πως τον λέγανε. Η συνεργασία μας κράτησε τέσσερα χρόνια,
μετά διακόψαμε για διάφορους λόγους και επανασυνδέσαμε τις συνεργασίες μας το
1960, το 1963 διακόψαμε και το 1969 πάλι ξεκινήσαμε μαζί.

Σ. Μ.: Σε τι χώρους;

Χ. Θ.: Σε κέντρα ποντιακά. Το πρώτο ήτανε του Ασλανίδη του Παναγιώτη του
πατέρα το 1959. Ήταν καφενείο και τις Κυριακές το έκανε σαν κέντρο
διασκέδασης. «Ο Καναδάς» το λέγανε. Μετά, το 1960 στη γειτονιά που μένω τώρα
στην Πολίχνη το κέντρο ''Μεταξά'' που ήταν το πρώτο κανονικό ποντιακό μαγαζί.

Σ. Μ.: Ας έρθουμε τώρα σε κάποια βιογραφικά σας στοιχεία. Από τον Πόντο, από
την πατρίδα και στη συνέχεια η εγκατάσταση στην Ελλάδα, Αθήνα και
Θεσσαλονίκη... πες μας δυο λόγια...

Χ. Θ.: Εγώ κατάγομαι από την Οινόη, γεννήθηκα στην Οινόη Κοζάνης. Οι γονείς
μου ήρθαν από το Καρς από το χωριό Πεζιργκένκεχιλ του Καρς. Αν πάμε πιο βαθιά,
του πατέρα μου η μάνα γεννήθηκε στη Γεωργία και ο παππούς μου από το Τσατάχ.
Εγώ γεννήθηκα το 1934, πήγα στο γυμνάσιο Κοζάνης δυο τρία χρόνια και μετά
χάσαμε τον πατέρα μας και το 1959 φύγαμε και εγκατασταθήκαμε στη Δραπετσώνα
του Πειραιά. Εκεί, φτώχια καταραμένη, παράγκες... καταλαβαίνεις... εκεί άρχισα το
1951 στον ραδιοφωνικό σταθμό, των ενόπλων και τον άλλον...

Σ. Μ.: Ας ονομάσουμε μερικούς συνεργάτες εκείνης της εποχής.

Χ. Θ.: Ναι. Ήταν ο Νίκος Παπαβραμίδης, ο Νίκος Σπανίδης, ο Μπαϊρακτάρης, μέχρι
το 1958. Τότε, ο κυβερνήτης ο Καραμανλής, έκοψε τα ποντιακά στην Αθήνα. Την
επόμενη χρονιά ήρθα στη Θεσσαλονίκη. Κι εδώ ήθελε να τα κόψει, αλλά βρήκε
αντίσταση από του Ποντίους και άρχισα στην Εύξεινο Λέσχη μαζί με τον Γώγο τις
εκπομπές μέχρι το 1963. Μετά τραγούδησα στο συγκρότημα του Στάθη Ευσταθιάδη
στο άλλο ραδιόφωνο. Μετά με κάλεσε πάλι η Εύξεινος Λέσχη αλλά είπε: «Σε ένα
από τα δύο ραδιόφωνα θα τραγουδάς, όχι και στα δύο» κι εγώ είπα: εγώ είμαι
τραγουδιστής όλων των ποντίων, κι εκεί κι εδώ, και αν θέλετε...» Κι έτσι
συνεχίσαμε τις εκπομπές μέχρι που έφυγα στην Αθήνα το 1975, τότε που...

Σ. Μ.: ...τότε που γνωριστήκαμε...

Χ. Θ.: Ναι. Και ήθελα να ασχοληθώ και με το ελληνικό τραγούδι, βρήκα κακοτοπιές
και με κυνήγησαν οι πάντες και δεν μπορούσα να προχωρήσω. Ένα θα πω
παράδειγμα: κάναμε με τον Χάλαρη ορισμένα τραγούδια όπως ο «Ρωμανός ο
Μελωδός», «Οι Πέρσες», «Αποκάλυψη του Ιωάννη», κάτι εκκλησιαστικά κι έλεγα
στον Χάλαρη: «κάνε μου τραγούδια να μπορώ να τα λέω στα κέντρα. Δεν μπορώ
να βγαίνω και να λέω «σήμερον κρεμάται επί ξύλου».

Σ. Μ.: Ύμνους...

Χ. Θ.: Και όταν ετοίμασε τα τραγούδια, ο τότε διευθυντής -το λέω με φθόνο- ο
Πετσίλας, άκουσε τα λόγια, άκουσε τη μουσική, οι στίχοι ήταν του Γιάννη
Κακουλίδη και λέει, ωραία: τρία τραγούδια θα πει ο Κόκοτας, τρία ο Διονυσίου...
απλώς ο Χάλαρης επειδή ήταν ευγενικός άνθρωπος του έδειξε την εξώπορτα. Εγώ
θα του έδινα μια στο σταυρό γιατί είναι και πατριώτης... από την Κοζάνη...

Σ. Μ.: Ο σύζυγος της Νανάς Μούσχουρη...

Χ. Θ.: Ο πρώην σύζυγος της Μούσχουρη. Εν πάση περιπτώσει, την άλλη χρονιά τα
ίδια. Παντού κακοτοπιές. Στο τέλος είπά: ''ας πω ποντιακά, στο διάολο κι εσείς και
τα ελληνικά σας. Έχω τη ρίζα μου, τον Πόντο. Δόξα τω Θεώ επιβίωσα κι επιβιώνω
με την παράδοσή μου. Την ποντιακή παράδοση''.

Σ. Μ.: Είπαμε πριν ότι έχεις ηχογραφήσει περίπου διακόσια τραγούδια, και τα
περισσότερα με δικούς σου στίχους. Με τις μελωδίες τι γίνεται;

Χ. Θ.: Οι μελωδίες είναι οι περισσότερες παραδοσιακές, αλλά και από μόνος μου
κάνω παραλλαγές. Παίρνω μια ποντιακή μελωδία, ένα τέταρτο της μελωδίας και το
συμπληρώνω και το προσθέτω κάτι δικές μου φωνητικές. Έχω κάνει κάμποσες
τέτοιες παραλλαγές.

Σ. Μ.: Το ποντιακό τραγούδι λοιπόν δεν είναι ένα μουσειακό είδος εφ όσον
αναδημιουργείται διαρκώς...

Χ. Θ.: Ναι, όταν ένας δημιουργός βασίζεται πάνω στην παράδοση - αυτήν που
ξέρουμε - και δημιουργεί κάποιες παραλλαγές τότε συγχωρείται. Αλλά αν πάρεις
ατόφια ξένα στοιχεία, βουλγάρικα, τούρκικα και να τα επενδύσεις με στίχο
ποντιακό, που... που πολλές φορές τον τρώει ο σκύλος εκείνο το στίχο και λυσσάει,
και θέλει να τα παρουσιάσει και για ποντιακά... ε, αυτό δεν το... Βέβαια δε λέω. Κι
εγώ είπα κάποτε μερικά τραγούδια τέτοια, αλλά εδώ και είκοσι δύο χρόνια κήρυξα
πόλεμο και είμαι ενάντια σ' αυτό το είδος των τραγουδιών.

Σ. Μ.: Είπες λοιπόν, Χρύσανθε Θεοδωρίδη ότι οι μελωδίες είναι όλες παραδοσιακές.
Εσύ από ποιες περιοχές του Πόντου μελωδίες έχεις τραγουδήσει;

Χ. Θ.: Θα σε διακόψω. Χρύσανθε θέλω να με λες. Έτσι με ξέρει όλος ο κόσμος. Το
Θεοδωρίδη το ξέρει μόνο η Εφορία. Το λοιπόν έχω πει τραγούδια από όλες τις
περιοχές του Πόντου. Τραπεζούντα, Κρώμνη, Σάντα, Καρς, Νικόπολη του Πόντου
και από αλλού.

Σ. Μ.: Στην οικογένειά σου εκαλλιεργείτο η μουσική; Γαλουχήθηκες μέσα σ' αυτήν;
Πως ξεκίνησε ο Χρύσανθος να τραγουδάει; Αυτό δεν το είπαμε.

Χ. Θ.: Από μικρό παιδί ο συχωρεμένος ο πατέρας μου δεν έπαιζε κανένα όργανο
αλλά τραγουδούσε. Είχε ένα ντέφι χτύπαγε και τραγούδαγε και τραγουδούσαμε
όλοι μαζί. Ήμασταν έξι αδέλφια. Να σας πω και κάτι ακόμα. Ο μαχαλάς ο δικός μας
ήταν μακριά από τον συνοικισμό, από εκεί που παίρναμε νερό και φόρτωνα δύο
μπετόνια στο χαϊβάνι έπαιρνα κι ένα κουκούμ, ένα γκιούμι που λένε κι ένα χωνί.
Πήγαινα για νερό και γύριζα και κρατούσα το χωνί στο στόμα μου και τραγουδούσα
και με χάζευαν όλοι οι χωριανοί - μικρό παιδί ήμουνα - κι από κει κι ύστερα δε
σταμάτησα ποτέ.

Σ. Μ.: Με ποιους άλλους λυράρηδες συνεργάστηκες εκτός από τον Γώγο;

Χ. Θ.: Με τον Γεωργούλη Κουγιουμτζίδη που κάναμε και ηχογραφήσεις. Αν τις
μετρήσω με τη σειρά είναι εκατόν τέσσερα τραγούδια. Και στα κέντρα
συνεργάστηκα και με τον ξάδελφό του τον Μήτσο τον Κουγιουμτζίδη, με τον Νίκο
Ιωαννίδη, με τον αείμνηστο Χρήστο Χρυσανθόπουλο, με τον Παναγιώτη Ασλανίδη,
τον Χρήστο Τσενεκίδη, με τον Μιχάλη Καλιοτζίδη κι ας με συγχωρήσουν όσοι έχω
ξεχάσει. Είναι πολλοί οι συνεργάτες.

Σ. Μ.: Και θα κλείσουμε με την εξής διαπίστωση, αγαπητοί ακροατές: Ο Χρύσανθος
ξεκίνησε το ποντιακό τραγούδι και το εδραίωσε, το λέω αυτό γιατί πάρα πολλοί
ερμηνευτές τραγούδησαν τα τραγούδια του για να βγουν στο κοινό, δηλαδή πήραν
τροφή από τον Χρύσανθο.

ΟΤΑΝ ΘΕΩΡΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΟΝΤΙΟΥΣ ΖΩΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΣΕΙΣ

Έλεγε ο Αισχύλος «Απλά γαρ εστί της αλήθειας έπη» Απλά είναι τα λόγια της αλήθειας. Ο Ν. Παπαδόπουλος δεν μιλά απλά. Λέει πολλά, πολλά ψέματα. Δεν τα λέει, του τα γράφουν οι μηχανισμοί του ΚΚΚΑΣΟΡ, του υιού Παπανδρέου για να καλύψουν την ύπουλη, ολοκληρωτικού τύπου απόπειρα κατάργησης της 19ης Μαΐου την περίοδο 1996 – 2010. Αν δεν αντιστεκόμουν σ’ αυτήν την φασιστική απόπειρα θα είχε καταργηθεί. Θέλουν να σκεπάσουν τις ανομίες, τις προσβολές, τις βαρβαρότητες τους, να νομιμοποιηθούν. Το 1996-97 δεν σχεδίασαν την προώθηση της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ποντίων διεθνώς, όπως ψεύδεται. Σχεδίασαν την υπονόμευση και κατάργηση της. Πρώτη πρόβα ήταν η Συναυλία Ρουβά-Κουτ την 19η Μαΐου το 1997. Η νεολαία της Κύπρου τους έδωσε την πρέπουσα απάντηση. Τι έκανε γι αυτό ο Έλληνας Πόντιος βουλευτής Ν. Παπαδόπουλος και ο συνασπισμός της Ποντιακής αναξιοπρέπειας; Οι Καπό είπα στην ομιλία μου στην Παλιά Βουλή. Ενώ τότε σιωπούσε τώρα ψεύδεται. Το έκανε στη Θεσσαλονίκη την 19η Μαΐου του 2010. Την ημέρα της έκθεσης για τον Κεμάλ στις εισαγωγικές εξετάσεις. Το επανέλαβε χθες στην Παλιά Βουλή. Τι προσβολή προς το πνεύμα και τη μνήμη του Κτιρίου!!

Είναι εκτός των αξιών του πολιτισμού μας που εκφράζεται με το «Μη ψεύδου αλλά αλήθευε» του Σοφοκλή. «Το ψεύδος αισχύνου». Να ντρέπεσαι για τα ψέματα, του Χείλωνα.

Η προσχεδιασμένη, ολοκληρωτικού τύπου προσπάθεια οδηγεί τον Παπαδόπουλο, χωρίς να το συνειδητοποιεί ίσως, στην ταύτιση με γενοκτονικές λογικές. Γιατί όταν διαβάζεις στη Θεσσαλονίκη ότι ο αρχηγός του ΚΚΚΑΣΟΡ Γ. Παπανδρέου έθεσε στον Ερντογκάν το αίτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων και άλλα ευτράπελα, τότε κατ’ αρχάς ψεύδεσαι. Γιατί ο αρχηγός του ΚΚΚΑΣΟΡ ήταν και είναι φανατικός ιεραπόστολος Ταλιμπάν της κατάργησης της 19ης Μαΐου. Τα κρούσματα συνεχή και πολλά. Μίλησε γι αυτά μια εκπρόσωπος της διασποράς από τη Νέα Υόρκη. Όταν όμως ψεύδεσαι μπροστά στους Ποντίους με τόση θρασύτητα και κυνισμό, τότε σημαίνει ότι θεωρείς τους Ποντίους βλάκες, ηλίθιους, ζώα. Εδώ είναι αυτό που ονομάζω γενοκτονική ολοκληρωτικού τύπου λογική των μηχανισμών του ΚΚΚΑΣΟΡ με όργανο, τελευταία, τον Παπαδόπουλο και όχι μόνον. Γιατί όταν κάποιον τον θεωρείς ζώο, σημαίνει ότι μπορεί να τον σκοτώσεις, να τον δολοφονήσεις. Έτσι μπαίνουν σε λειτουργία οι μηχανισμοί του εγκλήματος. Αυτό διδάσκουν οι μελέτες για τις γενοκτονίες. Το ξέρουν αυτό ο/η συγγραφέας των κειμένων του Παπαδόπουλου;

Δεν νομίζω ότι ο Όλαφ Πάλμε θα ήταν ευτυχής. Πήγα στον τάφο του τον Μάιο του 2006, όταν ξεκίνησα αυτή την υπόθεση με τον Τάσο Σταφυλίδη, τον βουλευτή του Αριστερού Κόμματος της Σουηδίας. Όπως δεν πιστεύω ότι αυτές οι αποκρουστικές υπανάπτυκτες πρακτικές υιοθετούνται από το Σουηδικό Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Ο Ν. Παπαδόπουλος δεν έδειξε σεβασμό προς τους νεκρούς ούτε προς τις νέες γενιές. Αν σεβόταν τα παιδιά θα αντιδρούσε για την έκθεση και πολλά άλλα. Για την ανήθικη συμπεριφορά του οφείλει να ζητήσει πολλές και ειλικρινείς συγνώμες. Διαφορετικά θα εξοστρακιστεί από την Ποντιακή Κοινότητα.

Ο αγώνας μας για τη δικαίωση από την παγκόσμια κοινότητα έχει ως πρώτα εφόδια την ηθική, την αλήθεια, τον αυτοσεβασμό. Προκύπτει όμως ακόμη ένα ζήτημα. Είναι άδικο, έκφραση εκβαρβαρισμού, αντιδημοκρατικότητας, ολοκληρωτισμού να τιμάς αυτούς που δεν το αξίζουν και να αγνοείς, αδικείς αυτούς που ήταν πρωταγωνιστές. Να παραχαράζεις την ιστορία και την Πολιτική Διαλεκτική.

Αυτός που αξίζει τιμής στην υπόθεση της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ποντίων από το Σουηδικό Κοινοβούλιο, είναι ο Τάσος Σταφυλίδης και ο Hans Lind βουλευτές του Αριστερού Κόμματος της Σουηδίας. Πρώτα οι σύλλογοι του Νομού Κιλκίς και μετά του Νομού Καβάλας οφείλουν να τους τιμήσουν για να υπερασπιστούν την αλήθεια, την ιστορία, τον ανθρώπινο πολιτισμό. Ο Τάσος Σταφυλίδης πήγε ενάντια στο ρεύμα της υπονόμευσης και κατάργησης της 19ης Μαΐου.

Ο Ν. Παπαδόπουλος ήταν με το ρεύμα, το Κεμαλολάγνο ρεύμα των σκοτεινών παρεών Γ. Παπανδρέου, Ρεπούση κλπ.

Γι αυτό καταψήφισε στο Κοινοβούλιο το αρχικό ψήφισμα. Μπέρδεψε τα κουμπιά, είπε. Αυτό είναι το ηθικό επίπεδο. Ήθελα να κάνω γνωστό σε όλο αυτό το σύστημα και παρασύστημα που υπονόμευσε ύπουλα και υπονομεύει τον δίκαιο αγώνα μας ότι αυτές οι αντιηθικές δεν μπορούν να νομιμοποιηθούν ώστε να μη συνεχίσουν να εκτίθενται.

Η Πολιτική ως Απάτη της οποίας ήταν γεννήτορες κατέρρευσε βυθίζοντας την χώρα στην χρεοκοπία και δεν μπορούμε να επιτρέψουμε την συνέχεια της। Η ηθική κάθαρση, η αλήθεια είναι αιτήματα της ιστορίας και των ελεύθερων Ελλήνων.

Πηγή :

ΠΟΛΙΣ - ΑΓΟΡΑ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΥΤΟ.....

σοκ...........

η Πόλις Εάλω.....

Μη μου τη συναυλία τάραττε!

αναδημοσιεύω μία ανάρτηση από τους αδερφούς

Πόντος και Αριστερά

……। 'μώ τον νόμο σ' !

η ανάρτηση αφορά των μίκη θεοδωράκη, και την πλήρη αδιαφορία του για τα τεκταινόμενα στην ζωή, στην πολιτική και γενικότερα σε όλα πλην της προσωπικής του ματαιοδοξίας και κονόμας. O άνθρωπος που καπηλευτικέ δύσκολα χρόνια για την ελλάδα και συνέδεσε το όνομά του με τους αγώνες τόσων ανθρώπων ανώνυμων που πλήρωσαν με την ζωή τους το πάθος τους για ελευθερία και δεν τους θυμάται κανείς, αυτός όμως συνεχίζει να εξαργυρώνει εκείνα τα χρόνια…διότι σαν μουσικό δεν θέλω να τον κρίνω, σαν άνθρωπο όμως που γύρισε και στήριξε όλα τα κόμματα της βουλής και πλέον θέλει να το παίζει πνευματικός ηγέτης, του χαρίζω το πιο ειρωνικό μου χαμόγελο…και μονολογώ…ΚΑΗΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΣΟ ΧΑΜΗΛΑ ΕΧΕΙΣ ΠΕΣΕΙ…।

Του Στέλιου Ελληνιάδη από την εφημερίδα “Δρόμος”

Ανέβηκα στο Λυκαβηττό, μετά από πολύ καιρό, για την αφιερωμένη στον Μίκη Θεοδωράκη συναυλία που κλείνει φέτος τα 85. Σκέφτηκα ότι θα είχε ενδιαφέρον η συμμετοχή τριάντα καλλιτεχνών με διαφορετικό στυλ που θα ερμήνευαν τραγούδια του Μίκη διαφόρων εποχών. Και είχε ενδιαφέρον. Αλλά με τι πακέτο! Η συναυλία, στην οποία συμμετείχαν όλοι χωρίς αμοιβή, είχε χορηγούς εταιρίες! Και ο επικεφαλής της Interamerican έβγαλε λόγο(!) μπροστά σε ένα πανό της εταιρίας το οποίο ήταν κρεμασμένο μπροστά στην εξέδρα, φόρα παρτίδα, για να μας θυμίζει ότι η Δραπετσώνα και το Είμαστε δυο, είμαστε τρεις τραγουδιούνται χάρη στις ευγενικές χορηγίες αμαρτωλών εταιριών. Βάλανε, μάλιστα, τον Μίκη, να σβήσει κεράκια σε μια υπερμεγέθη σούπερκιτς τούρτα που λανσάρισε γνωστός τηλεοπτικός ζαχαροπλάστης! Και οι τραγουδιστές μιλιά. Σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Ούτε ένα μικρό υπονοούμενο ότι κάτι δεν πάει καλά, τη σήμερον ημέρα. Για να μη στενοχωρέσουν τον υπουργό Πολιτισμού ενδεχομένως ή τον Θεοδωράκη, που ακόμα δεν έχει χορτάσει επαίνους, ενώ αλώνιζε επί σκηνής ο Αλέξης Κωστάλας εκθειάζοντας την αγωνιστικότητα και τον πατριωτισμό τού Μίκη, ταυτόχρονα με την προβολή των χορηγών και το ακατάπαυστο γλείψιμο στους πολιτικούς, μέχρι τη στιγμή που μία μερίδα του ακροατηρίου ξέσπασε κι άρχισε να του φωνάζει κοσμητικά।

Ακούγοντας συνέχεια τα περί πατριωτισμού, στο μικρό κενό ανάμεσα στις εμφανίσεις δύο τραγουδιστών, πήγα στον Μίκη, στην πρώτη σειρά, γονάτισα για να μην εμποδίζω το φιλοθεάμον κοινό και του ζήτησα να μιλήσει στον πρωθυπουργό με την άνεση και το κύρος που διαθέτει για τους 150 δασκάλους που διδάσκουν την ελληνική γλώσσα στις πόλεις και τα χωριά της Ουκρανίας, της Ρωσίας και της Γεωργίας και είναι απλήρωτοι εδώ και ένα χρόνο, επειδή ο υπουργός Εξωτερικών και πρωθυπουργός δεν υπογράφει την εκταμίευση του κονδυλίου που υπάρχει στον ετήσιο προϋπολογισμό, για να καταβληθούν οι «μισθοί» των 25 έως 100 ευρώ στους φτωχούς, αλλά ηρωικούς δασκάλους της ομογένειας.

Ο Μίκης με κοίταξε με απορία, ως ουρανοκατέβατο, και μου απάντησε ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα!

«Μίκη, αυτό που συμβαίνει είναι γενοκτονία», του είπα. Η κοπιαστική προσπάθεια 15 ετών θα πάει χαμένη και ό,τι έχτισε ο ελληνισμός των 400 χιλιάδων ψυχών στη Μαύρη Θάλασσα θα καταρρεύσει. Εσύ μπορείς να πιέσεις τον Δρούτσα που ήρθε με τη λιμουζίνα να σε τιμήσει! Η προσοχή του, όμως, είχε ήδη στραφεί ξανά στη σκηνή για τον επόμενο γύρο των τυποποιημένων κολακιών που εκτοξεύονταν από τους καλλιτέχνες και τον παρουσιαστή।

Δίπλα του, η Αλέκα Παπαρήγα παρακολουθώντας την αγωνιώδη προσπάθειά μου να του εξηγήσω μέσα σε χρονικά κλάσματα περί τίνος πρόκειται, έδειξε έντονο ενδιαφέρον. Δεν το ξέρουμε αυτό το θέμα, μου είπε, ξαφνιασμένη. Στείλε μας υλικό, πληροφορίες, να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε. Θα στείλω, της υποσχέθηκα. Στην αναβροχιά, σκέφτηκα, άμα δεν μπορούμε να φτάσουμε μέσω του ογκώδους Μίκη στην εξουσία, κάθε προσφορά είναι σεβαστή.