ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΑΜΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΟΥΜΕ ΠΕΡΙ Π.Α.Ο.Κ., ΠΕΡΙ ΠΟΝΤΟΥ, ΠΕΡΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ , και ΠΑΝΤΩΣ ΕΠΙΣΤΗΤΟΥ ΓΕΓΟΝΟΤΟΣ που μας ΞΥΠΝΑ ΑΠΟ τον ΛΗΘΑΡΓΟ ΜΑΣ !

Σάββατο, Ιανουαρίου 13, 2007

καμένα χαρτιά


ανατροπές στα παγωμένα όνειρα

και σε όλα αυτά που λέμε δεν αλλάζουν

κυμαδοποιημένα μυαλά στα γρανάζια

των γιγάντιων μηχανών

ανδροειδή ρομπότ προσφέρουν

δόξα και δύναμη και την ψευδαίσθηση

μιας ξεσκισμένης ανθρωπιάς

βορά στους κροκόδειλους του πλούτου

στα διαμαντένια δάκρυα

για όλους αυτούς που θυσιάστηκαν

με την βία

στα θεμέλια των παντοκρατοριών

αδελφοκτόνοι οσμίζονται το αίμα

από μακριά βάζουν φωτιά και

χορεύουν γύρω από τα καιγόμενα χαρτιά

βγάζοντας αλαλαγμούς




τι ομορφιά! Τι φρίκη!




Το κλείσιμο των ματιών

Το χειροκρότημα, το λάκτισμα

Το φινάλε, το τελευταίο φιλί

στους ομαδικούς τάφους

στα συναξάρια και τα ράσα

των ευλογημένων κομάντο-βομβιστών

σε απανωτές ενέργειες αυτοκτονίας

και ελευθερίας

το τίμημα του μίσους

και της τυφλής υπακοής

καιγόμενοι κάδοι απορριμμάτων


και όλα αυτά να είναι γραμμένα στα καμένα μας χαρτιά


και τα λεφτά να τα τρώνε οι κότες

και οι κόκορες τραβηγμένοι ψιλά στα τουφέκια

να στρίψουμε και η τύχη να μας πει

ποιος θα αρχίσει πρώτος να τραγουδά

για τα καμένα μας χαρτιά

και λίγο πριν τελειώσουμε

από το μανίκι θα σας βγάλω

τα καμένα μου χαρτιά

σημαδεμένους άσους

κι αμηχανία

κι ανισότητα

στα λόγια τα πολλά

παρέα με τα χαμένα μας κορμιά

καίμε ω ναι τα καίμε

τα τελευταία μας χαρτιά

αναπολώντας ξεφτισμένα

όσια και ιερά

και θα μιμούμαστε

τους ναυαγούς ξανά

που ξέμειναν και πάλι μακριά

βγάζουμε αφρούς επίμονα και γοερά

και καίμε ναι τα καίμε τα τελευταία μας χαρτιά

χωρίς επίγνωση που τρώμε τα σκατά

και σκουπιζόμαστε στα βρώμικα μαντήλια

που τα κουνάμε ρυθμικά

και φεύγουμε επιτέλους μακριά

χωρίς σκοτούρες, πολέμους και ουρλιαχτά

και νοερά

θα τρώμε όταν πεινάμε

από τα καμένα μας κορμιά

με όλο χαρά!

Θα μνημονεύουμε τους δήμιους

κι εμείς ξανά

η βορά

για τα σκυλιά

που θα γαβγίζουν απειλητικά


τι ομορφιά! Τι φρίκη!


όταν ακούς στα λόγια τα πολλά

να σου μιλάνε για τα χαμένα μας κορμιά

και νιώθω μια περίεργη χαρμολύπη.

Δεν υπάρχουν σχόλια: