ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΑΜΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΟΥΜΕ ΠΕΡΙ Π.Α.Ο.Κ., ΠΕΡΙ ΠΟΝΤΟΥ, ΠΕΡΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ , και ΠΑΝΤΩΣ ΕΠΙΣΤΗΤΟΥ ΓΕΓΟΝΟΤΟΣ που μας ΞΥΠΝΑ ΑΠΟ τον ΛΗΘΑΡΓΟ ΜΑΣ !

Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006

«Αναφορά στον Γκρέκο»


Η Μαύρη Θάλασσα κυμάτιζε αλαφρά, σκούρα λουλακιά, και

μύριζε σαν καρπούζι ζερβά μας τ’ ακρόγιαλο και τα βουνά του

Πόντου, μια φορά κ’ έναν καιρό δικά μας, δεξά αστραφτερό,

απέραντο το πέλαγο. Ο Καύκασος είχε σβύσει μέσα στο φως,

μα οι γέροι, με τη ράχη γυρισμένη, κάθουνταν στην πρύμνα

και δε μπορούσαν να ξεκολλήσουν τα μάτια τους από το

αγαπημένο ουρανοθάλασσο ‘ ο Καύκασος είχε χαθεί, φάντασμα

ήταν και σκόρπισε, μα απόμεινε ασάλευτος, αβασίλευτος

βαθιά στις λαμπυρήθρες των ματιών τους. Δύσκολο, δύσκολο

πολύ η ψυχή να ξεκολλήσει από την πατρίδα βουνά,

θάλασσες, αγαπημένοι άνθρωποι, φτωχό αγαπημένο σπιτάκι,

ένα χταπόδι είναι η ψυχή και όλα τούτα οι πλόκαμοί της.




Από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη «Αναφορά στον Γκρέκο»

(Στη φωτογρ. το ατμόπλοιο ΙΩΝΟΠΟΛΙΣ που μετέφερε πάνω από 6.000 Πόντιους πρόσφυγες στην Ελλάδα. Σεπτέμβριος 1923, [3.1.22]).

Δεν υπάρχουν σχόλια: