ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΑΜΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΟΥΜΕ ΠΕΡΙ Π.Α.Ο.Κ., ΠΕΡΙ ΠΟΝΤΟΥ, ΠΕΡΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ , και ΠΑΝΤΩΣ ΕΠΙΣΤΗΤΟΥ ΓΕΓΟΝΟΤΟΣ που μας ΞΥΠΝΑ ΑΠΟ τον ΛΗΘΑΡΓΟ ΜΑΣ !

Κυριακή, Απριλίου 12, 2009

Η θυσία του Κώστα Κουκίδη στην Ακρόπολη στις 27 Απριλίου 1941







Μετά από αρκετό χρονικό διάστημα επανέρχομαι με ένα γεγονός, την επέτειο του οποίου θα γιορτάσουμε στις 27 Απριλίου και που κατά τη γνώμη μου χρίζει προσοχής διότι είναι ύψιστης σημασίας και δεν είχε την ανάλογη εκτίμηση στο παρελθόν...για πολλούς και διάφορους λόγους. Παραθέτω αυτούσιο το συγκεκριμένο εδάφιο του συγγραφέα Ιωάννη Γιαννόπουλου, από το βιβλίο του "Μυστική Ακρόπολη".

Παιδιά, τα σχόλια και τα συμπεράσματα δικά σας...



Είναι Κυριακή 27 Απριλίου 1941, ώρα 8.30. Ένα στρατιωτικό άγημα,
αποτελούμενο από δυο μοτοσικλέτες, ένα Κίμπελ-βάγκεν και ένα φορτηγό,
ανεβαίνει από το Θησείο την οδό Απ. Παύλου προς την Ακρόπολη. Είναι
ένα ηλιόλουσro πρωινό και ήδη οι κάτοικοι της περιοχής έχουν ξεκινήσει
για τις εκκλησίες στην κυριακάτικη λειτουργία. Σήμερα οι εκκλησίες είναι
ασφυκτικά γεμάτες. Μαζί με όλα τα καθιερωμένα, οι Αθηναίοι θα παρακαλέσουν
την υπέρμαχο Στρατηγό τους - την Παναγία - και για κάτι άλλο ...
Να βοηθήσει να περάσει γρήγορα αυτή η περίοδος της κατάληψης της
Αθήνας και της Ελλάδος και να έλθει σύντομα η Ελευθερία. Προσεύχονται
σιωπηλά οι σκλαβωμένοι νικητές. Τα κεριά με τις -ιρέμουσες φλογίτσες
τους μέσα στους ναούς είναι σαν τις ελπίδες που ριγούν και προσπαθούν να
κρατηθούν αναμμένες. Τα παιδιά - οι στρατιώτες - που χάθηκαν και η
παράκληση να μην ξεχασθούν. Πόσο εύκολα σ' αυτό το περιβάλλον τα
μάτια γεμίζουν δάκρυα! Πόσες ευχές γεμίζουν τον χώρο, τόσες που δεν
χωρούν πια μέσα, ασφυκτιούν, γίνονται δύναμη και ενέργεια, κτυπούν στις
εικ6νες και στα ψηφιδωτά, τρέχουν στους τοίχους και στα στασίδια και
ορμούν προς τα έξω. Ναι, η ελευθερία θα έλθει, αρκεί να υπάρχει Πίστις.
Επάνω στον Ιερ6 Βράχο, (πο μέρος που οι Αθηναίοι ονομάζουν
Καλλιθέα, ψηλά στον ιστό κυματίζει η Σημαία. Η εθνική Σημαία με το
μεγάλο σταυρό στην μέση λάμπει και τα χρώματά της τονίζουν και τονίζονται
από τον Παρθενώνα που στέκει αγέρωχος και όμορφος όπως πάντα.
Οι στρατιώτες που την φρουρούσαν όλες τις ημέρες από την 28η
Οκτωβρίου του 1940 δεν υπάρχουν πια. Σύμφωνα με τους όρους της ανακωχής
δεν πρέπει να κυκλοφορούν, ούτε να υπάρχουν στρατιώτες. Έχει
δοθεί ήδη διαταγή, όσοι στρατιώτες υπάρχουν να παρουσιασθούν στα
φρουραρχεία ώστε να τους δώσουν απολυτήρια. Στρατιώτες δεν υπάρχουν
λοιπόν να φυλάττουν την Σημαία. Κι όμως ένας φρουρός είναι εκεί. Είναι
η πρώτη του ημέρα που του ανέθεσαν αυτή την δουλειά και είναι πολύ υπερήφανος.
Είναι μόλις 17 χρονών και μέλος της Εθνικής Οργάνωσης
Νεολαίας (ΕΟΝ). Μόλις χθες, η τοπική επιτροπή της Νεολαίας του
Θησείου απεφάσισε όπως τα νεαρά της μέλη εκτελούν τα καθήκοντα του
φρουρού της σημαίας μέχρις ότου το κατοχικό κράτος θα απεφάσιζε - με
την συνεργασία των κατοχικών δυνάμεων - το τι θα έμελλε να γίνει.
Σκέπτεται ότι η ευθύνη του είναι μεγάλη, να φυλάει την σημαία της
χώρας του. Είχε φτιάξει από πολύ πρωί με προσοχή την στολή του - στολή
βαθμοφόρου - και ανέβηκε μόνος στην Ακρόπολη, πλησίασε την σημαία,
στάθηκε προσοχή και την χαιρέτησε. Μετά έκανε βήματα - ενστικτωδώς -
δεξιά και αριστερά για να γνωρίσει τον χώρο και μετά την ξανακοίταξε και
ένιωσε ικανοποιημένος. Από τα τείχη είδε, κάτω στην πόλη, στρατιωτικά
Γερμανικά αυτοκίνητα να πηγαινοέρχονται και σιγά-σιγά τους ανθρώπους
να κυκλοφορούν. Άκουσε και τις καμπάνες των πολλών εκκλησιών και
συνειδητοποίησε ότι ήταν Κυριακή. Είχε μια αγωνία για τους Γερμανούς
που είχαν μπει στην Αθήνα, μια στενοχώρια για τον αδελφό του, που δεν
είχε γυρίσει ακόμη από το μέτωπο. Τον παίδευε το τι έμελλε να ξημερώσει
τις επόμενες ημέρες για την οικογένειά του, τους φίλους του, την Πατρίδα
του. Του ζέστανε την καρδιά όμως η σημαία που κυμάτιζε, η Ακρόπολιι η
αιώνια και ο Αττικός ήλιος. Μια μικρή αισιοδοξία άρχισε να νιώθει η παιδική
του ψυχή η αθώα. Θα πέρναγαν όλα. Να είμαστε χαρούμενοι, αισιόδοξοι
και να εργαζόμεθα - του έλεγαν συχνά οι αξιωματικοί της Νεολαίας.
Πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια ήταν το τρίπτυχο των ιδανικών της εποχής εκείνης.
Γι' αυτά τα τρία αγαθά πρέπει να ζούμε, να εργαζόμαστε και να προσπαθούμε.
Η πατρίδα του είχε σκλαβωθεί. Οι άνθρωποι και η πίστις των
θα φρόντιζαν να ελευθερωθεί γρήγορα!
Την ίδια στιγμή που ο Κώστας - ο φρουρός της Σημαίας - σκεπτόταν όλα
αυτά, το στρατιωτικό Γερμανικό άγημα έφθανε εμπρός από τα προπύλαια.
Πρώτα οι μοτοσικλετιστές κατέβηκαν, μετά ο οδηγός, οι δύο αξιωματικοί
από το Κίμπελ-βάγκεν και οι στρατιώτες από το φορτηγό. Παρετάχθησαν,
αφού έφτιαξαν τις στολές τους. Οι αξιωματικοί του στρατού, ταγματάρχης
Peter Jacoby και λοχαγός Georg Elsnits, τους επιθεώρησαν. Ένας λοχίας
κρατούσε μια σημαία διπλωμένη κατά τον στρατιωτικό τρόπο. Τα πρόσωπα
όλων έλαμπαν. Γι' αυτούς - το άγημα της Σημαίας - η στιγμή εκείνη ήταν
το επιστέγασμα της νίκης τους. Όλοι είχαν επιλεγεί γι' αυτήν την τιμή.
Ανήκουν στους "ορεινούς" του στρατού, δηλαδή στην 6η ορεινή μεραρχία
που είχε έμβλημα το εντελβάις των Άλπεων*.
Ξεκίνησαν σιγά-σιγά. Ακολούθησαν κι αυτοί το δρόμο που ακολουθούσε
η πομπή των Παναθηναίων, πόσο όμως διαφορετική ήταν τούτη η πομπή!
Ακόμη και το λουλουδάκι - το εντελβάις - έδειχνε εντελώς ξένο με το περιβάλλον.
Μια σοβαρότητα τους κατέλαβε. Ο τόπος τούτος ήταν διαφορετικός. Ήξεραν άραγε το νόημα της στιγμής, ένιωθαν τους αιώνες; Κανείς δεν
ξέρει. Μόλις έφθασαν στον Παρθενώνα είδαν - με έκπληξή τους - ότι η
Σημαία δεν ήταν μόνη. Κάποιος νεαρός με στολή - όχι στρατιωτική - ήταν
εκεί. Συνέχισαν να προχωρούν. Ο Κώστας τους είχε δει κι αυτός. Είχε χάσει
την χαλαρότητά του και τέντωσε από ένστικτο το σώμα του. Δεν ήξερε
ακόμη τι θα γινόταν αλλά ένιωθε ...
Την ώρα που οι στρατιώτες πλησίαζαν, ήλθε κοντά στον ισrό της
Σημαίας και τον άγγιξε. Να τον προστατεύσει ή να πάρει δύναμη απ'
αυτόν; Σίγουρα και τα δύο. Ήταν εκείνη η μοναδικιί στιγμή που τα γεγονότα
είναι τόσο δυνατά που το παιδί γίνεται άνδρας. Άπλωσε το αριστερό
του χέρι και αγκάλιασε τον ιστό.
Οι στρατιώτες εν τω μεταξύ είχαν πλησιάσει και είχαν παραταχθεί σε
μια σειρά εμπρός από τον ιστό, κοιτάζοντάς τον. Οι αξιωματικοί εμπρός
τους, ο λοχίας με την σημαία ένα βήμα πιο πίσω. Ο Κώστας είδε την
σημαία που κρατούσε ο λοχίας και κατάλαβε. Ήλθαν να υψώσουν την
σημαία. Την σημαία τους. Αχ, και να 'χε ένα όπλο σκέφτηκε απλά.
Οι αξιωματικοί - ελαφρά αμήχανοι - προχώρησαν ένα ακόμη βήμα, στάθηκαν
προσοχή και τον χαιρέτησαν στρατιωτικά. Ο Κώστας ανταπόδωσε
μάλλον από ένστικτο. Και να εκεί ο νεαρός Έλληνας, κρατώντας τον ιστό
με αισθήματα ψυχικής συντριβής για το ό,τι έμελλε να επακολουθήσει,
δαγκώνοντας τα χείλη και σφίγγοντας τις γροθιές του, σοβαρός με τα
καστανά του μάτια - φλόγες πραγματικές - να διαπερνούν τα πρόσωπα των
αξιωματικών. Και εκείνοι αμήχανοι, καταλαβαίνουν.
Και ο Παρθενώνας, το Ερεχθείο, ο Ιερός Βράχος, να παρακολουθούν
σκηνές που είχαν επαναληφθεί στο παρελθόν. Άκρα ησυχία, μόνο ο θόρυβος
της Σημαίας που κυματίζει. Ο λοχίας με την σημαία τους προχώρησε
και ο ταγματάρχης ένευσε με το κεφάλι του.
Ο Κώστας άφησε τον ιστό που τον κρατούσε και τους γύρισε την πλάτη.
Άρχισε με αργές κινήσεις να λύνει το σχοινί και να υποστέλλει την
Σημαία του. Δάκρυα πολλά άρχισαν να κυλούν απ' τα μάτια του. Δεν έβγαλε
άχνα. Κατάπιε τους λυγμούς του. Η σημαία πλέον κατέβαινε αργά-αργά
και εκείνος σκεφτόταν:
Συγχώρα με, σε παρακαλώ! Δεν γίνεται διαφορετικά. Καλύτερα εγώ, παρά αυτοί.
Μην στεναχωρείσαι δεν θα σε πάρουν αυτοί!
Παιδικά απλά λόγια ή λόγια Ελλήνων οπλιτών του Λεωνίδα;
Ο βαθμοφόρος της Νεολαίας ή ο βετεράνος πολεμιστής της φρουράς
των Αθανάτων του Αλέξανδρου;
Μα μήπως δεν είναι το ίδιο; Παιδιά και πολεμιστές δεν έχουν την ίδια
ψυχή αφού είναι Έλληνες;
Ο Κώστας έχει τελειώσει. Αρχίζει το δίπλωμα της σημαίας. Την διπλώνει
άψογα. Εξακολουθεί να έχει στραμμένη την πλάτη στους στρατιώτες.
Χωρίς ούτε καν να στρέψει το βλέμμα του προς αυτούς, προχωρά προς τις
επάλξεις του τείχους. Σφίγγει την Σημαία στο στήθος του. Οι στρατιώτες
τον κοιτούν. Δεν ξέρουν. Άραγε νιώθoυν;
Ο Κώστας ήδη έχει πάρει πια έναν άλλο δρόμο. Ένα συμπαντικό δρόμο,
αυτόν που λίγοι ζωντανοί νιώθουν. Ένα ακόμη βήμα προς το τείχος. Μετά
οι επάλξεις. Μετά το κενό. Το παιδί πέφτει στον γκρεμό χωρίς ν' αφήσει
την σημαία του.
Συνειδητά. Ελληνικά. Υπέροχα.
Γι' αυτόν, απλά κρατεί την υπόσχεσή του. Η σημαία δεν παραδίδεται. Ο
Κώστας Κουκκίδης ανοίκει στην Ιστορία πλέον.
Οι Γερμανοί τα χάνουν. Μερικοί από τους στρατιώτες ήδη ετοιμάζονται
να ορμήσουν προς το τείχος.
Ο ταγματάρχης κοφτά, τους επαναφέρει: Εμπρός, την σημαία!
Ο λοχίας προχωρεί. Σε λίγο η στρατιωτική σημαία της Γερμανίας κυματίζει
στον ιστό.
Ξένη κι αυτή όπως το εντελβάις, ξένη όπως και οι στρατιώτες του αγήματος.
Ο ταγματάρχης Jacoby και ο λοχαγ6ς Elsnits προχωρούν προς το σημείο
που χάθηκε ο 'Ελληνας φρουρός. Κοιτούν από ψηλά. Ο Κώστας είναι με
την σημαία κάτω στο βάθος, επάνω στα βράχια.
Γυρίζουν με σκυμμένο το κεφάλι. Θα είναι αυτοί που επίσημα λίγο αργότερα
θα ζητήσουν από την διοίκησή τους να υψώνεται και η Ελληνική
Σημαία μαζί με την δική τους, από τούδε και στο εξής. Πράγματι, με έγκριση
του Γεν. Επιτελείου της Βέρμαχτ, την επομένη ημέρα η Ελληνική
σημαία κυματίζει ξανά.
Ποιος λέει ότι οι θυσίες πάνε στα χαμένα;
Κι όμως μερικές φορές η θυσία ξεχνιέται απ' αυτούς ακριβώς που δεν
πρέπει να ξεχνούν. Θα μπορούσα να πω ότι η θυσία του Κώστα εξελίχθηκε
στις κατοπινές από τότε δεκαετίες σ' ένα από τα μυστικά της Ακρόπολης.
Συμβαίνουν καμιά φορά περίεργα πράγματα. Έχω μιλήσει και άλλοτε γι'
αυτά.
Κάποια στιγμή ο τόπος, σαν να είναι κάτι το ζωντανό, αποκτά άκαμπτους και άλυτους
δεσμούς με τους ανθρώπους.
Όταν βλέπει ότι έναάγιο και ιερό γεγονός κινδυνεύει από άγνοια, από κακία , από ματαιοδοξία, προδοσία ή και προκατάληψη των ανθρώπων, τότε τους δεσμούς αυτούς ο
τόπος τους αγκαλιάζει και τους κλείνει μέσα του για να τους προστατεύσει.
Ξέρει καλά ότι τέτοια γεγονότα και σράξεις είναι διαχρονικές ζουν για
πάντα γι' αυτούς που ξέρουν και νιώθουν . Κάποιες άλλες φορές οι άνθρωποι
δεν είναι άξιοι να ξέρουν ή και να θυμούνται γεγονότα ή πράξεις που
γι' αυτούς είναι ακατόρθωτες . Η μεγαλοσύνη, ο ηρωισμός , τα ιδανικά και
οι πατρίδες , κάποτε - ντροπή μεγάλη - ωχριούν εμπρός από την πολιτική
και τα συμφέροντα, τις διαπλοκές και το χρηματιστήριο .
Για πενήντα χρόνια η θυσία του Κώστα αμφισβητείται από συγγραφείς,
αρθρογράφου ς ακόμη και από ... αρχαιολόγους! Κι όμως υπάρχουν οι μαρτυρίες
των ανθρώπων που είδαν την θυσία του Κώστα:
Ο Κυριάκος Γιαννακόπουλος , παιδί ακόμη, πουλούσε τσιγάρα στην
Πλάκα, γεννημένος πριν ένδεκα χρόνια στο Θησείο. Έτυχε την στιγμ ή της
θυσίας να στρέψει το βλέμμα του προς την Ακρόπολη: « .. .Την ώρα ακριβώς
που έπεφτε το παιδί με την Σημαία τυλιγμένο και κτυπούσε στους βράχους .
Έκανα να τρέξω προς τα εκεί και δεν μπορούσα. Ναι προσπάθησα, να πάω
και εγώ εκεί ... Το παιδί ... τρέξανε, χάλασε ο κόσμος, έγινε σεισμός εκείνη
την ώρα που είδαν το παιδί, όλος ο κόσμος αναστατώθηκε. Πού να πάω εγώ
παιδάκι τότε , να χωθώ, εκεί μέσα στην στοά της Ακροπόλεως, να μαζέψω ...
να προσφέρω τι; Απλώς πήρα τα πράγματά μου και έφυγα . Σκοτώθηκε
εκείνη την ώρα. Κτύπησε στους βράχους και εκτινάχθηκε. Το θυμάμαι, το
βλέπω σαν να το βλέπω τώρα . Αυτό το πράγμα δεν πρόκειται να φύγει ποτέ
από τα μάτια μου, μόνο όταν πεθάνω! »
Και άλλος. Ο Στάθης Αρβανίτης, μικρό παιδί κι αυτός, θυμάται:
"Ημουνα τότε επτά χρονών. Μέναμε ακριβώς κάτω απ' την Ακρόπολη.
Εκείνη την ημέρα στις 27 Απριλίου - μια ημέρα ηλιόλουστη με καθαρότατο
ουρανό - ο πατέρας μου είχε απαγορέψει και στον αδελφό μου και
στην μητέρα μου να βγούνε απ' το σπίτι. Εγώ ήμουνα στην ταράτσα και
έπαιζα με το αυτοκινητάκι μου . Ξαφνικά βλέπω ένα σώμα, μάλλον πρέπει
να 'τανε τσολιάς, να πέφτει από την Ακρόπολη και να χτυπιέται στους
βράχους. Κατέβηκα κάτω και το ανέφερα στον πατέρα μου, ο οποίος
μέσα στην σύγχυση την στιγμή που έμπαιναν οι Γερμανοί, κάπως δεν με
πίστεψε. Μετά 15 ημέρες έρχεται και μου λέει: Μικρέ είχες δίκιο . Το είπε
το BBC.»
Αλλά έχω και μια άλλη μαρτυρία να καταθέσω. Εμείς παίζαμε στο θέατρο
του Διονύσου όλη την Κατοχή . Και θυμάμαι ότι όλοι οι γείτονες το
ξέρανε και αφήνανε εκεί στον βράχο κάτω απ ' την σπηλιά ένα εικονισματάκι
μ ' ένα καντήλι και λέγανε « για τον τσολιά που έπεσε με την σημαία την
ημέρα που μπήκαν οι Γερμανοί» .
Αυτό σημάδεψε την ζωή μου. Ήταν κάτι το συγκλονιστικό. Μπορώ να
πω δηλαδή ότι η αρχή της έννοιας " Πατρίδα" δημιουργήθηκε μέσα μου σε
πολύ μικρή ηλικία.
Εξάλλου στο κατοχικό ποίημα που έγραψε ο Εύσκιος Πεύκης μας λέει:
Την Γαλανή παντιέρα κατέβασαν οι ξένοι
και ο τσολιάς την παίρνει με δάκρυ, με λυγμό
σκύβει και την φιλάει, τριγύρω του την δένει
και πέφτει στον γκρεμό!
Τι άλλο να προσθέσω εγώ;
Ο γνωστός Φοίβος Γρηγοριάδης - δεν με ενδιαφέρουν οι πολιτικές του
ιδέες - το αμφισβητεί, γιατί λέει την ημέρα εκείνη που οι Γερμανοί μπήκαν
στην Αθήνα και ανέβηκαν στην Ακρόπολη δεν υπήρχαν στρατιώτες ...
Την δεκαετία του 1980, ο ιδιώτης Μ . Ναυπλιώτης - αξίζει επαίνους -
ανακινεί το θέμα και ζητά από τον τότε υπουργό εθνικής αμύνης την επίσημη
αναγνώριση της θυσίας του Κώστα Κουκκίδη. Το 1990 ζητήθηκε από
το Γ.Ε.Σ. η συνδρομή του Υπουργείου Πολιτισμού και της Εφορείας της
Ακροπόλεως στην συλλογή στοιχείων για το περιστατικό. Από τις σχετικές
έρευνες δεν προκύπτουν στοιχεία. Τον Οκτώβριο του 2000, ο αρχαιολόγος
της Α Αρχαιολογικής Εφορείας Κλασσικών Αρχαιοτήτων Α.Μ . δημοσιεύει
ένα περίεργο άρθρο στο περιοδικό ΑΝΘΕΜΙΟ, με τίτλο « Κ . Κουκκίδης:
Θρύλος ή πραγματικότητα», που ενώ φαίνεται "αντικειμενικό", εν τούτοις
''γέρνει'' προς την αμφισβήτηση του όλου γεγονότος. Τονίζει την αμφισβήτηση
του Φοίβου Γρηγοριάδη, αναφέρεται στην μη ανεύρεση στοιχείων
από την Εφορεία της Ακροπόλεως στην έρευνα του Γ.Ε.Σ. και τονίζει ότι:
« κανένα κρατικό αρχείο, έγγραφο ή έκδοση δεν επιβεβαιώνει το περιστατικό
» (η θυσία του Κουκκίδη!).
Και ακολούθως συνεχίζει:
« Στην επίσημη εξιστόρηση της κατάληψης των Αθηνών στην έκδοση της
Δ/σεως ιστορίας στρατού ''Ο Ελληνικός Στρατός κατά τον 20 Παγκόσμιο
Πόλεμο - Το τέλος μιας Εποποιίας", δεν γίνεται καμία μνεία για το περιστατικό
του φρουρού της Ελληνικής Σημαίας στην Ακρόπολη».
Και επιμένει:
« Αλλά είναι μάλλον απίθανο να έχει παραληφθεί ένα τόσο συγκλονιστικό
γεγονός όπως αυτό που αναφέρεται στον στρατιώτη Κώστα Κουκίδη κανένας στρατιώτης,
φρουρός στην Ακρόπολη, δεν εκτελούσε εντεταλμένη υπηρεσία την συγκεκριμένη
εκείνη ημέρα» .
Τελειώνει δε το άρθρο του λέγοντας ότι ακόμη και οι αυτόπτες μάρτυρες
δεν έφεραν ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία! Αυτά λέγει ο αρχαιολόγος Α.Μ .
σε εκείνο το περίεργο άρθρο του.
Εγώ θα 'θελα κατ' αρχήν να συμφωνήσω με τον Φοίβο Γρηγοριάδη, ότι
δηλαδή δεν υπήρχαν την ημέρα εκείνη στρατιώτες στην Αθήνα - και πολύ
περισσότερο επάνω στον Ιερό Βράχο να φρουρούν την Σημαία . Ωστόσο η
μη ύπαρξις στρατιωτών επάνω στην Ακρόπολη δεν συνηγορεί για την αμφισβήτηση
του γεγονότος. Αφού δεν υπήρχαν στρατιώτες στην Αθήνα, πώς θα
υπήρχαν επάνω στον Ιερό Βράχο; Θα 'πρεπε όμως ο κύριος αυτός να εξετάσει
και την πιθανότητα, ο φρουρός να μην ήταν στρατιώτης. Απλό δεν
είναι;
Εξάλλου οι δυο αυτόπτες μάρτυρες , που δεν φαίνεται οι αμφισβητούντες
να τους δίνουν σημασία, ομιλούν για το "παιδί". Και στο κάτω-κάτω τι
περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία ήθελε ο αρχαιολόγος; Να έχουν κρατήσει
σουβενίρ από το πτώμα ή να του έδειχναν τίποτε φωτογραφίες; Ένδεκα
χρονών ήταν ο ένας από τους μάρτυρες και επτά ο άλλος. Και οι δυο
είπαν ότι θα πεθάνουν με την εικόνα του νέου να πέφτει από την Ακρόπολη
και να σκοτώνεται στα βράχια της. Αυτό τι είναι; Δεν είναι μαρτυρία ;

Όσο για τις έρευνες στον στρατό (Γ.Ε.Σ.) και στην Προεδρική φρουρά
(εύζωνες), αλλά και του κου Φάκου που έψαχνε για κάποιον στρατιώτη με
το όνομα Κ. Κουκκίδης, φυσικά και δεν έφεραν αποτελέσματα! Γιατί ούτε
στρατιώτης ήταν ο Κώστας αλλά ούτε και εύζωνας.
Η πολιτική σκοπιμότητα και η προκατάληψις όλα αυτά τα χρόνια έστειλαν
τον Κώστα κατ' ευθείαν στην άγνοια και στην λησμονιά αφού δεν ήταν
παρά ένα απλό μέλος της Μεταξικής ΕΟΝ. Δεν μπορούσαν βέβαια να αναγνωρίσουν
τέτοιο ηρωισμό σε ένα ... Εονάκι!
Πριν από ένα χρόνο, επιτέλους, ετοποθετήθη κάποια αναμνηστική
πλάκα στους πρόποδες της Ακρόπολης κοντά στον Αγ. Γεώργιο της Πέτρας,
που αναφέρει την θυσία του Κώστα.
Εντύπωση μου κάνει το ότι αυτοί που έβαλαν την αναμνηστική πλάκα,
βρήκαν το ακριβές σημείο της θυσίας του Κώστα! Για όλους τους γραφειοκράτες
που αμφισβητούν, υπάρχουν στα αρχεία κάποιου νεκροταφείου των
Αθηνών η ημερομηνία θανάτου του και η ηλικία του. Κάποτε θα πρέπει να
πάνε και να υποβάλλουν ταπεινά τα σεβάσματά τους. Για τους υπόλοιπους,
εμάς όλους, μένει η σκηνή η έμμονη στην σκέψη μας και στην καρδιά μας,
της πτώσης από τον Ιερό μας Βράχο, και για εκείνους που δεν ήταν εκεί
τότε, με τα μάτια της φαντασίας, η οπτασία ενός παιδιού, μόλις στα δεκαεπτά
με το αριστερό του χέρι να σφίγγει τον ιστό της σημαίας του και το
άλλο σφικτή γροθιά ανήμπορη, και μάτια που έβγαζαν φλόγες νεανικές ...
Η Ζωή είναι στ' αλήθεια όμορφη. Σίγουρα παίρνει και αξία Ελληνική αν
την δώσουμε για χάρη ενός ιδανικού, όπως την έδωσε ο Κώστας.
Ας δανεισθούμε κάτι από την πράξη του και ας τολμήσουμε, δείχνοντας
ότι τέτοιες θυσίες δεν τις ξεχνούν τα παιδιά της Αθήνας, ακόμη και σήμερα
σ' αυτήν την αισχίστη εποχή που ζούμε. Ναι, ας τολμήσουμε!
Κάθε 27η Απριλίου πρέπει - χωρίς άλλο - εκείνη η αναμνηστική πλάκα
στον Αγ. Γιώργη της Πέτρας να γεμίζει από λουλουδάκια της Αττικής ...

Εντύπωση μου κάνει το ότι αυτοί που έβαλαν την αναμνηστική πλάκα,
βρήκαν το ακριβές σημείο της θυσίας του Κώστα! Για όλους τους γραφειοκράτες
που αμφισβητούν, υπάρχουν στα αρχεία κάποιου νεκροταφείου των
Αθηνών η ημερομηνία θανάτου του και η ηλικία του. Κάποτε θα πρέπει να
πάνε και να υποβάλλουν ταπεινά τα σεβάσματά τους. Για τους υπόλοιπους,
εμάς όλους, μένει η σκηνή η έμμονη στην σκέψη μας και στην καρδιά μας,
της πτώσης από τον Ιερό μας Βράχο, και για εκείνους που δεν ήταν εκεί
τότε, με τα μάτια της φαντασίας, η οπτασία ενός παιδιού, μόλις στα δεκαεπτά
με το αριστερό του χέρι να σφίγγει τον ιστό της σημαίας του και το
άλλο σφικτή γροθιά ανήμπορη, και μάτια που έβγαζαν φλόγες νεανικές ...
Η Ζωή είναι στ' αλήθεια όμορφη. Σίγουρα παίρνει και αξία Ελληνική αν
την δώσουμε για χάρη ενός ιδανικού, όπως την έδωσε ο Κώστας.
Ας δανεισθούμε κάτι από την πράξη του και ας τολμήσουμε, δείχνοντας
ότι τέτοιες θυσίες δεν τις ξεχνούν τα παιδιά της Αθήνας, ακόμη και σήμερα
σ' αυτήν την αισχίστη εποχή που ζούμε. Ναι, ας τολμήσουμε!
Κάθε 27η Απριλίου πρέπει - χωρίς άλλο - εκείνη η αναμνηστική πλάκα
στον Αγ. Γιώργη της Πέτρας να γεμίζει από λουλουδάκια της Αττικής ...

10 σχόλια:

παλαλός είπε...

...πόσοι το ήξεραν αυτό?...το έμαθα μόλις εχθές από τον συντάκτη του post αυτού και έμεινα άφωνος, όπως και τώρα διαβάζοντάς το...

DimisK είπε...

Πραγματικά απίστευτη ιστορία....Διαβάζω ξανά και ξανά το κείμενο και δεν μπορώ να πιστέψω ότι ένα τόσο σημαντικό γεγονός το ξέρουν ελάχιστοι...ΓΙΑΤΙ;
Μπράβο στον συντάκτη του post που επαναφέρει αυτό το θέμα. Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι στην ιστορία γράφονται όσα θέλουν κάποιοι να γραφτούν. Είναι τόσα πολλά αυτά που ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ...
Ας ξεκινήσουμε σήμερα κιόλας να τα μαθαίνουμε. Ποτέ δεν είναι αργά..
Τιμή και δόξα στον Κώστα Κουκκίδη. Έστω και μετά από τόσα χρόνια...

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΟΛΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΙΔΕΑ.
ΦΙΛΕ ΠΕΡΑΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΕΥΧΗΘΩ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΚΑΛΑ.

NANTIA-BAD RELIGION 7 είπε...

Νά κάνω συνειρμό μέ την τρέχουσα πολιτική κατάσταση,μάλλον ανώφελο!
Κάποτε κάποιοι ρομαντικοί πού πίστευαν στα ιδανικά της Πατρίδας,ελάμβαναν γενναίες αποφάσεις,σήμερα θεωρούνται εθνικιστές,ακροδεξιοί,κλπ.
Καλό Πάσχα,καλή ανάσταση μέ υγεία.

ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ είπε...

Στην Ελλάδα τέτοιοι άνθρωποι ξεχνιούνται, πρέπει να ξεχνιούνται, γιατί το παράδειγμά τους είναι επικίνδυνο.
Την ήξερα την ιστορία του και χαίρομαι που την ξέρουν κι άλλοι και που θα την μάθουν και μερικοί ακόμα.

παλαλός είπε...

Επειδή κανένα βιβλίο δεν διδάσκει την ιστορία στους νεότερους δυο είναι τα «χρέη» που επωμίζονται οι πρεσβύτεροι : πρώτον να διδάσκουν με την μορφή της πληροφόρησης και της ενημέρωσης και όχι της προπαγάνδας και του προσηλυτισμού τους νεότερους αλλά το βασικότερο, να τους «φυτέψουν» την ιδέα της αναζήτησης και της έρευνας....όποιος θέλει, θα μάθει λοιπόν...

Ανώνυμος είπε...

Πάντως φίλοι μου ένα θέμα είναι η ανάγκη για ένα μύθο, έναν θρύλο για τόνωση του ηθικού μετά την εθνική 'ηττα από τους γερμανούς ναζί
και άλλο θέμα η ιστορική πραγματικότητα.
Θεωρώ λοιπόν ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με το πρώτο.

Ο δήαρχος Αθηναίων Δ. Αβραμόπουλος δήλωνε :
"Τιμάμε τον Κουκίδη, παρά το ότι η ιστορική έρευνα δεν απέδωσε επιστημονική απόδειξη για την ύπαρξή του και για την πράξη του αυτή" και "Ο θρύλος, όμως, ήταν και παραμένει υπαρκτός, και δημιουργήθηκε από την πρώτη στιγμή. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν υπήρξε ο εύζωνας Κουκίδης. Το ερώτημα είναι αν εμείς οι σημερινοί Έλληνες θέλουμε να υπάρξει".
Και στην συνέχεια:
"Με τη σεμνή τελετή θέλουμε να αποτίσουμε φόρο τιμής σε μία θρυλική μορφή. Η λέξη θρύλος κρύβει πολλά. Κρύβει και λίγο ιστορία, κρύβει και λίγο μύθο. Τίποτα δεν αποκαλύφτηκε από την έρευνά μας στα αρχεία των Ενόπλων Δυνάμεων, σημασία όμως έχει ότι έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο σε μια ιδιαίτερα δύσκολη στιγμή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Εμείς ξεκινήσαμε πριν από τέσσερα χρόνια μια έρευνα που έφερε στην επιφάνεια κάποια στοιχεία, αλλά τίποτα που να επιβεβαιώνεται, που να αποτελεί μαρτυρία ιστορική. Δεν έχει όμως σημασία αυτό. Σημασία έχει αυτό που πριν από λίγο -ρητορικά- κατετέθη ως ερώτημα. Σημασία δεν έχει αν υπήρξε ο στρατιώτης Κουκίδης. Σημασία έχει αν εμείς -οι σημερινοί Έλληνες- θέλουμε να υπάρχουν τέτοιοι θρύλοι. Υπό αυτή την έννοια έχει τη δική του ηθική και εθνική χρησιμότητα αυτό που πράττουμε σήμερα, ικανοποιώντας την απαίτηση χιλιάδων συμπολιτών μας".
Και:
"Από τις έρευνες όμως δεν βρέθηκαν στοιχεία ... Κάτω από κείνες τις ώρες ίσως να χρειαζόντουσαν και οι θρύλοι για να τονώσουν το φρόνημα του λαού"

O αντιστράτηγος Ιωάννης Κακουδάκης, διευθυντής στη ΔΙΣ (Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού): "Διαπιστώσαμε ότι δεν υπήρξε την περίοδο εκείνη στρατιώτης με το όνομα Κουκίδης Κωνσταντίνος. Στείλαμε έγγραφα σε όλες τις μονάδες, στο ληξιαρχείο, παντού. Πήγαμε στην Πλάκα να ζητήσουμε πληροφορίες. Πραγματική μαρτυρία ως σήμερα δεν έχει υπάρξει".
Ο κ. Κακουδάκης είναι απόλυτος: "Το ΓΕΣ έχει καταγράψει όλους τους φαντάρους κι όλους τους αξιωματικούς της περιόδου. Κάπου θα έπρεπε να ανήκει ο Κουκίδης. Ούτε εύζωνας υπήρξε ούτε ήταν φαντάρος. Όλα εξετάστηκαν".

Το συμπέρασμά μου όπως λέει και ο Αβραμόπουλος:
"..Σημασία έχει αν εμείς -οι σημερινοί Έλληνες- θέλουμε να υπάρχουν τέτοιοι θρύλοι.."
Κολάμε και την λέξη "Πόντιος" δίπλα στον θρύλο για να έχουμε έτοιμο ακροατήριο και είμαστε έτοιμοι....

περαστικός..

παλαλός είπε...

"η ιστορική έρευνα δεν απέδωσε επιστημονική απόδειξη για την ύπαρξή του και για την πράξη του αυτή"

θα εξεταστεί η γνησιότητα του Κουκίδη ασφαλώς. Το γεγονός ότι αυτός ο αβραμόπουλος ειπε οτι ειπε δεν μου λεει τιποτα προσωπικά διότι ένα πουλημένο τομάρι είναι και αυτός στην πουλημένη εξωτερική πολιτική της πουλημενης ελλάδας..

όσο για την "γνησιότητα" του Κουκίδη επίσης δεν μου λένε τίποτα οι απόψεις των αξιωματούχων μιας και μέχρι στις μέρες μας η διαστρέβλωση της πραγματικότητας και η αποσιωποίηση της αλήθειας είναι επίσης ελληνικό προνόμοιο των προνομοιούχων....

Platon είπε...

Ο Κωστας κουκιδης φιλε Ανωνυμε δεν ηταν ουτε Ευζωνος αλλα ουτε και Στρατιωτης (πως θα μπορουσε αλλωστε να υπαρχει εκεινο τον καιρο στην Αθηνα, ενα απο αυτα τα δυο ???).
Ηταν μελος της Ε.Ο.Ν., της Εθνικης Οργανωσης Νεολαιας, 17 χρονω παιδι.

Απο οτι ξερω υπαρχουν και μαρτυριες ανθρωπων που το εζησαν. Θα επανελθω με περισσοτερες πληροφοριες.
Βεβαια απο τη στιγμη που δεν υπαρχει κατι επισημο, ολα ειναι πιθανα, ακομη και η αμφισβητηση. Το δεχομαι. Οπως επισης και δεχομαι οτι αυτος ο χιλιοταλαιπωρημενος Ελληνικος Λαος, εχει αναγκη τετοιες ιστοριες, θρυλους, μυθους και παραδοσεις.
Για να ζησει!!!
Για να συνεχισει να υπαρχει, εναντιον ολων οσων προσπαθησαν κατα καιρους να τον αφανησουν και να τον υποδουλωσουν!!!
Για να μη ξεχνα!!!
Να μη ξεχνα ποιος πραγματικα ειναι (ποιοι ειμαστε αληθεια?), απο που ερχεται(ηταν οι Αχαιοι ή οι Δωρειεις Ελληνες, τι σημαινει Ελλην???) και που βαδιζει (μπρος γκρεμος και πισω τι??????).

Ανώνυμος είπε...

Φίλε παλαλέ

Προφανώς η πρόθεσή μου δεν είναι να υποστηρίξω τον Αβραμόπουλο ή κάποιους στρατηγούς.Κάθε άλλο.
Αυτά ελέχθησαν κατά την περίοδο που ο Αβραμόπουλος ως δήμαρχος εγκαινίασε την αναμνηστική πλάκα της οποίας φωτογραφίες της έχεις παραπάνω.
Για να στοιχειωθετήσουνε δε το γεγονός ψάχνανε 4 χρόνια. Τα αποτελέσματα των ερευνών είναι τα λόγια του Αβραμόπουλου και του στρατηγού της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού που παρέθεσα παραπάνω.
Από ότι βλέπεις υπάρχουν μέχρι τώρα τρεις εκδοχές.
- Μια είναι αυτή που παραθέτεις εδώ, που για να είμαι ειλικρινής πρώτη φορά την ακούω.
-Μια (η "επίσημη") ότι ήταν στρατιώτης -εύζωνας ο οποίος αρνήθηκε να κατεβάσει την σημαία , οι γερμανοί την κατέβασαν ,την δίπλωσαν , του την παρέδωσαν , και υτός αφού τυλίχτηκε με αυτήν έπεσε από τον βράχο.
-Και μια τρίτη που μιλά για στρατιώτη-ευζωνα ο οποίος για να μην πάρουν την σημαία οι γερμανοί , μόλις τους είδε πρόλαβε την κατέβασε και αφού τυλίχτηκε με αυτήν έπεσα από τον βράχο.

Το ξαναλέω άλλο η ιστορικη πραγματικότητα και το ιστορικό γεγονός και άλλο ο μύθος-θρύλος.
Μέχρι στιγμής είμαστε στον μύθο-θρύλο.
Βέβαια ότι στοιχεία τεκμηριωμένα εμφανίζονται είναι δεκτά.

Πέραν αυτών εγώ έχω μια ένσταση και ως προς την αναγκαιότητα του συγκεκριμένου μύθου.
Την περίοδο της κατοχής από τα φασιστικά-ναζιστικά στρατεύματα ΥΠΗΡΞΑΝ εκατοντάδες-χιλιάδες ηρωϊκές πράξεις εθνικής αντίστασης του ενάντια στους καταχτητές και ολοκαυτώματα.
Γιατί δεν αναδεικνύουμε αυτά τα γεγονότα ?
Ποιά η αναγκαιότητα κατασκευής αυτού του μύθου ?

Νάστε καλά
Περαστικός...