Πέμπτη, Ιουλίου 31, 2008
Δευτέρα, Ιουλίου 28, 2008
επί-στροφή
επέστρεψα και ξαναφεύγω για λίγες μέρες,
αυτή τη φορά για βόρεια ελλάδα, σε πάτρια εδάφη
αυτή τη φορά για βόρεια ελλάδα, σε πάτρια εδάφη
θέλω να δηλώσω υπεύθυνα, πως ΕΙΜΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ ΠΟΥ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΩ ΝΑ ΖΩ ΣΕ ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ ΣΤΟ ΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΘΗΝΑ....περαστικά μου....
καλώς σας βρήκα....
Πέμπτη, Ιουλίου 17, 2008
ΕΤΣΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ.....
Some of those that work forces, are the same that burn crosses
Killing in the name of!
And now you do what they told ya
Those who died are justified, for wearing the badge, they're the chosen whites
You justify those that died by wearing the badge, they're the chosen whites
You justify those that died by wearing the badge, they're the chosen whites
And now you do what they told ya, now you're under control
Τετάρτη, Ιουλίου 16, 2008
GOGOL UBER BORDELLO ALLES!!!!!!!!!!
OΣΟΙ ΗΤΑΝ ΕΧΘΕΣ ΣΤΟ LIVE,
ΘΑ ΤΟ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ.....
ΤΟ Fly Beyond Festival ΕΙΧΕ ΛΟΓΟ ΥΠΑΡΞΗΣ, ΝΑΙ!
ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ, ΣΥΝΤΟΜΑ!
Τρίτη, Ιουλίου 15, 2008
H ZΩΗ ΜΕΤΑ ΤΑ PC....
Μη φοβάστε τους Η/Υπολογιστές.
Να φοβάστε όταν αντιλαμβάνεστε την έλλειψη τους...
(Isaac Asimov)
σιγουριά-αμφιβολία
"Εκείνος που άρχισε με σιγουριά θα τελειώσει με αμφιβολίες, αλλά εκείνος που άρχισε το δρόμο του με αμφιβολίες θα τελειώσει με σιγουριά. "
(Φ. Μπέικον)
Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΑΣ.....
Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία.
(Ισοκράτης,436 π.Χ-338 π.Χ)
ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 12/07 ΣΤΟ INDIE FREE....
ΑΠΛΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΗΚΕ Η ΆΠΟΨΗ ΜΟΥ
ΟΤΙ ΚΑΝΕΝΑΣ "ΧΩΡΟΣ" ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ
"ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ" ΚΑΙ "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ"...
(ΙΣΑ-ΙΣΑ, ΑΛΛΗΛΟΚΟΡΟΙΔΕΥΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΙΘΙΚΙΑ....)
ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΟΙ
ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΥΠΟΣΤΗΡΙΧΤΕΣ ΤΟΥΣ ΩΣ "ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ"....
ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΠΕΣΑΝ ΝΑ ΜΕ ΚΛΕΨΟΥΝ.....ΛΟΦΟΣ ΤΟΥ ΣΤΡΕΦΗ , ΜΕ ΚΟΣΜΟ ΤΡΙΓΥΡΩ...
ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΚΑΠΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΠΑΦΟΥΣ, ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΛΥΣΕΙ
ΚΑΘΕ ΧΙΛΙΟΣΤΟ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΥ ΚΥΤΤΑΡΟΥ ΤΟΥΣ....
Δευτέρα, Ιουλίου 14, 2008
Ο ΜΥΘΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ
Σωκράτης
Και όσο για καιρό δα έχουμε. Κι έπειτα τα τζιτζίκια που κατά το συνήθιο τους μέσα στην κάψα τραγουδούνε και συνομιλούνε πάνω από το κεφάλι μας μού φαίνεται πως μας βλέπουνε. Αν λοιπόν μας έβλεπαν κι εμάς τους δύο, όπως τον πολύ κόσμο, το μεσημέρι να μη συνομιλούμε αλλά να είμαστε νυσταγμένοι και με το τραγούδι τους αποκαρωμένοι από αργία του νού μας, με το δίκιο τους θα μας περιγελούσαν, παίρνοντάς μας για τίποτα δούλους που ήλθαν σ' αυτούς εδώ, σ' αυτό το κατάλυμμα να κοιμηθούν, ωσάν πρόβατα που κάνουν μεσημέρι γύρω από το νερό. Αν όμως μας έβλεπαν να συνομιλούμε και να πλέωμε από κοντά τους σαν δίπλα από Σειρήνες αγοήτευτοι, το έπαθλο που έχουν από τους θεούς για να το δίνουν στους ανθρώπους, ίσως το έδιναν σε μας από θαυμασμό και εκτίμηση.
Φαίδρος
Και τι είναι λοιπόν αυτό που έχουν; Γιατί δεν έτυχε ως φαίνεται να τ' ακούσω.
Σωκράτης
Αληθινά όμως δεν στέκει ένας άνθρωπος που αγαπάει τις Μούσες να μην έχη ακούσει αυτά τα πράγματα. Νά, λένε πως τα τζιτζίκια ήταν άνθρωποι κάποτε, προτού ακόμα να γεννηθούν οι Μούσες. Όταν όμως γεννηθήκανε οι Μούσες και πρωτοφάνηκε το τραγούδι, τόσο πια μερικοί από αυτούς τότε τους ανθρώπους τα χάσανε από την τέρψη, που τραγουδώντας αμέλησαν να φάνε και να πιούν και, χωρίς να το νοιώσουν, πεθάνανε. Απ' αυτούς γεννήθηκε το γένος των τζιτζικιών παίρνοντας τούτο το βραβείο από τις Μούσες, δηλαδή να μην έχει αφότου γεννηθεί καμμιά ανάγκη για τροφή, αλλά, χωρίς να τρώη και να πίνη, ν' αρχίζη ευθύς να τραγουδάει ως που να πεθάνη, κι έπειτα πηγαίνοντας στις Μούσες να τους φέρνη είδηση ποιός από τους ανθρώπους εδώ κάτω ποιάν απ' αυτές τιμάει. Και νά, στην Τερψιχόρη φέρνοντας την είδηση ποιοί την ετίμησαν, κάνουν προς αυτούς την αγάπη της μεγαλύτερη, και στην Ερατώ εκείνους που την ετίμησαν μ' ερωτικά τραγούδια όμοια και στις άλλες κατά το είδος της τιμής που ταιριάζει στην κάθε μιά. Μα στην πρεσβύτατη, την Καλλιόπη, και στην Ουρανία που έρχεται έπειτα από αυτήν, αγγέλουν εκείνους που περνούνε την ζωή τους με φιλοσοφία και που τιμούν εκείνων την τέχνη. Αυτές δα είναι που πιό πολύ απ' όλες τις Μούσες, έχοντας να κάμουν με τον ουρανό και με τους λόγους, και των θεών και των ανθρώπων, αρθρώνουνε την ομορφότερη φωνή. Για πολλές δα λοιπόν αιτίες πρέπει να μιλούμε για κάτι και δεν πρέπει να κοιμόμαστε το μεσημέρι.
Πλάτωνος Φαίδρος, μετάφραση Ιωάννη Θεοδωρακόπουλου ("Πλάτωνος Φαίδρος", Γ' έκδοση Αθήνα 1971).
Aοιδός
Μακράν του κόσμου, τον μεθά ποιητική μαγεία·
ο κόσμος όλος δι’ αυτόν είν’ οι ωραίοι στίχοι.
Διά τον αοιδόν αυτής έκτισ’ η Φαντασία
άυλον οίκον στερεόν ον δεν κλονίζ’ η τύχη.
Θα είπετε·“Βίος ψυχρός και μάταιος. Μωρία
το να νομίζης η ζωή ότι αυλού είν’ ήχοι
τερπνοί, και ουδέν άλλο·” ή “Ξηρά αναισθησία
μαστίζει όντινα ποτέ πόνος δεν κατατρύχει
της πάλης της ζωής.” Aλλά πλάνη και αδικία
είναι η κρίσις σας. Aυτού η Φύσις είναι θεία.
Μη κρίνετ’ εν τη λογική, τυφλή σας ασθενεία.
Είν’ εκ σμαράγδου μαγικού του οίκου του οι τοίχοι —
και ψιθυρίζουν εν αυτοίς φωναί· “Φίλε, ησύχει·
σκέπτου και ψάλλε. Μυστικέ απόστολε, ευψύχει!”
ΚΩΝ/ΝΟΣ Π. ΚΑΒΑΦΗΣ - Τ' ΑΠΟΚΗΡΥΓΜΕΝΑ
Κυριακή, Ιουλίου 13, 2008
Γραψαρχιδιστάν....
δύο νέα κείμενα στο blog του μανώλη ρασούλη
Θέματα κι αναθέματα
κείμενο 1Το θέμα της «Κολούμπια» έκλεισε, η μνήμη παρεδόθη στον Δράκουλα, το έθνος εξατμίσθη από την απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού.
Καθόμασταν την περασμένη Πέμπτη στον προθάλαμο του ΚΑΣ για να μπούμε, για την ύστατη αντιπαράθεση με τον Σαμουήλ Μάτσα και την «Ιερά» εξέταση της επιτροπής και στην τηλεόραση δείχναν τον υπουργό Πολιτισμού ως κατάδικο. Μέσα σ αυτήν την ατμόσφαιρα δώσαμε την τελική μάχη για το τραγούδι για το έθνος για το ήθος για τη μνήμη για την τελευταία αξία –τουλάχιστον δώσαμε τη μάχη. Παρεδόθη το παν στον πανούργο επιχειρηματία.
Η Ελλάδα βούλιαξε στα σκατά της. Της άξιζε. Γιατί κανείς δεν ενδιαφέρεται για τίποτα. Γιατί ο καθένας ζει; Αυτό είναι ένα ερώτημα. Κι όχι ρητορικό. Ο Μάτσας θα είναι πλουσιότερος, θα είναι ο Άλφας και ο Ωμέγας του νεοελληνικού πολιτισμού, ενώ η Άννα Ακατανόμαστου θα διοικεί τα Μέγαρα. Η λέξη «αίσχος» είναι μικρή για να εκφράσει το μέγεθος της καταστροφής.
Εγώ προσωπικά θα στείλω εξώδικα παντού. Δεν θέλω τ’ όνομά μου να αναφέρεται ΠΟΥΘΕΝΑ σ αυτό το άντρο της αναισχυντίας. Ξέρω ότι κανείς άλλος δε θα το κάνει, γιατί κανείς στο Ελλαδιστάν δεν ενδιαφέρεται για τίποτα, πάρεξ για το δόγμα: «μακριά απ΄ τον κώλο μας κι όπου θέλει ας είναι».
Ας βουλιάξουν όλα στα σκατά, μπας και ησυχάσουμε.
Επέρχεται η μείζονα καταστροφή κι αντί να ‘χουμε επίγνωση, τα ρουλεμάν των κρατικών μηχανισμών χαρίζουν τα πάντα στην κατρακύλα.
Έδωσα –και δίνω- εδώ και 30 χρόνια μάχες για να μην επικρατήσει η νοοτροπία Μάτσα. Και να που επικράτησε. Και με το Θεό και το Μαμωνά.
Οι ελληνικές μάζες κολυμπούν στα Αιγαία αμέριμνες, άσχετες, πεινασμένες για πολλαπλάσια.
Οι μάζες που κάνουν την ιστορία και τους ανήκει το λαϊκό τραγούδι, χέζουν και την ιστορία και το τραγούδι, προκειμένου να κατασπαράξουν ό,τι ποσοστιαίο υπάρξει. Κι αν δεν υπάρξει τρων τις σάρκες τους και τα σκατά τους.
Οι εκφραστές και μεταχειριστές αυτών των προτάσεων θριαμβεύουν. Η πάσα καταστροφή είναι νίκη για τους λύκους. Οι αρχαίοι –και οι τωρινοί- Έλληνες σοφοί δεν παίζουν ρόλο. Οι Ευαγγελάτοι και οι Μάτσες έχουν το πάνω χέρι. Η ελπίδα πέθανε τελευταία.
Η Ελλάδα δεν έχει πολιτιστική προοπτική. Δεν έχει πλοίο γι αυτήν, δεν έχει οδό. Οι πολίτες της, απελπισμένοι κι αλαζόνες, μουρόχαβλοι κι αλαμπουρνέζοι, ζουν στην καραπουτσακλάρα τους.
Το σινάφι; Το πιο παρακμιακό μέρος της σάπιας πίττας είναι το καλλιτεχνιλίκι. Σ’ όλες τις περιπτώσεις ο καθείς έδειχνε τους όρχεις του, ή τον πρωκτό του, ανάλογα, και ιδού η πλήρης κατάπτωσις.
Μου ‘ρχεται να πω: Δε θέτε μία; Δε θέλω δύο. Στα παπάρια μου κι εμένα. Ό,τι καλό είχε αυτή η χώρα παρεδόθη στο μέγα Δράκουλα, που θα πίνει το αίμα κι από τα κέρινα ομοιώματα.
Ηττήθην. Συνετρίβην; Εν οίδα, ότι ουδέν οίδα. Ίδωμεν. Αυτά προς το παρόν dears.
κείμενο 2
Δύο τάσεις υπήρχαν μέχρι προχθές, μέσα στην τραγουδοποιία, τα τελευταία 30 χρόνια, δύο πόλοι, δυο αντίθετες κατευθύνσεις: Η δική μου, ως δημιουργού και του Μάτσα ως επιχειρηματία (κι εγώ επιχειρηματίας είμαι, έχω επιχειρήματα). Κάποτε ως δυο ράγες, αλλά συχνά ως δυο δυνάμεις που επρόκειτο να συγκρουστούν καθορίζοντας τη μοίρα του ελληνικού τραγουδιού, που είναι η αιχμή του πολιτιστικού γίγνεσθαι της χώρας, άρα το δυνατότερο στοιχείο της ταυτότητάς μας.
Το όραμα του Μάτσα ήταν και είναι να καπελώσει τα πάντα και να παρουσιαστεί ως ο εθνικός μεγιστάνας (ρε τον Σαμουήλ!) πασών των πολιτιστικών μας περιουσιών.
Στο Γραψαρχιδιστάν που ζούμε, μετά από κομπίνες και άλλα τινά, το πέτυχε.
Εγώ που το όραμά μου ήταν και είναι ιδεολογικό, να ολοκληρώσουμε 200 ετών πεπραγμένα και να δούμε πού βρισκόμαστε ως έθνος, μνημειώνοντας εκεί στην Κολούμπια τις ιερές προσπάθειές μας, απότυχα και ηττήθην.
Ελλαδιστάν ώρα μηδέν. Καθώς βουλιάζουν όλα στο βούρκο, αντί να κάνομε μια ύστατη προσπάθεια ανόρθωσης βουλιάξαμε στην κινούμενη άμμο. Η πλήρης καταστροφή. Θα το καταλάβει ο καθείς σύντομα. Όταν η πρωτεύουσα του Γραψαρχιδιστάν είναι έξι εκατομμύρια και η υπόλοιπη χώρα είναι πέντε ,μόνον η παράνοια μπορεί να κατασκευάσει ισόβιους συσχετισμούς.
Εγώ ζω στη Σαλονίκη 17 χρόνια και προσπαθώ παντοίοις τρόποις να χουμε μια δεύτερη πόλη. Η Αθήνα αρνιέται η Σαλονίκη αρνιέται. Πού να απευθυνθώ;
Δεν έχει πια προοπτική ο πυρήνας της χώρας. Υποβάθμισαν επίτηδες την ιερότητα του χώρου της Κολούμπια, το απομυθοποίησαν όπως όλη τη χώρα και το τραγούδι της –για να τα καταστρατηγήσουν. Τ’ είναι αυτό που θα φτιάξουν; Ένα ΜΟΛ με ολίγη σάλτσα Μάτσα μουσείο τάχαμ σε μια άκρη και το λαϊκό προσκύνημα το οποίο από τώρα προετοιμάζουν κάτι Κουνάδηδες κι άλλα διάσημα λαμόγια, θάναι για να γλείψουν τη σόλα του Μέγα Μάγιστρου Μάτσα –Ματσού ναούμ!- για να υπάρξει η απόλυτη σύγχυση και μέσα σ αυτήν και να βγει και ήρωας και να κονομάει (μιλούν για ένα πρόγραμμα της Ευρώπης κατά το οποίο το ανοσιούργημα που θα φτιάξουν θα ΄ναι τάχατες πολιτιστικό κέντρο με Χόντο και Ζάρα κ.λπ. και θα πάρουν οι Μάτσες τα μπικικίνια της Ευρώπης και του πόπολο.
Το πόπολο σε φάση τριφασικής αφασίας θα τ’ οδηγήσουν κάθε τόσο να προσκυνήσει την πανουργία, την αναισχυντία, γιατί από τον πρωκτό μας τρώει και ζει το πόπολο, που στις διεθνείς του διαστάσεις είναι επτά δις, φράκαρε το κάθε προτσές της ανθρώπινης ιστορίας και τώρα οι Ματσέοι θα κάνουν στροφή προς το Διάστημα, κι εκεί θα ξεχυθεί το παγκόσμιο πόπολο για να καταστρέψει και τους γαλαξίες ως ακατανίκητο AIDS.
Προέρχομαι απ’ το πόπολο καθώς την περίοδο βασανίζομαι να πω λαϊκά στις μάζες αυτό που νοιώθω και πρέπει να πω και αντιφάσκω και τρώγω τις κάλτσες μου γιατί αγαπώ τον ποπολίσκο, αλλά τον σιχαίνομαι κι όλας. Όμως πρέπει να γίνω ψύχραιμος. Θέλουν οι μάζες να καταστραφούν; Με γεια τους με χαρά τους. Αυτές φτιάνουν την ιστορία, όμως δεν κατάλαβαν γρι. Ας πρόσεχαν. Ας ρώταγαν. Δεν μπορεί οι προφήτες να βγαίνουν ψώνια κι ο κάθε Πανταγιάς και Βαραβάς να εκλέγεται από τον όχλο και μετά να λεν ότι προδόθηκαν από το κράτος. Οι μάζες είναι άξιες της μοίρας τους.
Εγώ είπα πολλάκις για το που πάει το πράμα. Δεν πήγα στο υπουργείο Πολιτισμού ως γράφει η βρωμοφυλλάδα «Ελευθεροτυπία», για να πω για τις αναμνήσεις μου στην Κολούμπια. Είπα ότι θα χαθεί το έθνος αν δοθεί στον Καρπάθιο Μάτσα. ΘΑ ΧΑΘΕΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ!! Δεν πήγα για την πάρτη μου. Η βρωμοφυλλάδα από παλιά και φι χι ψι λόγους ήταν με το ματσέικο. Ακόμη και ο «αριστερός» Γιώργος Βότσης είχε γράψει ένα αισχρό άρθρο προτείνοντας επί τέλους την αναδοχή να την πάρει ο νοικοκύρης Μάτσας και να μολύνει με το ΜΟΛ τη μνήμη του παντός. Αφού τ’ άφησαν να ερημώσει ώστε να τ΄ απαξιώσουν ακόμη και τα ΚΚΕ φέραν σαββατιάτικα κόντρα στους κανόνες της πολεοδομίας και της εβραϊκής θρησκείας τις μπουλντόζες για κατεδάφιση και τους γύφτους για το πλιάτσικο. Οι χυδαίοι πραγματιστές των επιτροπών κάναν την πάπια ψάρι και ο προκρούστης των σκοτεινών συμφερόντων το ΄δε μόνον ως τοίχους και βέβαια παράδωσαν ως τεχνολογικό παράγωγο ένα ιερό σημείο της Νέας Ελλάδας που μεταλλάχθη ραγδαία σε Γραψαρχιδιστάν διότι ο αμοραλισμός των επιχειρηματιών (το χρήμα δεν έχει πατρίδα) επεβλήθη καθώς και η παρακμή –παρακολούθηση στο Γιουροβίζιο άσματα γκρικ με γκρίκλις και με την πεποίθηση ότι είναι γκρικ.
Ο πολιτισμός ηττήθη βρωμοφυλλάδα Ελευθεροτυπία. Όχι εμείς που υποστηρίξαμε τις αναμνήσεις μας στην Κολούμπια. Ηττήθηκα εγώ που διαχειρίζομαι τη ζωντανή γλώσσα του καθημερινού Έλληνα και εφευρίσκω λέξεις, φράσεις, νοήματα, με την ελπίδα ότι ο κοινωνικός ιστός θα ξαναεπιστρέψει.
Εγώ δεν ακολούθησα την Ουτοπία. Ακολουθώ το ρεαλισμό και το μέγα πάθος. Εγώ ζω στην ψυχή μου και στην ψυχή των άλλων. Δεν ζω στην τσέπη μου και την τσέπη των άλλων.
Είναι μεγάλο το θέμα. Είναι εθνικό. Αν το έθνος δε θέλει να υφίσταται πια, πάω πάσο.
Δέχομαι την ήττα. Δε βάζω την ουρά στα σκέλια. Δεν κάθομαι στ’ αυγά μου. Όμως το ΚΚΕ να ξέρει αυτό που ζητά την ανυπακοή, έχει συμβάλει κατά πολύ στην τελική καταστροφή. Δεν αγωνίστηκε, δεν είχε καθαρή θέση. Ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε η ΝΔ. Λίγο το ΛΑΟΣ, μέσα στη Βουλή, για 10 λεπτά κάτι ψέλλισε κι ύστερα σιωπή.
Υπάρχουν λόγοι κι αιτίες για όλα αυτά. Εσύ που θα διαβάσεις τα κείμενα κι έχεις μέσα σου λίγο φως. Ψάξτα. Κι άμα τα βρεις, χαλάλι σου.
Σάββατο, Ιουλίου 12, 2008
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
