ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΑΜΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΟΥΜΕ ΠΕΡΙ Π.Α.Ο.Κ., ΠΕΡΙ ΠΟΝΤΟΥ, ΠΕΡΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ , και ΠΑΝΤΩΣ ΕΠΙΣΤΗΤΟΥ ΓΕΓΟΝΟΤΟΣ που μας ΞΥΠΝΑ ΑΠΟ τον ΛΗΘΑΡΓΟ ΜΑΣ !

Σάββατο, Νοεμβρίου 12, 2011

Γιατί κλαιν τα ματοπήγαδα;


Στα όνειρα μου έρχεται συχνά η μακρινή φωνή της μάνας, τρελής στους έρημους δρόμους και με ρωτάει με παράπονο αν κλαίνε ακόμα τα ματοπήγαδα.
Με ρωτάει για κάποιους πραγματικούς ήρωες του ποδοσφαίρου. Ήταν παιδιά της γης του Πόντου. Δεν έπαιξαν πότε σε μεγάλες οργανώσεις. Δε λατρεύτηκαν ποτέ ως θεοί από το αφιονισμένο πλήθος, δεν είδαν ποτέ τους οπαδούς να γεμίζουν πλατείες και να κλείνουν δρόμους για να εκδηλώσουν την εθνική υπερηφάνεια τους (τι χυδαίες που φαίνονται, ορισμένες φορές, οι λέξεις).
Οι ήρωες (αν ακόμα έχουν, ακόμα, νόημα οι λέξεις) της ομάδας «Πόντος» ήταν ...καθηγητές, μαθητές και απόφοιτοι του κολεγίου Ανατολία της Μερζιφούντας.
Οι μαθητές αποφάσισαν να τιμήσουν τη φανέλα τους και γι αυτό, παρά την τρομοκρατία και τις απειλές των Κεμαλικών, αγωνίστηκαν με εμφάνιση που θυμίζει τη γαλανόλευκη (άσπρες και γαλάζιες ρίγες) και στη μέση το γράμμα Π. Αυτό θα αποτελέσει τη βασική κατηγορία των Κεμαλικών, οι οποίοι θα οδηγήσουν τους Έλληνες αθλητές στο «δικαστήριο» με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας (12 Φεβρουαρίου 1921) και τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου θα απαγχονιστούν στην Αμάσεια.
Η μάνα τρελή στους έρημους τους δρόμους με ρωτάει απεγνωσμένα αν μιλάνε για αυτούς τους ήρωες του ποδοσφαίρου και της πατρίδας στις δεκάδες τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Μήπως αναφέρουν ένα μονόστηλο οι δεκάδες αθλητικές εφημερίδες ή τους μνημονεύουν όλα εκείνα τα τέρατα της μνήμης, που θυμούνται ακόμα και το δευτερόλεπτο που σημειώθηκε κάποιο γκολ, σε κάποιον αγώνα, πριν τριάντα χρόνια (ήταν, βλέπετε, πολύ σοβαρό γεγονός για τη μετέπειτα ζωή τους). Μήπως κάποια κινηματογραφική ταινία; κάποιο βιβλίο; ή έστω κάποιο τραγουδάκι τους αναφέρει;
Κατεβάζω ντροπιασμένος το κεφάλι μου.
Μου λέει και μου ξαναλέει τα ονόματα, μήπως και τα έχω ακούσει σε κάποια ιαχή των φιλάθλων
- Γ. Θεοχαρίδης,
- Χ. Γεωργίου,
- Α. Συμεών,
- Α. Παυλίδης,
- Σ. Ανανιάδης
Κατεβάζω ακόμα πιο ντροπιασμένος το κεφάλι μου.
Τότε εκείνη ανεβάζει το τόνο της φωνή της και ωρύεται: «Τι ηρωικότερο έχει να επιδείξει το ελληνικό και το παγκόσμιο ποδόσφαιρο απ' αυτούς τους ήρωες; Καλά οι ξένοι, αλλά τι θα πείραζε, όλες τις ελληνικές ομάδες, να αγωνιστούν για μία μόνο αγωνιστική, με ένα περιβραχιόνιο με το γράμμα Π»; Κατεβάζω και άλλο το κεφάλι μου.
Κάθε 19 Μαΐου, ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων, θα ξανάρθει η μάνα τρελή στους έρημους τους δρόμους και με τον αλαφροΐσκιωτο τρόπο της θα με ξαναρωτήσει: «γιατί κλαιν τα ματοπήγαδα;» και ακόμα δεν έχω βρει απάντηση.
Μήπως κανένας από σας γνωρίζει;Μήπως κανένας από εμάς γνωρίζει γιατί κλαιν τα πεγαδομάτε;
http://www.xrysalogia.gr

ΥΓ... Είναι γνωστό σε όλους ότι οι Πόντιοι είναι στενά συνδεδεμένοι με τον αθλητισμό εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν ευρέως γνωστή και με πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό της, η ποδοσφαιρική ομάδα «ΠΟΝΤΟΣ Μερζιφούντας». Χτισμένη πάνω στα ερείπια της αρχαίας Φαζιμούντας, η πόλη Μερζιφούντα του Πόντου (Ηλιούπολις) ιδρύθηκε το 222 π.Χ., την εποχή του Μιθριδατικού Βασιλείου. Βρίσκεται στον Δυτικό Πόντο, στην ευρύτερη περιοχή της Αμάσειας, ανάμεσα στους ποταμούς Σκύλακα και Άλυ. Κατά πολλούς ιστορικούς είναι η γενέτειρα της Αγίας Βαρβάρας, ενώ εδώ πρωτοϊδρύθηκε και το κολέγιο «ΑΝΑΤΟΛΙΑ»।
Από το 1908 μέχρι και το 1913 εδώ υπήρχε και η μεγάλη για την εποχή ποδοσφαιρική ομάδα «ΠΟΝΤΟΣ» της Μερτζιφούντας που πρωτοαναφέραμε. Ήταν δε τόσο οργανωμένη ομάδα, που εξέδιδε μέχρι και περιοδικό που εκδιδόταν στο διάστημα 1910-1913 και αποτελούσε το δημοσιογραφικό όργανο του αθλητικού συλλόγου «Πόντος» στη Μερζιφούντα. Η έκδοση αυτή περιλάμβανε άρθρα σχετικά με φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα της εποχής και εξέφραζε συχνά ανανεωτικές απόψεις πάνω σε αυτά. Εκτός από την ποδοσφαιρική όμως, είχε και μεγάλη ομάδα στίβου.