ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΑΜΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΟΥΜΕ ΠΕΡΙ Π.Α.Ο.Κ., ΠΕΡΙ ΠΟΝΤΟΥ, ΠΕΡΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ , και ΠΑΝΤΩΣ ΕΠΙΣΤΗΤΟΥ ΓΕΓΟΝΟΤΟΣ που μας ΞΥΠΝΑ ΑΠΟ τον ΛΗΘΑΡΓΟ ΜΑΣ !

Κυριακή, Απριλίου 05, 2009

Τα Μάτια Κάνουν Περισσότερα Από Το Να Βλέπουν

Μετά από εκατομμύρια των δισεκατομμυρίων χρόνια, ξαφνικά σκέφτηκε τον εαυτό του σαν Έιμς. Όχι τον συνδυασμό από μήκη κύματος που σ' όλο το σύμπαν ήταν το ισοδύναμο του Έιμς, αλλά τον ήχο καθαυτό. Του ήρθε μια ξεθωριασμένη ανάμνηση των ηχητικών κυμάτων που δεν άκουγε πια ούτε γινόταν ν' ακούσει ξανά. Το καινούριο του αντικείμενο ζωντάνευε αναμνήσεις από τόσα και τόσα παλιά, πανάρχαια πράματα. Ισοπέδωσε την ενεργειακή δίνη που ήταν η έκφανση της ατομικότητάς του κι οι δυναμικές γραμμές του απλώθηκαν πέρα από τ' άστρα.
Το σήμα της απάντησης του Μπροκ έφτασε. 'Σίγουρα', σκέφτηκε ο Έιμς, 'μπορούσε να το πει στον Μπροκ. Σίγουρα, μπορούσε να το πει σε κάποιον'.
Η παραλλαγμένη ενεργειακή μορφή του Μπροκ, επικοινώνησε:
-"Έρχεσαι ή όχι, Έιμς";
-"Φυσικά".
-"Θα πάρεις μέρος στο διαγωνισμό";
-"Ναι". Οι δυναμικές γραμμές του Έιμς πάλλονταν από συγκίνηση. "Οπωσδήποτε. Έχω σκεφτεί μιαν εντελώς καινούργια μορφή τέχνης. Κάτι πραγματικά ασυνήθιστο".
-"Τι χαμένος κόπος! Μα πώς μπορείς να πιστεύεις ότι μετά από τόσα εκατομμύρια των δισεκατομυρίων, χρόνια μπορεί να δημιουργηθεί καινούρια παραλλαγή! Δε μπορεί να υπάρξει τίποτα καινούργιο".
Για μια στιγμή ο Μπροκ ξέφυγε από τη φάση και την επικοινωνία κι ο Έιμς βιάστηκε να προσαρμόσει τις δικές του δυναμικές γραμμές. Προσπαθώντας το, έπιασε άλλες σκέψεις που πλανιόνταν στη διαστρική σκόνη, με φόντο τους γαλαξίες και το βελούδινο τίποτα, δυναμικές γραμμές που πάλλονταν στην απέραντη αχλύ της ενεργειακής ζωής που κείτεται ανάμεσα στους γαλαξίες. Ο Έιμς είπε:
-"Σε παρακαλώ, Μπροκ,ακολούθα τις σκέψεις μου. Μη κλείνεσαι. Σκέφτηκα να δουλέψω με Ύλη! Φαντάσου! Μια συμφωνία με Ύλη. Γιατί να παιδευόμαστε με την ενέργεια. Φυσικά και δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο στην ενέργεια, πως θα μπορούσε να υπάρχει; Δεν είναι φανερό λοιπόν ότι πρέπει να ασχοληθούμε με την Ύλη";
-"Ύλη"! Ο Έιμς διερμήνευσε τους ενεργειακούς παλμούς του Μπροκ σαν εκείνους της αηδίας. Είπε:
-"Γιατί όχι... Κι εμείς είμασταν κάποτε Ύλη, όταν ...όταν... Ω, ένα τρισεκατομμύριο χρόνια πριν τέλος πάντων! Γιατί να μη κατασκευάσουμε πράγματα σ' ένα περιβάλλον Ύλης ή -άκουσε Μπροκ- γιατί να μη κατασκευάσουμε ομοιώματα των εαυτών μας από Ύλη, των εαυτών μας όπως ήταν κάποτε";
-"Δε θυμάμαι πως ήταν. Κανείς δε θυμάται", είπε ο Μπροκ.
-"Εγώ θυμάμαι!" είπε ο Έιμς, ζωηρά. "Δε σκεφτόμουν τίποτ' άλλο απ' αυτό κι αρχίζω να θυμάμαι. Μπροκ, άσε με να σου δείξω. Πες μου αν κάνω λάθος. Πες μου".
-"Όχι. Είναι ανόητο. Είναι ...αποκρουστικό".
-"'Ασε με να προσπαθήσω, Μπροκ. Είμαστε φίλοι, ανταλλάσσουμε παλμούς ενέργειας από την αρχή -από τη στιγμή που γίναμε αυτό που είμαστε. Σε παρακαλώ Μπροκ".
-"Σύντομα, όμως".
Ο Έιμς δεν είχε νιώσει ποτέ τέτοιο τρέμουλο πάνω στις δυναμικές γραμμές του, για πόσον καιρό, άραγε; Αν το δοκίμαζε τώρα για τον Μπροκ και πετύχαινε, ίσως τολμούσε να χειριστεί την Ύλη μπροστά στο Συμβούλιο των Ενεργειακών Πλασμάτων, που η ζοφερή αναμονή τους για κάτι καινούριο κρατούσε ολόκληρους αιώνες.
Η Ύλη σπάνιζε έξω εκεί ανάμεσα στους γαλαξίες, αλλά ο Έιμς τη μάζεψε σαρώνοντας τα κυβικά έτη φωτός, διαλέγοντας τα άτομα, που τα έπλασε και τα έσπρωξε μέσα σε μια ωοειδή φόρμα που περίμενε από κάτω.
-"Δε θυμάσαι, Μπροκ;" ρώτησε απαλά. "Δεν ήταν κάπως έτσι"; Η δίνη του Μπροκ τρεμούλιασε μέσα στη φάση.
-"Μη προσπαθείς να μου θυμίσεις. Δε θυμάμαι".
-"Αυτό ήταν το κεφάλι. Κεφάλι λεγόταν. Το θυμάμαι τόσο καθαρά. Θέλω να το πω. Εννοώ με ήχο". Περίμενε και μετά είπε: "Κοίτα, το θυμάσαι αυτό"; Στη πάνω πλευρά του ωοειδούς εμφανίστηκε ΚΕΦΑΛΙ.
-"Τι είναι αυτό;" ρώτησε ο Μπροκ.
-"Αυτή είναι η λέξη για το κεφάλι. Τα σύμβολα που δίναν ήχο στη λέξη.
Πες μου ότι θυμάσαι, Μπροκ
"!
-"Υπήρχε κάτι στη μέση", είπε δισταχτικά ο Μπροκ. Ένα κάθετο πρήξιμο σχηματίστηκε. Ο Έιμς είπε:
-"Ναι! Μύτη, αυτό ήταν!" και πάνω του εμφανίστηκε ΜΥΤΗ.
-"Κι αυτά δίπλα της είναι μάτια". ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΑΤΙ-ΔΕΞΙ ΜΑΤΙ.
Ο Έιμς μελέτησε τη μορφή που ειχε σχεδιάσει κι οι δυναμικές γραμμές του πάλλονταν αργά-αργά. Ήταν σίγουρα ικανοποιημένος;
-"Στόμα" είπε με μικρά ρίγη να τον διαπερνούν "και πιγούνι και το μήλο του Αδάμ κι ο αυχένας. Πως ξαναγυρνάνε πίσω οι λεξεις". Και παρουσιάστηκαν πάνω στη μορφή.
-"Δεν τα χα σκεφτεί για εκατομμύρια των δισεκατομυρίων, χρόνια όλ' αυτά. Γιατί μου τα θύμισες τώρα; Γιατί"; Ο Έιμς στιγμιαία χάθηκε στις σκέψεις του.
-"Κάτι λείπει. Ένα όργανο για ν' ακούμε κάτι για τα ηχητικά κύματα. Αφτιά! Που πάνε; Δε θυμάμαι που να τα βάλω". Ο Μπροκ φώναξε:
-"Παράτα τα! Και τ' αφτιά κι όλα! Μη θυμάσαι"! Ο Έιμς είπε χωρίς σιγουριά:
-"Γιατί πειράζει να θυμάσαι";
-"Γιατί το εξωτερικό δεν ήταν σκληρό και κρύο, αλλ' απαλό και ζεστό. Γιατί τα μάτια ήταν τρυφερά και ζωντανά και τα χείλη τρέμανε κι ήταν απαλά πάνω στα δικά μου". Οι δυναμικές γραμμές της Μπροκ πάλλονταν και τρεμούλιαζαν.
-"Συγγνώμη! Συγγνώμη!" είπε ο Έιμς.
-"Μου θύμισες ότι κάποτε ήμουν γυναίκα κι ήξερα τον έρωτα κι ότι τα μάτια δεν είναι μόνο για να βλέπουν, κάνουν και κάτι ακόμα, που εγώ δεν έχω κανένα να το κάνει για μένα". Με βία, πρόσθεσε Ύλη στο χονδροφτιαγμένο κεφαλι κι είπε: "Ας το κάνουν αυτά, λοιπόν" και γύρισε κι όρμησε στο άπειρο.
Κι ο Έιμς ειδε και θυμήθηκε κι αυτός ότι κάποτε ήταν άνδρας. Κι η δίνη της δίκης του δύναμης χώρισε το κεφάλι στα δυο κι όρμησε μέσα στους γαλαξίες, πίσω απ' τα ίχνη της ενέργειας της Μπροκ, πίσω από την αιώνια καταδίκη της ζωής.
Και τα μάτια του θρυμματισμένου κεφαλιού από Ύλη σπινθηροβολούσαν από την υγρασία που ειχε βάλει εκεί η Μπροκ για ν' απεικονίσει τα δάκρια. Το κεφάλι από Ύλη έκανε αυτό που τα ενεργειακά πλάσματα δε μπορούσαν πια να κάνουν και δάκρυσε για όλη την ανθρωπότητα και για την εύθραυστη ομορφιά των κορμιών που 'χανε παρατήσει ένα τρισεκατομμύριο χρόνια πριν.

Δεν υπάρχουν σχόλια: