Κορνήλιος Καστοριάδης

-Κορνήλιος Καστοριάδης

Cornelius Castoriadis

Η επαναστατική δύναμη της Οικολογίας[1]

Μια συνέντευξη (1993)

Pascale Egre : Τι είναι για σας η Οικολογία;

Κορνήλιος Καστοριάδης: Η οικολογία αποτελεί την κατανόηση του βασικού γεγονότος ότι η κοινωνική ζωή δεν μπορεί να μη λαμβάνει υπόψη με ένα κεντρικό τρόπο το περιβάλλον μέσα στο οποίο ξεδιπλώνεται αυτή η κοινωνική ζωή. Όλως περιέργως, αυτή η κατανόηση μοιάζει να έχει υπάρξει σε μεγαλύτερο βαθμό προηγουμένως, σε άγριες ή παραδοσιακές κοινωνίες. Ακόμη και μια γενιά πριν, στην Ελλάδα, υπήρχαν αγρότες που ανακύκλωναν σχεδόν τα πάντα. Στη Γαλλία, η διατήρηση των ρέοντων υδάτων, των δασών και πάει λέγοντας έχει αποτελέσει ένα ανανεούμενο ενδιαφέρον για αιώνες. Χωρίς καμιά «επιστημονική γνώση», οι άνθρωποι είχαν μια απλοϊκή αλλά σαφή επίγνωση της ζωτικής τους εξάρτησης από το περιβάλλον [δες επίσης και την ταινία (του Akira Kurosawa) Dersu Uzala]. Αυτό άλλαξε ριζικά με τον καπιταλισμό και τη σύγχρονη τεχνοκρατία[2], που είναι βασισμένα στην αέναη και ραγδαία αύξηση της παραγωγής και της κατανάλωσης και τα οποία συνεπάγονται ήδη κάποια προφανή σήμερα καταστροφικά αποτελέσματα για την οικόσφαιρα της Γης. Αν σας φαίνονται βαρετές οι επιστημονικές συζητήσεις, απλώς ρίξτε μια ματιά στις παραλίες ή στον αέρα των μεγαλουπόλεων. Οπότε, δεν μπορούμε πλέον να πιστεύουμε σε μια πολιτική, που να αξίζει το όνομά της, από την οποία θα έλειπε ένα σοβαρό ενδιαφέρον για την οικολογία.


P.E.: Μπορεί η οικολογία να γίνει επιστημονική;

Κ.Κ.: Η οικολογία είναι βασικά πολιτική. Δεν είναι «επιστημονική». Η επιστήμη είναι ανίκανη, ως επιστήμη, να θέσει τα όρια ή τους σκοπούς της [finalités]. Αν η επιστήμη ερωτηθεί για το πιο ικανό ή το πιο οικονομικό μέσο εξολόθρευσης του πληθυσμού της Γης, είναι ικανή (θα έπρεπε να είναι ικανή!) να σας παράσχει μια επιστημονική απάντηση. Ως επιστήμη, δεν έχει απολύτως τίποτα να πει σε σχέση με το αν αυτό το σχέδιο είναι «καλό» ή «κακό». Κάποιος μπορεί, κάποιος πρέπει, σίγουρα, να θέσει σε κίνηση τις πηγές της επιστημονικής έρευνας για να εξερευνήσει τον αντίκτυπο που μια τέτοια και μια τέτοια ενέργεια, εντός της σφαίρας της παραγωγής, μπορούν να έχουν πάνω στο περιβάλλον ή, κάποιες φορές, το μέσο αποφυγής κάποιου ανεπιθύμητου παράπλευρου αποτελέσματος. Σε τελευταία ανάλυση, όμως, η απάντηση μπορεί να είναι μόνο πολιτική.

Το να πούμε, όπως λέχθηκε απ’ όσους υπέγραψαν την «Έκκληση της Χαϊλδεβέργης» (την οποία, από την πλευρά μου, μάλλον θα ονόμαζα Έκκληση της Νυρεμβέργης), ότι η επιστήμη και μόνο η επιστήμη μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα, είναι αποκαρδιωτικό. Ερχόμενη από τόσο πολλούς κατόχους του βραβείου Νόμπελ, εκφράζει μια βασική αγραμματοσύνη, μια αποτυχία να στοχαστούν πάνω στην ίδια τους τη δραστηριότητα, και την πλήρη ιστορική αμνησία[3]. Δηλώσεις σαν κι αυτήν γίνονται όταν, όπως και λίγα χρόνια πριν, οι βασικοί εφευρέτες και κατασκευαστές των πυρηνικών βομβών διακήρυσσαν δημοσίως μια βαθειά μεταμέλεια, χτυπώντας τα στήθη τους, φωνάζοντας για την ενοχή τους κοκ. Μπορώ να αναφέρω τους Οπενχάϊμερ και Ζαχάροφ, για να μην πούμε άλλους. Είναι ακριβώς η ανάπτυξη της τεχνοεπιστήμης και το γεγονός ότι οι επιστήμονες δεν είχαν ποτέ, και δε θα έχουν ποτέ, οτιδήποτε να πούνε σε σχέση με τη χρήση της ή ακόμη και τον καπιταλιστικό της προσανατολισμό που δημιούργησε το περιβαλλοντικό πρόβλημα και την παρούσα βαρύτητα του προβλήματος. Και αυτό που παρατηρούμε σήμερα είναι το τεράστιο περιθώριο της αβεβαιότητας που περιέχεται στα στοιχεία και τις εξελικτικές προοπτικές για το περιβάλλον της Γης. Αυτό το περιθώριο, προφανώς, έχει δύο πλευρές. Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι οι πιο σκοτεινές προοπτικές είναι και οι πιο πιθανές.


Το αληθινό ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι αυτό αλλά η πλήρης εξαφάνιση της σωφροσύνης, της φ ρ ο ν ή σ ε ω ς. Δεδομένου ότι κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου θα οδηγήσει ή όχι σε μια άνοδο της στάθμης της θάλασσας, ούτε και πόσα χρόνια θα πάρει μέχρι η τρύπα του όζοντος να καλύψει όλη την ατμόσφαιρα, η μόνη συμπεριφορά που μπορούμε να υιοθετήσουμε είναι αυτή του diligens pater familias, του ευσυνείδητου ή συνεπούς πατέρα της οικογένειας που λέει στον εαυτό του «Αφού το ρίσκο είναι τεράστιο και ακόμη και οι πιθανότητες είναι αβέβαιες, θα προχωρήσω με τη μεγαλύτερη επιφύλαξη [σωφροσύνη] και όχι σα να ήταν όλο το ζήτημα επουσιώδες».

Τώρα, αυτού που γινόμαστε μάρτυρες προς το παρόν, για παράδειγμα κατά τη διάρκεια του Καρναβαλιού του Ρίο (που του έχει δοθεί η ταμπέλα της «Διάσκεψης»), είναι η πλήρης ανευθυνότητα. Αυτή η πλήρης ανευθυνότητα μπορεί να ιδωθεί στην αποφασιστικότητα του Προέδρου George Herbert Walker Bush και των φιλελεύθερων {με την ευρωκεντρική έννοια των συντηρητικών οπαδών της «ελεύθερης αγοράς»}, οι οποίοι επικαλούνται ακριβώς την αντίθετη πλευρά του επιχειρήματος της αβεβαιότητας (καθώς τίποτα δεν έχει «αποδειχθεί», ας συνεχίσουμε όπως και πριν . . . ). Μπορεί να ιδωθεί στην τερατώδη συμμαχία μεταξύ των δεξιών Αμερικάνων Προτεσταντών και της Καθολικής Εκκλησίας να εναντιωθούν σε οποιαδήποτε βοήθεια ελέγχου των γεννήσεων στις χώρες του Τρίτου Κόσμου, όταν η σύνδεση ανάμεσα στη δημογραφική έκρηξη και τα περιβαλλοντικά προβλήματα είναι έκδηλη. Την ίδια στιγμή - το μέγεθος της υποκρισίας - κάποιοι ισχυρίζονται ότι ενδιαφέρονται για το βιοτικό επίπεδο αυτών των πληθυσμών. Για να βελτιώσει όμως κάποιος το βιοτικό επίπεδο εκεί θα έπρεπε να επιταχύνει την καταστροφική παραγωγή και κατανάλωση των μη ανανεώσιμων πηγών.


P.E.: Κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης του Ρίο, δύο συμβάσεις, με κάποια ιστορική σημασία το καθένα υιοθετήθηκαν: η σύμβαση για την κλιματική αλλαγή και η άλλη για τη βιο-ποικιλότητα. Αποτελούν κι αυτές κομμάτι του «Καρναβαλιού»;

Κ.Κ.: Ναι, καθώς δεν προτείνουν συγκεκριμένα μέτρα και δε συνοδεύονται από συγκεκριμένες κυρώσεις. Είναι οι τιμές που αποδίδει το Κακό στην Αρετή. Και μια λέξη για τη βιο-ποικιλότητα. Κάποιος/-α θα έπρεπε να θυμάται ότι από όσους υπέγραψαν την Έκκληση της Νυρεμβέργης κανείς δεν ξέρει πόσα ζωντανά είδη μπορούν να βρεθούν σήμερα στη Γη. Οι υπολογισμοί γίνονται μέσα στην κλίμακα των 10 και των 30 εκατομμυρίων ειδών, αλλά ακόμη και η κλίμακα των 100 εκατομμυρίων έχει τεθεί στο τραπέζι. Τώρα, από αυτά τα είδη, γνωρίζουμε μόνο ένα μέσο ποσοστό. Αυτό που γνωρίζουμε, ωστόσο, με σχετική βεβαιότητα είναι ο αριθμός των ζωντανών ειδών που εξαφανίζονται κάθε χρόνο, συγκεκριμένα μέσω της καταστροφής των τροπικών δασών. Σήμερα, ο E. O. Wilson υπολογίζει ότι, τα επόμενα τριάντα χρόνια, θα έχουμε εξολοθρεύσει περίπου το 20% των υπαρχόντων ειδών - ή, για να χρησιμοποιήσουμε το χαμηλότερο συνολικό υπολογισμό, γύρω στα 70,000 είδη το χρόνο, διακόσια είδη την ημέρα! Ανεξάρτητα από οποιαδήποτε άλλη σκέψη, η καταστροφή ενός μόνο είδους μπορεί να οδηγήσει στην κατάρρευση της ισορροπίας, συνεπώς την καταστροφή, ενός ολόκληρου οικό-τοπου[4].



P.E.: Διαβάζοντας κάποια από τα άρθρα σας, κάποιος θα μπορούσε να έχει την εντύπωση ότι η οικολογία αποτελεί μόνο την κορυφή του παγόβουνου που καλύπτει μια επανα-διαπραγμάτευση όχι μόνο της επιστήμης αλλά και του οικονομικού-πολιτικού συστήματος. Είστε ένας επαναστάτης;

Κ.Κ.: Η επανάσταση δε σημαίνει χείμαρρους αίματος, την κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων κοκ. Η επανάσταση σημαίνει τον ριζικό μετασχηματισμό των θεσμών της κοινωνίας. Με αυτή την έννοια, φυσικά είμαι επαναστάτης. Αλλά για να υπάρξει μια επανάσταση με αυτή την έννοια, προφανείς αλλαγές πρέπει να λάβουν χώρα στην ψυχο-κοινωνική οργάνωση του δυτικού ανθρώπου, στη στάση που έχει για τη ζωή, εν συντομία, στο φαντασιακό του. Η ιδέα ότι ο μόνος σκοπός στη ζωή μας είναι να παράγουμε και να καταναλώνουμε περισσότερο - μια ιδέα που είναι και παράλογη και εξευτελιστική - πρέπει να εγκαταλειφθεί. Το καπιταλιστικό φαντασιακό της ψευτο-ορθολογικής ψευδο-κυριαρχίας, της άνευ ορίων επέκτασης, πρέπει να εγκαταλειφθεί. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να γίνει μόνο από όλους τους άνδρες και τις γυναίκες. Ένα άτομο, ή μια οργάνωση μόνο, μπορούν - στην καλύτερη περίπτωση - να προετοιμάσουν, να ασκήσουν κριτική, να διεγείρουν, να σκιαγραφήσουν πιθανές κατευθύνσεις.


P.E.: Ποιο παραλληλισμό θα μπορούσαμε να κάνουμε ανάμεσα στην υποχώρηση του μαρξισμού και στη ραγδαία ανάπτυξη της πολιτικής οικολογίας;

Κ.Κ.: Η σχέση τους είναι προφανώς περίπλοκη. Πρώτα απ’ όλα, πρέπει κανείς να παρατηρήσει ότι ο Μαρξ μετέχει πλήρως του καπιταλιστικού φαντασιακού: σύμφωνα με αυτόν, όπως και με την κυρίαρχη ιδεολογία της εποχής του, τα πάντα εξαρτώνται από την αύξηση των παραγωγικών δυνάμεων. Όταν η παραγωγή φθάνει σε ένα αρκετά υψηλό επίπεδο είναι κανείς σε θέση να μιλήσει για μια αληθινά ελεύθερη κοινωνία, για μια κοινωνία ισότητας και πάει λέγοντας. Δεν βρίσκει κανείς στον Μαρξ καμία κριτική της καπιταλιστικής τεχνικής, είτε όσον αφορά την μέθοδο παραγωγής είτε όσον αφορά τον τύπο και τη φύση των προϊόντων που παράγονται. Για αυτόν, η καπιταλιστική τεχνική και τα προϊόντα της αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της διαδικασίας της ανθρώπινης προόδου. Ούτε ασκεί κριτική στην εργασιακή διαδικασία του εργοστασίου. Επικρίνει, βεβαίως, μερικά «υπερβολικά» στοιχεία αλλά, υπό αυτήν τη μορφή, αυτή η οργάνωση φαίνεται για αυτόν να αποτελεί μια πραγμάτωση της ορθολογικότητας, χωρίς την προσθήκη εισαγωγικών. Το βασικό κομμάτι της κριτικής του έχει να κάνει με την χρήση αυτής της τεχνικής και αυτής της οργάνωσης: πως, δηλαδή, από αυτές επωφελείται μόνο το κεφάλαιο και όχι η ανθρωπότητα ως σύνολο. Δεν εντοπίζει την ανάγκη να γίνει μια εσωτερική κριτική στην τεχνική και την οργάνωση της καπιταλιστικής παραγωγής.

Το ότι ο Μαρξ «ξεχνάει» αυτά τα πράγματα είναι περίεργο, λόγω του ότι στην εποχή του αυτή η σκέψη απασχολεί πολλούς συγγραφείς. Ας θυμηθούμε, για να αναφερθούμε σε ένα γνωστό παράδειγμα, τους Άθλιους του Βικτόρ Ουγκό. Όταν, με σκοπό να σώσει τον Μάριο, ο Γιάννης Αγιάννης τον κουβαλάει μέσα από τους υπονόμους του Παρισιού, ο Ουγκό παραδίδεται σε μία από τις πολυαγαπημένες παρεκβάσεις του. Βασισμένος, χωρίς αμφιβολία, στους υπολογισμούς των μεγάλων χημικών της εποχής, πιθανόν του Justus Liebig, λέει πως από το Παρίσι καταλήγει στην θάλασσα κάθε χρόνο, μέσω των υπονόμων του, χρηματικό ποσό ίσο με 500 εκατομμύρια χρυσά φράγκα. Αυτό το αντιπαραβάλλει στη συμπεριφορά των κινέζων αγροτών, οι οποίοι λιπαίνουν το χώμα με τα δικά τους περιττώματα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μας λέει ουσιαστικά ότι το έδαφος της Κίνας είναι τόσο εύφορο όσο ήταν και την πρώτη μέρα της Δημιουργίας. Γνωρίζει πως οι παραδοσιακές οικονομίες ήταν οικονομίες ανακύκλωσης, ενώ η σημερινή είναι μια οικονομία σπατάλης.

Ο Μαρξ όλα αυτά τα παραβλέπει ή τα περιθωριοποιεί. Και αυτό επρόκειτο να παραμείνει, μέχρι το τέλος, η τοποθέτηση του μαρξιστικού κινήματος. Αρχίζοντας από το τέλος της δεκαετίας του 50′, αρκετοί παράγοντες θα ενώνονταν προκειμένου να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Καταρχάς, μετά το εικοστό συνέδριο του ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος, την ουγγρική επανάσταση το ίδιο έτος (1956), την Πολωνία, την Πράγα και πάει λέγοντας, η μαρξιστική ιδεολογία χάνει την γοητεία της. Κατόπιν άρχισε η κριτική της καπιταλιστικής τεχνικής. Σε αυτό αναφέρομαι σε ένα από τα κείμενά μου του 1957, «Το περιεχόμενο του Σοσιαλισμού»[5], όπου ανέπτυξα μια εκ βάθρων κριτική στον Μαρξ, για το ότι παραμελεί εντελώς την κριτική στην καπιταλιστική τεχνολογία, ειδικότερα σε ότι αφορά το στάδιο της παραγωγής, ότι συμμερίζεται εντελώς, εν προκειμένω, την κυρίαρχη αντίληψη της εποχής του. Κατά την ίδια χρονική περίοδο, οι άνθρωποι άρχιζαν να ανακαλύπτουν τον όλεθρο που ο καπιταλισμός επέφερε στο περιβάλλον. Ένα από τα πρώτα βιβλία που άσκησαν μεγάλη επιρροή ήταν το «Silent Spring»[6] (Η σιωπηλή Άνοιξη) της Rachel Carson, το οποίο περιέγραψε τις καταστροφές που τα εντομοκτόνα επέφεραν στο περιβάλλον: τα εντομοκτόνα καταστρέφουν τα παράσιτα των φυτών αλλά και, συγχρόνως, έντομα - επομένως και τα πουλιά που τρέφονται από αυτά. Αυτό είναι ένα σαφές παράδειγμα μιας κυκλικής οικολογικής ισορροπίας και της ολοσχερούς καταστροφής της μέσω της καταστροφής ενός μόνο από τα συστατικά της στοιχεία.

Μια οικολογική συνείδηση άρχισε κατόπιν να διαμορφώνεται. Αναπτύχθηκε ακόμα γρηγορότερα, καθώς νέοι άνθρωποι, δυσαρεστημένοι με το καθεστώς των πλούσιων χωρών, δεν μπορούσαν πια να εντάξουν τις κριτικές τους μέσα στα παραδοσιακά μαρξιστικά κανάλια που καταντούσαν σχεδόν γελοία. Κριτικές που στηρίζονταν επάνω στη συνεχή μεγέθυνση της φτώχειας δεν ανταποκρίνονταν πια στην πραγματικότητα· δεν θα μπορούσε κανείς πλέον να κατηγορήσει τον καπιταλισμό πως οδηγεί τους εργάτες στη λιμοκτονία από τη στιγμή που η κάθε οικογένεια της εργατικής τάξης είχε από ένα - και μερικές φορές δύο - αυτοκίνητα. Συγχρόνως, υπήρξε μια συγχώνευση των καθιερωμένων οικολογικών ζητημάτων με τα αντιπυρηνικά ζητήματα.


P.E.: Αποτελεί, τότε, η οικολογία τη νέα «τελευταία μεγάλη ιδεολογία»;

Κ.Κ.: Όχι, δεν θα έλεγα αυτό. Και εν πάσει περιπτώσει, η οικολογία δεν πρόκειται να γίνει ιδεολογία υπό την παραδοσιακή έννοια του όρου. Αλλά η αναγκαιότητα να ληφθεί το περιβάλλον καθώς και η ισορροπία μεταξύ της ανθρωπότητας και των πόρων του πλανήτη σοβαρά υπόψη, είναι προφανής για οποιαδήποτε αληθινή και σοβαρή πολιτική. Η φρενήρης πορεία της αυτονομημένης τεχνο-επιστήμης και η τεράστια δημογραφική έκρηξη που θα συνεχίσει να γίνεται αισθητή για τουλάχιστον μισό αιώνα μας το επιβάλλουν. Η προσπάθεια να ληφθούν αυτά υπόψη πρέπει να διαμορφωθεί μέσα σε ένα τέτοιο πολιτικό πρόταγμα, που δε θα εξαντλείται αποκλειστικά στην οικολογία αλλά θα την υπερβαίνει. Και εάν δεν υπάρξει ένα νέο κίνημα, καμία επανα-αφύπνιση του δημοκρατικού προτάγματος, η οικολογία θα μπορούσε εύκολα να ενσωματωθεί σε μια νέο-φασιστική ιδεολογία. Ενόψει μιας παγκόσμιας οικολογικής καταστροφής, παραδείγματος χάριν, κάποιος/κάποια μπορεί πολύ εύκολα να δει αυταρχικά καθεστώτα να επιβάλλουν δρακόντειους περιορισμούς σε έναν πανικόβλητο και απαθή πληθυσμό.

Η παρεμβολή της οικολογικής συνιστώσας σε ένα ριζοσπαστικό δημοκρατικό πρόταγμα είναι απολύτως αναγκαία. Και είναι τόσο επιτακτική, ώστε η επαναξιολόγηση της παρούσας κοινωνίας, οι αξίες και οι προσανατολισμοί, που υπονοείται από ένα τέτοιο πρόταγμα, είναι αδιαχώριστη από την κριτική του φανταστικού «της ανάπτυξης» με το οποίο ζούμε[7].


P.E.: Είναι τα γαλλικά οικολογικά κινήματα φορείς ενός τέτοιου προτάγματος;

K.K.: Πιστεύω πως μεταξύ των Πρασίνων (les Verts) όπως επίσης και μεταξύ των μελών της Génération Écologie, η πολιτική συνιστώσα είναι ανεπαρκής[8]. Δεν ασχολούνται καθόλου με τις ανθρωπολογικές δομές της σύγχρονης κοινωνίας, με τις πολιτικές και θεσμικές δομές, με το τι σημαίνει πραγματική δημοκρατία, με τα ερωτήματα που θα προέκυπταν από την παλινόρθωση και τη λειτουργία της και πάει λέγοντας. Τα κινήματα ασχολούνται, ως επί το πλείστο, με ζητήματα που έχουν να κάνουν με το περιβάλλον και σχεδόν αδιαφορούν για τα καυτά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Είναι κατανοητό το γιατί δεν επιθυμούν να χαρακτηρίζονται «ούτε δεξιοί ούτε αριστεροί». Αλλά αυτό το «ζήτημα τιμής», το να μην παίρνεις θέση για τα καυτά πολιτικά ερωτήματα της εποχής, είναι μια στάση αρκετά εκτεθειμένη σε κριτική. Τα κινήματα αυτά τείνουν έτσι να μετατραπούν σε λόμπυ.

Ακόμα και όταν εκφράζουν ένα ενδιαφέρον για την πολιτική διάσταση, αυτό μου φαίνεται και πάλι ανεπαρκές. Αυτό έγινε στη Γερμανία, όπου οι Πράσινοι εφάρμοσαν έναν νόμο ανακλητότητας των εκπροσώπων τους. Η εναλλαγή και η ανακλητότητα αποτελούν κεντρικές ιδέες των πολιτικών μου συλλογισμών. Διαχωρισμένοι, όμως, από τα υπόλοιπα, δεν διατηρούν πια κανένα νόημα. Έτσι συνέβη και στη Γερμανία, όπου, αφού εισήχθησαν στο κοινοβουλευτικό σύστημα έχασαν κάθε νόημα. Ο λόγος ήταν πως ο χαρακτήρας του κοινοβουλευτικού συστήματος είναι να εκλέγει «εκπροσώπους» για πέντε χρόνια με στόχο να ξεφορτωθεί τα πολιτικά ερωτήματα, να αφήνει αυτά τα ερωτήματα στους «εκπροσώπους», έτσι ώστε να μην ασχολούμαστε με αυτά. Αυτό, όμως, είναι το αντίθετο του δημοκρατικού προτάγματος.

Π.Ε.: Αυτή η καθαρά πολιτική συνιστώσα ενός προτάγματος ριζικής αλλαγής περιλαμβάνει επίσης τις σχέσεις Βορά-Νότου;

Κ.Κ.: Φυσικά, είναι ένας εφιάλτης το να βλέπεις καλοταϊσμένους ανθρώπους να κοιτάζουν τους Σομαλούς ετοιμοθάνατους απ’ την πείνα και έπειτα να γυρίζουν ξανά στον ποδοσφαιρικό τους αγώνα. Αλλά είναι επίσης, από τη ρεαλιστικότερη σκοπιά, μια τρομερά βραχυπρόθεσμη στάση. Οι άνθρωποι κλείνουν τα μάτια τους και αφήνουν αυτούς τους ανθρώπους να συνεχίζουν να λιμοκτονούν. Αλλά μακροπρόθεσμα, αυτοί δεν θα αφήσουν τους εαυτούς τους να συνεχίσουν να πεθαίνουν της πείνας. Η λαθραία μετανάστευση αυξάνεται καθώς οι δημογραφικές πιέσεις μεγαλώνουν, και αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι δεν έχουμε δει τίποτα ακόμη. Οι Τσικάνος περνάνε τα σύνορα Μεξικού-Αμερικής ουσιαστικά χωρίς κανένα εμπόδιο, και σύντομα δεν θα είναι μόνο οι Μεξικάνοι. Σήμερα, στην περίπτωση της Ευρώπης, διέρχονται, μεταξύ άλλων περιοχών από τα στενά του Γιβραλτάρ. Και αυτοί δεν είναι Μαροκινοί: είναι άνθρωποι που έρχονται από όλες τις γωνίες της Αφρικής, ακόμη και από την Αιθιοπία ή την ακτή του Ελεφαντοστού, οι οποίοι υπομένουν αφάνταστες ταλαιπωρίες ούτως ώστε να φτάσουν στη Ταγγέρη και να καταφέρουν να πληρώσουν τους λαθρέμπορους. Όμως αύριο, δεν θα υπάρχει πλέον Γιβραλτάρ. Υπάρχουν ίσως 40,000 χιλιόμετρα Μεσογειακής ακτής, αυτό που ο Γουίνστον Τσόρτσιλ αποκάλεσε «η αχίλλειος πτέρνα της Ευρώπης». Ήδη, φυγάδες από το Ιράκ περνάνε μέσα από τη Τουρκία και λαθραία εισέρχονται στην Ελλάδα. Ύστερα, υπάρχει όλο το Ανατολικό σύνορο των Δώδεκα. Θα υψώσουν πάλι ένα νέο Τείχος του Βερολίνου 3.000 ή 4.000 χιλιόμετρα μακρύ με σκοπό να εμποδίσει τους πεινασμένους Ανατολικούς από το να εισέλθουν στο πλούσιο ήμισυ της Ευρώπης; Γνωρίζουμε ότι μια τεράστια οικονομική και κοινωνική ανισορροπία υπάρχει μεταξύ της πλούσιας Δύσης και του υπόλοιπου κόσμου. Αυτή η ανισορροπία δεν ελαττώνεται: αυξάνεται. Το μόνο πράγμα που η «πολιτισμένη» Δύση εξάγει σε αυτές τις χώρες, αντί για πολιτισμό, είναι πραξικοπηματικές τεχνικές, όπλα και τηλεοράσεις που επιδεικνύουν καταναλωτικά πρότυπα τα οποία είναι ανέφικτα γι’ αυτούς τους φτωχούς πληθυσμούς. Αυτή η ανισορροπία δεν θα κατορθώσει να συνεχιστεί, εκτός αν η Ευρώπη γίνει ένα αστυνομοκρατούμενο φρούριο.

P.Ε.: Τι γνώμη έχετε για το βιβλίο του Luc Ferry[9], το οποίο εξηγεί ότι οι Πράσινοι (les Verts) είναι οι φορείς μιας συνολικής θέασης του κόσμου η οποία αμφισβητεί τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση;

Κ.Κ.: Το βιβλίο του Luc Ferry διαλέγει τον λάθος εχθρό και εν τέλει γίνεται μια πράξη αντιπερισπασμού. Τη στιγμή που το σπίτι έχει πιάσει φωτιά, όταν ο πλανήτης κινδυνεύει, ο Ferry τα βάζει με τον εύκολο στόχο: κάποιους περιθωριακούς ιδεολόγους οι οποίοι δεν είναι ούτε αντιπροσωπευτικοί αλλά ούτε και αληθινή απειλή και δε λέει ούτε μία λέξη, ή μετά βίας μία, γύρω από τα αληθινά προβλήματα. Την ίδια στιγμή, αντιπαρατίθεται σε μια «νατουραλιστική» ιδεολογία, μια εντελώς επιφανειακά «ουμανιστική» ή «ανθρωποκεντρική» ιδεολογία. Ο άνθρωπος είναι ριζωμένος σε κάτι άλλο έξω από τον εαυτό του, το γεγονός ότι δεν είναι ένα «φυσικό» ον δε σημαίνει ότι αιωρείται στο κενό. Είναι ανώφελο το να επανερχόμαστε, συνέχεια, στο πεπερασμένο του ανθρωπίνου όντος όταν μιλάμε για τη φιλοσοφία της γνώσης και να ξεχνάμε αυτό το περιορισμένο όταν μιλάμε για την πρακτική φιλοσοφία.

P.Ε.: Υπάρχει φιλόσοφος, θεμελιωτής της οικολογίας;

Κ.Κ.: Δεν βλέπω κανένα φιλόσοφο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο θεμελιωτής της οικολογίας. Σίγουρα υπάρχει, μεταξύ των Άγγλων, Γερμανών και Γάλλων Ρομαντικών, μία «Αγάπη της φύσης». Αλλά η οικολογία δεν είναι «η αγάπη της φύσης». Είναι η αναγκαιότητα του αυτό-περιορισμού (δηλαδή, η αληθινή ελευθερία ) του ανθρωπίνου είδους σε σχέση με τον πλανήτη πάνω στον οποίο, από τύχη, υπάρχει και τον οποίο έχει βαλθεί να καταστρέψει. Από την άλλη πλευρά, σίγουρα κάποιος μπορεί να βρει σε διάφορες φιλοσοφίες αυτή την υπεροψία, αυτή την ύβρη, όπως έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες, την υπερβολική οίηση ή την προπετή υπερβολή, οι οποίες ενθρονίζουν τον άνθρωπο στη θέση του «άρχοντα και κυρίου της φύσης» - ένας ισχυρισμός που είναι στην πραγματικότητα εντελώς γελοίος. Δεν είμαστε καν άρχοντες αυτού που εμείς θα κάνουμε, ξεχωριστά, αύριο ή σε μερικές βδομάδες. Όμως, η Ύβρις πάντα προκαλεί τη Νέμεση, την τιμωρία, και αυτό είναι που διακινδυνεύουμε να συμβεί σε εμάς.


P.E.: Θα ήταν ωφέλιμη μια επανεμφάνιση της αίσθησης του μέτρου και της αρμονίας της αρχαίας φιλοσοφίας;

Κ.Κ.: Μια επανεμφάνιση της φιλοσοφίας στο σύνολό της θα ήταν ωφέλιμη, λόγω του ότι διανύουμε μια από τις λιγότερο φιλοσοφικές περιόδους, για να μη πούμε αντιφιλοσοφικές περιόδους, στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η αρχαία Ελληνική συμπεριφορά, εν τούτοις, δεν ήταν μια συμπεριφορά βασισμένη στο μέτρο και την αρμονία. Ξεκινάει από την αναγνώριση των αόρατων ορίων της δράσης μας, από την ουσιαστική θνητότητά μας και από την ανάγκη για αυτό-περιορισμό.

P.E.: Θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει την ανύψωση του ενδιαφέροντος για το περιβάλλον σαν ένα χαρακτηριστικό της επιστροφής του «θρησκευτικού», κάτω από τη μορφή μίας πίστης στη φύση;

Κ.Κ.: Πρώτα απ’ όλα, δε νομίζω ότι, παρά τα όσα λέει ο κόσμος, ότι θα υπάρξει μια επιστροφή του θρησκευτικού στις Δυτικές χώρες. Ακολούθως, η οικολογία, ορθώς θεωρούμενη (και απ’ αυτή την άποψη, αυτό είναι η γενική περίπτωση), δεν κάνει τη φύση θεότητα και ούτε και τον άνθρωπο βέβαια. Η μόνη σχέση που μπορώ να δω είναι πολύ έμμεση. Έχει να κάνει με το τι διέπραξε η θρησκεία για να κρατάει στο χέρι σχεδόν όλες τις κοινωνίες. Ζούμε στην πρώτη κοινωνία, από καταβολής της ιστορίας της ανθρωπότητας, όπου η θρησκεία δεν καταλαμβάνει το κέντρο της κοινωνικής ζωής. Γιατί αυτή η τεράστια θέση της θρησκείας μέχρι πρότινος; Επειδή υπενθύμιζε στον άνθρωπο ότι δεν είναι ο άρχοντας του κόσμου, ότι υπήρχε κάτι άλλο εκτός από αυτόν, το οποίο το «προσωποποιούσε» με τον έναν ή τον άλλον τρόπο: το ονόμαζε ταμπού, τοτέμ, θεούς του Ολύμπου - ή Μ ο ί ρ α - Ιεχωβά κτλ. Η θρησκεία παρουσίαζε την Άβυσσο και την ίδια στιγμή την κάλυπτε δίνοντας της ένα πρόσωπο: είναι ο Θεός, ο Θεός είναι αγάπη κτλ. Και αυτή με αυτό τον τρόπο ακόμη έδινε νόημα στη ζωή και στο θάνατο του ανθρώπου. Βέβαια, πρόβαλε πάνω στις θεϊκές δυνάμεις ή πάνω στο μονοθεϊστικό Θεό κάποιες ουσιαστικές ανθρωπομορφικές και ανθρωποκεντρικές ιδιότητες και έτσι ακριβώς έδινε νόημα στο υπάρχον. Η Άβυσσος έγινε, κατά κάποιο τρόπο, οικεία και ομοιογενής με εμάς. Συγχρόνως, όμως, υπενθύμιζε στον άνθρωπο τον περιορισμό του: του υπενθύμιζε ότι το Ον είναι ανεξερεύνητο και αδάμαστο. Τώρα, μια οικολογία ενσωματωμένη σε ένα πολιτικό πρόταγμα της αυτονομίας πρέπει να υποδεικνύει αυτόν τον περιορισμό του ανθρώπου όπως επίσης και να του υπενθυμίζει ότι το Ον δεν έχει νόημα, ότι είμαστε εμείς αυτοί οι οποίοι δημιουργούμε το νόημα ιδίω κινδύνω (και με τη μορφή των διάφορων θρησκειών…)[10]. Υπάρχει συνεπώς, υπό μία έννοια, εγγύτητα, αλλά υπό μια άλλη έννοια, αμείωτη αντίθεση.

P.E.: Συνεπώς, περισσότερο από την άμυνα της φύσης επιθυμείτε την υπεράσπιση του ανθρώπου;

Κ.Κ.: Η υπεράσπιση του ανθρώπου εναντίον του εαυτού του, αυτό είναι το ζήτημα. Ο κυριότερος κίνδυνος για τον άνθρωπο είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Καμιά φυσική καταστροφή δεν είναι ισάξια με τις καταστροφές, τις σφαγές, τα ολοκαυτώματα που δημιουργήθηκαν από τον άνθρωπο ενάντια στον άνθρωπο. Σήμερα, ο άνθρωπος είναι ακόμη ή περισσότερο από ποτέ εχθρός του ανθρώπου, όχι μόνο επειδή συνεχίζει πιο πολύ από ποτέ να παραδίδεται σε μια σφαγή των ομοίων του, αλλά ακόμη επειδή πριονίζει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται: το περιβάλλον. Την επίγνωση αυτού του γεγονότος θα έπρεπε κάποιος πρέπει να προσπαθήσει να αφυπνίσει ξανά σε μια εποχή όπου η θρησκεία, για πολύ καλούς λόγους, δεν μπορεί να παίξει πλέον αυτό το ρόλο. Πρέπει να υπενθυμίσουμε στους ανθρώπους τα όρια τους, όχι μόνο τα ατομικά αλλά και τα κοινωνικά. Δεν είναι μόνο ότι ο καθένας μας υπόκειται στο φυσικό νόμο και ότι μια μέρα θα πεθάνει. Είναι ότι όλοι εμείς μαζί δεν μπορούμε να κάνουμε ακριβώς τίποτα: οφείλουμε να αυτό-περιοριζόμαστε. Η Αυτονομία - η αληθινή ελευθερία - είναι ο αυτό-περιορισμός που είναι αναγκαίος όχι μόνο στους κανόνες της ενδοκοινωνικής συμπεριφοράς αλλά επίσης και στους κανόνες που υιοθετούμε στη συμπεριφορά μας προς το περιβάλλον.

P.E.: Αισιοδοξείτε γύρω από αυτή την αφύπνιση της επίγνωσης των ανθρώπινων ορίων;

Κ.Κ.: Υπάρχει, στους ανθρώπους, μια δημιουργική δύναμη, μια δυνατότητα να μεταβάλλουν αυτό που είναι, η οποία εκ φύσεως και εξ’ ορισμού είναι απροσδιόριστη και απρόβλεπτη. Αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι καθαυτό θετικό ή αρνητικό και το να μιλάμε για αισιοδοξία ή απαισιοδοξία σε αυτό το επίπεδο είναι απλώς επιπόλαιο. Ο άνθρωπος, ως δημιουργός δύναμη, είναι «άνθρωπος» όταν χτίζει τον Παρθενώνα ή τον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων, όπως επίσης και όταν στήνει το Άουσβιτς ή το Γκούλαγκ. Η συζήτηση γύρω από την αξία αυτών που δημιουργεί ξεκινάει ύστερα (και είναι προφανώς η πιο σημαντική). Σήμερα, υπάρχει αυτό το αγωνιώδες ερώτημα σχετικά με το ότι η σημερινή κοινωνία ολισθαίνει σε ένα όλο και πιο κενό είδος επανάληψης. Κατόπιν, αν υποθέσουμε ότι αυτή η επανάληψη μπορεί να δώσει μια κατεύθυνση αναγέννησης της ιστορικής δημιουργίας, η διερώτηση θα αναφέρεται στη φύση και την αξία αυτής της δημιουργίας. Δε μπορούμε ούτε να αγνοήσουμε και να αποσιωπήσουμε αυτά τα ερωτήματα ούτε και να απαντήσουμε εκ των προτέρων σε αυτά. Αυτό είναι η ιστορία.



[1] Εκδόθηκε για πρώτη φορά στο La Planète Verte (Paris: Bureau des élèves des sciences politiques, 1993), σελ 21-25. Η συνέντευξη δόθηκε στον Pascale Egré. [Μια πρώτη μετάφραση, αμφιβόλου ποιότητας, εμφανίστηκε με τον τίτλο «World Imbalance and the Revolutionary Force of Ecology» στο περιοδικό Society and Nature, 5 (Ιανουάριος 1994): 81-90. Μεταφράζοντας ξανά αυτό το άρθρο, χρησιμοποιήσαμε ένα φωτοαντίγραφο του Καστοριάδη όπου ο ίδιος είχε διορθώσει με το χέρι το κείμενο της συνέντευξης. -T/E]

[2] Είναι περίεργο το να βρίσκεις τον όρο «τεχνοκρατία» να χρησιμοποιείται εδώ, δεδομένης της πολλαπλής άρνησης του Καστοριάδη - που ξεκινά τουλάχιστον από το 1957 - στο ότι μπορεί να είναι δυνατή μια τεχνοκρατία (πχ η εξουσίαση από τους τεχνικούς). Έλεγε συγκεκριμένα στο δεύτερο μέρος από το «Περιεχόμενο του Σοσιαλισμού»: «Ο σύγχρονος καπιταλισμός είναι γραφειοκρατικός καπιταλισμός. Δεν είναι - και δεν μπορεί να γίνει - ένας τεχνοκρατικός καπιταλισμός. Η ιδέα της τεχνοκρατίας αποτελεί μια κενή γενίκευση των επιφανειακών κοινωνιολόγων, ή ένα όνειρο ζωής των ίδιων των τεχνικών που έρχονται αντιμέτωποι με τη δική τους ανικανότητα και με τον παραλογισμό του παρόντος συστήματος». (PSW 2, σελ. 111-12; CR, σελ. 67 ή «Το περιεχόμενο του σοσιαλισμού», σελ. 50). Είναι ασαφές, ωστόσο, το αν η χρήση της λέξης αποτελεί μια παραδρομή της γλώσσας από την πλευρά του ομιλητή ή μια λάθος μεταβίβαση της συνέντευξης σε χαρτί [πχ τεχνοεπιστήμης (βλέπε παρακάτω), τεχνοκρατία] από την πλευρά του εκδότη. Η λέξη «τεχνοκρατία» γίνεται ακόμη πιο προβληματική όταν διαβάζουμε, παρακάτω, «ότι οι επιστήμονες ποτέ δεν είχαν και ποτέ δε θα έχουν τίποτα να πουν σε σχέση με τη χρήση της [τεχνο-επιστήμης] ή ακόμη και τον καπιταλιστικό της προσανατολισμό» -T/E. Να σημειώσουμε κι εμείς συμπληρωματικά ότι στη μετάφραση του κειμένου στο Κοινωνία και Φύση στο συγκεκριμένο σημείο υπάρχει η λέξη «τεχνολογία» και όχι «τεχνοκρατία».

[3] Προτάσσοντας μια «επιστημονική οικολογία», που θα αντιτίθεται στις «παράλογες προκαταλήψεις», η Έκκληση της Χαϊλδεβέργης «δημοσιεύτηκε το 1992 στη Διάσκεψη για τη Γη στο Ρίο ντε Τζανέϊρο. Με το τέλος της διάσκεψης του 1992, 425 επιστήμονες και άλλοι πνευματικοί ηγέτες υπέγραψαν την Έκκληση. . . . Σήμερα, περισσότεροι από 4,000 από 106 χώρες έχουν υπογράψει, συμπεριλαμβανόμενων των 72 κατόχων του βραβείου Νόμπελ» σύμφωνα με το Scientific and Environmental Policy Project http://www.sepp.org/heidelberg_appeal.html. -T/E

[4] Ο Καστοριάδης παραθέτει τον E. O. Wilson σε μεγάλη συχνότητα στο κείμενό του «Dead End? » (1988), στη σελίδα 254 του PPA. -T/E

[5] Βλέπε στο “On the Content of Socialism II” στο PSW 2, την αποσπασματική του μορφή στο CR. T/E

[6] Rachel Carson, «Silent Spring» (Βοστόνη: Houghton Mifflin, 1962). -T/E

[7] Βλέπε το «Σκέψεις πάνω στην Ανάπτυξη και την Ορθολογικότητα» (1977), στα αγγλικά στο PPA. -T/E. Στα ελληνικά το κείμενο βρίσκεται στους «Χώρους του Ανθρώπου».

[8] Οι Les Verts (Οι Πράσινοι) ιδρύθηκαν το 1984 από τον Antoine Waechter ως οι διάδοχοι διάφορων πολιτικών-οικολογικών σχηματισμών που υπήρχαν πριν τη γαλλική υποψηφιότητα του René Dumont το 1974 για την προεδρεία. Η Génération Écologie αποτελεί το πολιτικό σκέλος, που ιδρύθηκε το 1990, του Brice Lalonde, έναν από τους ηγέτες των φοιτητών στη Σορβόνη κατά το Μάη του 68′, δημιουργού το 1971 των Les Amis de la Terre (Φίλων της Γης). Αυτός ήταν και ο υπεύθυνος της προεδρικής καμπάνιας του Dumont το 1974, ο οποίος επίσης έθεσε υποψηφιότητα για τη γαλλική προεδρεία του 1981 με ένα οικολογικό ψηφοδέλτιο και έπειτα διετέλεσε και Υπουργός Περιβάλλοντος του 1988 υπό την προεδρεία του Γάλλου Σοσιαλιστή Φρανσουά Μιτεράν. Το 1992, ένα χρόνο προτού διεξαχθεί η παρούσα συνέντευξη, η Génération Écologie εξέλεξε 108 υποψηφίους στις δημοτικές εκλογές ενώ και οι αντίπαλοι Verts πέτυχαν τις δικές τους νίκες. Οι συζητήσεις για μια συγχώνευση των δύο ομάδων βούλιαξαν και τελικά η ομάδα του Lalonde υποστήριξε το νέο-γκωλιστή υποψήφιο για προεδρία, και εν τέλει πρόεδρο, Ζακ Σιράκ τόσο στις εκλογές του 1995 όσο και του 2002. Καθώς απομακρύνθηκαν από τη στάση του Waechter περί του «Ούτε με τη Δεξιά, Ούτε με την Αριστερά» (δες την επόμενη παράγραφο της παρούσας συνέντευξης), οι Πράσινοι (les Verts) συμμετείχαν στην «πλουραλιστική Αριστερή» κυβέρνηση του σοσιαλιστή πρωθυπουργού Λιονέλ Ζοσπέν μετά την απόφαση του Σιράκ το 97′ να προκηρύξει βιαστικά εκλογές που είχαν ως αποτέλεσμα το να χάσει τη νομοθετική του πλειοψηφία. Ο Waechter πλέον ηγείται ενός πολιτικού-οικολογικού κόμματος, του Mouvement écologiste indépendant, αυτό-χαρακτηριζόμενο ως «100% οικολογικό». Οι πιο πρόσφατες αναφορές δείχνουν σημάδια μιας πιθανής επαναπροσέγγισης με τους Πράσινους (Les Verts). Ας σημειωθεί ότι αυτά δεν ήταν τα μοναδικά οικολογικά-πολιτικά κόμματα που ζητούσαν ψήφο στις γαλλικές εκλογές. Οκτώ πολιτικές-οικολογικές ομάδες και πολλοί άλλοι σχηματισμοί βρίσκονταν μέσα στο μεγάλο αριθμό των πολιτικών οργανώσεων που, όλες μαζί, ηγήθηκαν οι 8,000 υποψήφιοι στις εκλογές του 2002 για 555 θέσεις στην Εθνική Συνέλευση. Σε μια συνεχιζόμενη εκλογική συμμαχία με τους ηττημένους Σοσιαλιστές, οι Πράσινοι ήταν ικανοί να διατηρήσουν μόνο τρεις θέσεις εκείνη τη χρονιά. -T/E

[9] Luc Ferry, The New Ecological Order (1992), μτφ. Carol Volk (Σικάγο: University of Chicago Press, 1995). -T/E

[10] Πάνω σε αυτά τα θέματα, βλέπε “Η θέσμιση της Κοινωνίας και της θρησκείας” (1982), τώρα στο Θρυμματισμένο Κόσμο (World in Fragments). -T/E

Σιχαίνομαι

Σιχαίνομαι ν' ακολουθώ, σιχαίνομαι και να καθοδηγώ.
Να υπακούω; Όχι! Και να κυβερνώ; Ούτε και τούτο!
Όποιος δεν φοβάται τον εαυτό του φόβο δεν προκαλεί.
Και μόνον όποιος φόβο προκαλεί μπορεί να οδηγήσει άλλους.
Σιχαίνομαι ακόμη και να καθοδηγώ τον εαυτό μου!
Μ' αρέσει, όπως στα ζώα του δάσους και της θάλασσας
να χάνομαι για λίγο
να κάθομαι ανακουρκουδα σε μια ερημιά
και να στοχάζομαι
να ξαναφέρνω πάλι πίσω τον εαυτό μου από μακριά
πλανεύοντας τον για να γυρίσει ξανά σ' έμενα.

Φρίντριχ Νίτσε

....ΕΚΤΟΝΩΘΕΙΤΕ....

θύματα ρατσιμού

Επίθεση από ομάδα περίπου 15 Γερμανών δέχθηκαν το Σάββατο τρεις Έλληνες ομογενείς, δύο νεαροί και μία κοπέλα, την ώρα που βρίσκονταν σε βενζινάδικο σε βόρειο προάστιο του Βερολίνου. Σύμφωνα με την αστυνομία τραυματίστηκαν οι δύο από τους τρεις ενώ συνελήφθησαν πέντε από τους δράστες, εναντίον των οποίων απαγγέλθηκαν κατηγορίες για διατάραξη δημόσιας τάξης, σωματική βία και κλοπή. Η αστυνομία αποδίδει την επίθεση σε ρατσιστικά κίνητρα.

ΟΧΙ ΑΘΩΟΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ!

Σάββατο 1 Σεπτεμβρίου2007. Στην Ξάνθη, η τοπική ομάδα αγωνίζεται με τον ΠΑΟΚ.

Όπως είναι γνωστό ο πιο εκδρομικός λαός στην Ελλάδα είναι οι ΠΑΟΚτσήδες. Οι πρώτοι διδάξαντες εδώ και δεκαετίες, ακόμα και σήμερα είναι οι σταθερότεροι σε εκδρομές μεγάλης κλίμακας στα γήπεδα όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης. Με αυτήν τη λογική δεν μπορούν να μην πάνε σε εκτός έδρας παιχνίδι, είναι μέσα στην κουλτούρα και την ιδιοσυγκρασία τους.

Όμως ας παραβλέψουμε το παραπάνω δεδομένο και ας ξεκινήσουμε με την παραδοχή ότι ήταν λάθος να παραβρίσκονται στην Ξάνθη ΠΑΟΚτσήδες.

Έστω λοιπόν ότι ήταν λάθος αυτών των 500-600 ατόμων αγνοήσουν την οδηγία που είχε δώσει η ΠΑΕ ΠΑΟΚ με ανακοίνωση της λίγες μέρας πριν το παιχνίδι. Στη συντριπτική πλειοψηφία τους ήταν παρέες, πολλές φορές με γυναίκες και παιδιά, ακόμα και ένας καλεσμένος σε γάμο και το 'σκασε, με γραβάτα και κουστούμι , έψαχναν έναν τρόπο να μπουν στο γήπεδο. Άλλος με "γνωριμίες" αναζητούσε εισιτήριο, άλλος με λαδώματα σε φύλακα κλπ. Με τίποτα τέλος πάντων δεν είχαν το προφίλ του "χούλιγκαν", του "ταραξία", αυτών που πάνε με σκοπό να τα "σπάσουν". Ο γράφων είχε εξασφαλίσει επίσημη πρόσκληση από κάποιους ντόπιους με τους οποίους είχε φιλικές σχέσεις.

Εξάλλου, δημοσιεύματα άφηναν να εννοηθεί πως έστω την τελευταία στιγμή θα επέρχονταν συμφωνία ώστε να μεταβούν οι οπαδοί του ΠΑΟΚ στην Ξάνθη (κλικ)

Έξω από το γήπεδο των Πηγαδιών πριν την έναρξη του παιχνιδιού υπήρξε ένταση μεταξύ αστυνομικών και οπαδών του ΠΑΟΚ. Οι τελευταίοι προσπάθησαν να προσεγγίσουν το γήπεδο αν και δεν είχαν εισιτήρια και πέταξαν καπνογόνα προς το μέρος των αστυνομικών δυνάμεων κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να πάρουν φωτιές καλαμιές και καλαμπόκια.

Δεν ήταν πάνω από 20 άτομα αυτοί που ξεκίνησαν τη φασαρία. Και δυστυχώς αυτό (η ύπαρξη τέτοιων ατόμων) ήταν το δεύτερο λάθος, το διαχρονικότερο που συμβαίνει στον ΠΑΟΚ εδώ και παρά πολλά χρονιά. Αυτοί οι 10;-20; -λίγοι τέλος πάντων -που δημιουργούν προβλήματα αλλά και ξέρουν να "δραπετεύουν" καίγοντας άλλους που δεν φταίνε σε τίποτα….

Οι περισσότεροι πλησίασαν το γήπεδο όπου υπήρχε περίφραξη με συρματόπλεγμα περνώντας από μια στενή πόρτα . Αυτό διήρκεσε περίπου 20 λεπτά….

ΟΙ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ

Η απώθηση των ΠΑΟΚτσήδων συνοδεύτηκε από βροχή δακρυγόνων, περισσότερα από 40 καπνογόνα πρέπει να έπεσαν το βραδύ του Σαββάτου. Υπερβολικός αριθμός, το πλήθος από τα 3-4 πρώτα δακρυγόνα είχε αρχίσει να οπισθοχωρεί και να διαλύεται. Η οπισθοχώρηση μέσα σε σκοτάδι και καπνούς είχε αποτέλεσμα να δημιουργηθεί πανικός και κίνδυνος να ποδοπατηθούν κάποιοι.

Η αστυνομία με υπερβάλλοντα ζήλο χτύπησε όσους είχαν στοιβαχτεί στη μικρή πόρτα ή είχαν πιαστεί στο συρματόπλεγμα. Σε ανθρώπους τραυματίες, με πληγωμένα χέρια και πόδια, ακόμα και πρόσωπα, διάλεξε να προβεί σε συλλήψεις, να επιδείξει "έργο". Με υπέρμετρα βίαιο έως και βάναυσο τρόπο, δυσανάλογο με την σοβαρότητα των "επεισοδίων". Χτυπούσαν αδιακρίτως όποιον έβρισκαν μπροστά τους.

Συνέλαβαν ήδη αιμόφυρτους ανθρώπους που καμιά σχέση δεν είχαν σχέση με επεισόδια βίας.

Αυτό βέβαια είναι συνηθισμένο και για την Αστυνομία. Στο 99% των περιπτώσεων είναι ανίκανη να συλλάβει τους πρωταίτιους και τους υπευθύνους των επεισοδίων. Πάντα σχεδόν την πληρώνουν οι αθώοι. Και αυτό επιβεβαιώθηκε δυστυχώς για ακόμη μια φορά.

Χαρακτηριστικό των παραπάνω η κωμικοτραγική (μάλλον τραγική…) ιστορία της σύλληψης ενός εξ αυτών. Ο άνθρωπος πάνω στην αναμπουμπούλα, έχασε το τσαντάκι του το οποίο είχε μέσα προσωπικά στοιχειά, ταυτότητα κλπ. Γύρισε στη Θεσσαλονίκη όπου δέχτηκε τηλεφώνημα από κάποιον αστυνομικό:

- "Ο κύριος τάδε? Σας τηλεφωνούμε από την αστυνομία Ξάνθης, έχει βρεθεί το τσαντάκι σας, μπορείτε να ΄ρθείτε να το παραλάβετε…."

Ανυποψίαστος ο άνθρωπος- δεν είχε, βλέπετε τον ίδιο βρώμικο εγκέφαλο με αυτούς που είναι "διπλά στον πολίτη"- πήγε στην Ξάνθη να το παραλάβει την επόμενη μέρα.

Αποτέλεσμα; Αυτόφωρο, 7 μήνες φυλακή, οδηγήθηκε κατευθείαν στις φυλακές Κομοτηνής…Καταδίκη με μόνο στοιχείο ότι βρέθηκε το τσαντάκι του σε εκείνον τον χώρο. Καμιά άλλη μαρτυρία, κανένα απολύτως επιβαρυντικό στοιχείο. Και κανένα δικαίωμα άσκησης άλλου ενδίκου μέσου, ο άνθρωπος είναι ήδη μέσα στη φυλακή της Κομοτηνής….

Η δικαιοσύνη στην Ελλάδα το έτος 2007.

Κάποιες μαρτυρίες λένε πως ένας εκ των συλληφθέντων είχε λιποθυμήσει από τα δακρυγόνα και τον συνέλαβαν αναίσθητο…
Άλλες μαρτυρίες λένε πως Αστυνομικοί της Ασφαλείας συνέλαβαν έναν μέσα στο Νοσοκομείο της Ξάνθης, αφού τον ξυλοφόρτωσαν μπροστά σε όλων τον κόσμο που ήταν στα εξωτερικά Ιατρεία. Θυμίζει χούντα και γεγονότα στο Πολυτεχνείο το 1973.

Αλλά έχουμε έτος 2007...

Η ΔΊΚΗ

3 μέρες μετά έγινε η "Δίκη".

Οι 4 από τους 6 συλληφθέντες οδηγήθηκαν στο Δικαστήριο αφού νωρίτερα νοσηλεύτηκαν στο Νοσοκομείο. Δείγμα όχι μόνο του τρόπου σύλληψης αλλά και της περιποίησης που είχαν στο κρατητήριο. Και όμως οι κακοποιημένοι κρατούμενοι δεν τράβηξαν την περιέργεια της Έδρας. Ένας εξ αυτών με 26 ράμματα, άλλος κουρεμένος με ψιλή μηχανή.

Η απόφαση ήταν προειλημμένη για τα "τσογλάνια", η ετυμηγορία έτοιμη.

Κανένα ελαφρυντικό, ούτε το εγκεφαλικό που είχε κάποιος στο ιατρικό του ιστορικό, ούτε ο πρότερος έντιμος βίος Ούτε οι αντιφάσεις των αστυνομικών που ακόμα και από την Έδρα επισημάνθηκαν (για τα μάτια του κόσμου μήπως;), ούτε τα ανύπαρκτα ενοχοποιητικά στοιχεία. Ο Εισαγγελέας, στην περίπτωση αυτού με το τσαντάκι, ζήτησε την ΑΘΏΩΣΗ του. Αλλά ούτε καν σε αυτή την εξόφθαλμη περίπτωση υπήρξε αθώωση.

Όμως η Πρόεδρος είχε άλλη γνώμη: Καταδίκη με 7 μήνες φυλακή στον καθένα, 5000 ευρώ πρόστιμο, στέρηση γηπέδων για 2 χρόνια, με εξαίρεση έναν ανήλικο που τέθηκε υπό την επιμέλεια των γονιών του. Φτηνά την γλίτωσε ο πιτσιρίκος : με ξύλο στο κρατητήριο και με κούρεμα! Οι παρευρισκόμενοι στο δικαστήριο έλεγαν πως ένα τέτοιο παιδί όχι μόνο επεισόδια δεν είναι ικανό να κάνει, αλλά ούτε μυρμήγκι να πατήσει. Οι υπόλοιποι 4 ακολούθησαν στις φυλακές τον κακόμοιρο με το τσαντάκι, ο οποίος είχε ήδη καταδικαστεί στην ίδια ποινή από την προηγούμενη μέρα.

Δεν χρειάζεται να αναφερθούν οι αντιδράσεις μανάδων, συγγενών και φίλων στο άκουσμα της απόφασης, δεν υπάρχουν λόγια να αποτυπώσουν την εικόνα.

Οι κατηγορίες που τους οδήγησαν στη φυλακή ήταν διατάραξη ειρήνης στα γήπεδα και σύσταση συμμορίας! Και βέβαια ως γνωστόν, με βάση το Νόμο Ορφανού με τον οποίον παραπέμφθηκαν σε δίκη, δεν υπάρχει καμιά αναστολή ποινής, ούτε εξαγορά. Και μέχρι να εκδικασθεί η έφεση, παραμένουν φυλακισμένοι.

Ο ΝΟΜΟΣ ΟΡΦΑΝΟΥ

Ο Νόμος Ορφανού ίσως έγινε με καλές προθέσεις. Η βία στα γήπεδα είναι ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα που έχει αγανακτήσει όλο τον κόσμο... Και η χρόνια ατιμωρησία επίσης.

Αλλά ο Νόμος δεν λύνει το πρόβλημα και ταυτόχρονα δημιουργεί άλλα. Είναι υπέρμετρα σκληρός, αφαιρεί σχεδόν κάθε υπερασπιστικό δικαίωμα στον κατηγορούμενο, ο δικαστής αρκείται στο τι θα καταθέσει ο εκάστοτε αστυνομικός. Πρωτόγνωρο στο σύγχρονο Νομικό Πολιτισμό, ο Κώδικας Χαμουραμπί έχει εκλείψει εδώ και χιλιάδες χρόνια!

Ο Νόμος αυτός δεν δρα σωφρονιστικά, δεν καταπολεμά τον χουλιγκανισμό αφού εφαρμοζόμενος από την ανίκανη και μη κατάλληλα εκπαιδευμένη αστυνομία, τελικά με την σκληρότητα του καταστρέφει αθώους

Στο Νόμο αυτόν δεν υπάρχει κλιμακούμενη παραβατικότητα και ανάλογος επιμερισμός ποινών, υπάρχει η ίδια ταρίφα για όλα τα αδικήματα που συμβαίνουν στα γήπεδα. Είτε αμάξι κάψεις, είτε άδειο μπουκάλι πατάξεις, την ίδια ποινή θα φας.

Είναι Νόμος πραγματικά επικίνδυνος για τα ατομικά δικαιώματα -όχι μονο των φιλάθλων, αλλά- των πολιτών. Ο κάθε φίλαθλος αντιμετωπίζεται πρώτα από την Αστυνομία και κατόπιν από τα Δικαστήρια ως ένας εν δυνάμει χούλιγκαν. Άδικο, παράλογο, πρωτοφανές! Πως είναι δυνατόν η Αστυνομία να προχωρά σε "έλεγχο" πολιτών με βάση τον τόπο καταγωγής τους και να τους απαγορεύει να πάνε να παρακολουθήσουν ένα δημόσιο θέαμα; Γιατί καταστρατηγείται το συνταγματικό δικαίωμα της ελεύθερης κυκλοφορίας των πολιτών;

Επιβάλλεται η αλλαγή και η αναθεώρηση συγκεκριμένων διατάξεων του Νόμου Ορφανού

Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο Επίλογος δεν έχει ακόμα γραφτεί.

Οι δημιουργοί αυτού του blog δεν υποστηρίζουν την ατιμωρησία των χούλιγκανς… Αλλά των πραγματικών χούλιγκανς όμως. Ο υπογράφων είναι πολέμιος της βίας, από όπου κι αν προέρχεται. Αυτή τη στιγμή 5 άνθρωποι βρίσκονται στις φυλακές χωρίς καν να έχουν περάσει από μια δίκαιη δίκη. Που είναι η ευνομούμενη Πολιτεία μας;

Οι δημιουργοί αυτού του blog δεν θέλουν να στηθεί ένα παιχνίδι πολιτικής εκμετάλλευσης από οποιοδήποτε "χώρο" πάνω στις πλάτες των φυλακισμένων. Ούτε θέλουν να στρέψουν τον κόσμο σε τυφλή αντεκδίκηση εναντίον της αστυνομίας, μπορούν να κάνουν την διάκριση σε σωστούς και μη κρατικούς λειτουργούς. Με τη σειρά τους όμως απαιτούν αντίστοιχα τον ίδιο διαχωρισμό και επιμερισμό ευθυνών με βάση την ευθύνη και όχι απλά συλλήψεις και καταδίκες για "όποιον πάρει ο Χάρος". Δεν είναι όλοι ίδιοι μεταξύ τους, ούτε οι οπαδοί, ούτε οι αστυνομικοί ή δικαστές.

Ο στόχος των δημιουργών αυτού του blog είναι να ενημερώσουν και να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη για κάποιους ανθρώπους που ΆΔΙΚΑ, χωρίς στοιχεία, χωρίς αποδείξεις στερούνται της ελευθερίας τους και στιγματίζονται κοινωνικά εσαεί. Οι οικογένειες τους περνούν έναν πραγματικό Γολγοθά. Χρειάζονται την ΣΥΜΠΑΡΆΣΤΑΣΗ ΜΑΣ.

Σκοπός του blog αυτού είναι η ανάδειξη ιστοριών όπως του 38χρονου οικογενειάρχη που ο κακότυχος πετούσε βεγγαλικά σαν αυτά της Ανάστασης, νόμιμα και ακίνδυνα, πανηγυρίζοντας στα γκολ του ΠΑΟΚ και την πλήρωσε και αυτός με καταδίκη σε 7μηνη φυλάκιση. Χωρίς αναστολή, ήδη φυγοδικεί.

Σκοπός του blog αυτού είναι η κατάδειξη της ανεπάρκειας και αδικίας του λεγομένου "Νομού Ορφανού".

Προβληματισμός, διάλογος και ανταλλαγή απόψεων να επέλθει η διόρθωση και η αναθεώρηση συγκεκριμένων διατάξεων του Νόμου.

Χρέος όλων μας, της κοινωνίας είναι και πρέπει να είναι η απόδοση δικαιοσύνης. Η Δικαιοσύνη πρέπει να επιβάλλει ποινές ανάλογες της σοβαρότητας του παραπτώματος αν κρίνεται κάποιος ένοχος, με σωστές δικαστικές διαδικασίες. Η Δικαιοσύνη πρέπει να αθωώνει αν δεν υπάρχουν αποδείξεις. Θεμέλιος λίθος της δικαιοσύνης είναι το τεκμήριο της αθωότητας και το (κλισέ για κάποιους, αλλά σωστό) "Καλύτερα 100 ένοχοι εκτός φυλακής, παρά έστω και ένας αθώος εντός φυλακής" . Και στην περίπτωση μας οι αθώοι είναι περισσότεροι του ενός….

Βοηθήστε να γραφτεί ο επίλογος με δίκαιο τρόπο, με όσον το δυνατόν λιγότερο κόστος για τους ανθρώπους αυτούς. Το θέμα δεν είναι ζήτημα των οπαδών του ΠΑΟΚ, ξεφεύγει γενικά από τα όρια των οπαδών, είναι θέμα ανθρωπιάς.

ΟΧΙ ΒΙΑ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ!

ΟΧΙ ΑΘΩΟΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ!

not for the children

ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ....!!!!

Ποιος πρόγονος ξυπνάει μέσα μου;
Δεν μπορώ να ζω ταυτόχρονα στο μυαλό και το σώμα μου.
Γι' αυτό δεν καταφέρνω να είμαι ένα ενιαίο πρόσωπο. Μπορώ να
νιώθω άπειρα πράγματα ταυτοχρόνως. Το κακό σήμερα είναι ότι
δεν υπάρχουν πια μεγάλοι διδάσκαλοι. Ο δρόμος της καρδιάς μας
σκεπάστηκε από σκιά.
Πρέπει ν' ακούμε τις φωνές που μοιάζουν άχρηστες! Πρέπει στο
μυαλό μας μέσα από αγωγούς υπονόμων μέσα από σχολικούς
τοίχους και οδικές αρτηρίες να εισχωρήσει ο βόμβος των
εντόμων! Να γεμίσουμε τ' αυτιά μας και τα μάτια μας μ' όλα αυτά που
συνιστούν την ύπαρξη ενός μεγάλου ονείρου!
Κάποιος να φωνάξει ότι θα χτίσουμε πυραμίδες κι αν δε χτιστούν
αρκεί να τροφοδοτούν την επιθυμία. Πρέπει να τεντώσουμε την
ψυχή μας απ' άκρη σ' άκρη, σα σεντόνι που διαστέλλεται στο
άπειρο.
Αν θέλετε ο κόσμος να πάει μπροστά ας πιαστούμε απ' το χέρι
ανάκατα "υγιείς" και "ασθενείς" μαζί. Εσείς οι "υγιείς" έχει
νόημα για σας αυτή η "υγεία"; Τα μάτια της ανθρωπότητας είναι
καρφωμένα στο χάος, όπου όλοι ορμάμε να γκρεμιστούμε.
Σε τι χρησιμεύει η ελευθερία εάν δεν τολμάτε να μας κοιτάξετε κατάματα;
Σε τι χρησιμεύει η ελευθερία εάν δεν τολμάτε να φάτε, να πιείτε και να
κοιμηθείτε μαζί μας;
Οι λεγόμενοι "υγιείς" οδήγησαν τον κόσμο στο χείλος της καταστροφής.
Άνθρωπε άκου. Μέσα σου είναι το νερό και η φωτιά, η τέφρα και τα
κόκαλα που αναδύονται από την τέφρα.
Τέφρα και κόκαλα.
Πού βρίσκομαι αφού δεν ζω ούτε στην πραγματικότητα ούτε στη
φαντασία μου;
Κλείνω νέα συμφωνία με τον κόσμο. Να βγαίνει ο ήλιος τη νύχτα και να
χιονίζει τον Αύγουστο!
Όλα τα μεγάλα τελειώνουν μόνο τα μικρά διαρκούν. Η κοινωνία πρέπει
να ενωθεί κι όχι να διασπάται.
Από τη φύση φαίνεται πόσο απλή είναι η ζωή και ότι χρειάζεται να
επιστρέψουμε στο αρχικό σημείο απ' όπου εσείς πήρατε λάθος δρόμο.
Να επιστρέψουμε στις απαρχές της ζωής χωρίς να βρωμίσουμε το νερό.
Τι σόι κόσμος είναι αυτός που αφήνει έναν τρελό να σας φωνάζει
"ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ" !

Andrei Tarkovsky

από την ταινία: "Νοσταλγία"

NO WOMAN´S LAND '01'

NO WOMAN´S LAND '02'

NO WOMAN´S LAND '03'

NO WOMAN´S LAND '04'

NO WOMAN´S LAND '05'

NO WOMAN´S LAND '06'

NO WOMAN´S LAND '07'

NO WOMAN´S LAND '08'

NO WOMAN´S LAND '08'

NO WOMAN´S LAND '09'

NO WOMAN´S LAND '10'

NO WOMAN´S LAND '11'

NO WOMAN´S LAND '12'

διέξοδος

όσες κι αν χτίζουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει,
ο νους μας είναι αληταριό που όλο θα δραπετεύει

οφθαλμαπάτη

Η ελάχιστη αρχική απόκλιση από την αλήθεια πολλαπλασιάζεται στην συνέχεια χιλιάδες φορές. Αριστοτέλης

οφθαλμαπάτη 02

Η ομορφιά δεν έχει έλεος. Δεν την κοιτάζεις, αυτή σε θωρεί και δε συγχωρεί... Ν.Καζαντζάκης

οφθαλμαπάτη 03

Το φίδι παραφυλάει στο γρασίδι. Publius Vergilius Maro

οφθαλμαπάτη 04

Είναι αδύνατον να ζεις ευχάριστα χωρίς να ζεις σοφά, έντιμα και δίκαια και είναι αδύνατον να ζεις σοφά έντιμα και δίκαια χωρίς να ζεις ευχάριστα. επίκουρος

εκλογες 2007 ( γιατι οχι λευκο / ακυρο )

Πολλοί αγανακτισμένοι ψηφοφόροι, αποφασίζουν να ψηφίσουν άκυρο ή λευκό ή
ακόμα και να μην πάνε στις κάλπες, με σκοπό να τιμωρήσουν έτσι, τα μεγάλα
κυρίως κόμματα, ως υπεύθυνα για την κατάντια της χώρας.

Στην πραγματικότητα αυτό είναι το μεγαλύτερο ΔΩΡΟ που μπορούν να
κάνουν στα δύο μεγάλα κόμματα. Στις παρακάτω γραμμές θα εξηγήσω όσο
πιο απλά γίνεται, ώστε να μην έχει κανείς αμφιβολία, γιατί τα δύο
μεγάλα κόμματα ΠΑΡΑΚΑΛΑΝΕ να υπάρχει μεγάλο ποσοστό
Λευκών/Άκυρων/Αποχής, ώστε να αυξήσουν τα δικά τους ποσοστά.

Αν υποθέσουμε ότι το σύνολο των ψηφοφόρων είναι 100 (ποσοστό 100%), τότε
με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, για να σχηματίσει ένα κόμμα αυτοδύναμη
κυβέρνηση, χρειάζεται να συγκεντρώσει ποσοστό μεγαλύτερο του 42% από τα
ΕΓΚΥΡΑ ψηφοδέλτια. Να το ψηφίσουν δηλαδή στο παράδειγμά μας 43 άτομα.
Τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ έχουν μια σταθερή βάση ψηφοφόρων (ψηφοφόρους
που θα τα ψήφιζαν ακόμα και αν γύριζε η γη ανάποδα, «βαμμένους» με άλλα
λόγια), της τάξης του 20% περίπου το κάθε ένα. Με αυτά τα δεδομένα, όποιο
κόμμα κατορθώσει να πείσει άλλους 23 ψηφοφόρους να το ψηφίσουν,
συγκεντρώνει το ποσοστό που απαιτείται και σχηματίζει κυβέρνηση.

Αν υποθέσουμε τώρα ότι από τους 100 ψηφοφόρους του συνόλου, οι 25 δεν
πάνε να ψηφίσουν, έχουμε δηλαδή αποχή 25%. Από τους 75 που πάνε στις
κάλπες, οι 8 ψηφίζουν λευκό και οι 7 ζωγραφίζουν μία μούντζα στο
ψηφοδέλτιο πριν το ρίξουν (άκυρο). Έχουμε λοιπόν ποσοστό 15%
λευκά/άκυρα. Αυτό σημαίνει ότι τα έγκυρα ψηφοδέλτια είναι 60 από τα
100 άτομα του συνόλου. Το 42% του 60 είναι 26. Οι 20 «βαμμένοι» οπαδοί
του κάθε κόμματος θα τα ψηφίσουν ότι και αν γίνει. Επομένως, όποιο
κόμμα μαζέψει άλλες 6 (ολογράφως ΕΞΙ) ΜΟΝΟ ψήφους σχηματίζει
κυβέρνηση!.

Στην περίπτωση δηλαδή, που δεν έχουμε αποχη/λευκά/άκυρα, το πρώτο
κόμμα χρειάζεται να πείσει 23 ακόμα ψηφοφόρους να το ψηφίσουν, ενώ στη
δεύτερη περίπτωση, με ποσοστό 25% αποχή και 15% λευκά/άκυρα,
χρειάζεται μόνο 6.

Με απλά λόγια:
ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΑΠΟΧΗΣ/ΛΕΥΚΩΝ/ΑΚΥΡΩΝ, ΤΟΣΟ ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ ΨΗΦΟΥΣ
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΟΜΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΧΗΜΑΤΙΣΕΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!!!!

Πόσο λιγότερες; Σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών, οι
eγγεγραμμένοι ψηφοφόροι για το 2007 είναι 9.824.223 (πηγή
http://www.ypes.gr/ekloges/content/gr/ekl_kat_fr.htm
<http://www.ypes.gr/ekloges/content/gr/ekl_kat_fr.htm> ). Το 42% αυτών είναι
4.126.174. Με τα ποσοστά του προηγούμενου παραδείγματος (25% αποχή και
15% λευκά/άκυρα) το 42% γίνεται 2.475.705. Δηλαδή το πρώτο κόμμα
χρειάζεται να μαζέψει 1.650.469 λιγότερες ψήφους. (Στην πράξη λόγω του
εκλογικού συστήματος - κατανομή εδρών, εκλογικές περιφέρειες κλπ.- είναι ακόμα λιγότερες).

Σκεφτείτε το λοιπόν ξανά όσοι σκέφτεστε να ρίξετε λευκό, άκυρο ή να
μην ψηφίσετε καθόλου. Εκτός αν δεν σας πειράζει να αποφασίσουν 2
εκατομμύρια «βαμμένοι» οπαδοί του ενός ή του άλλου κόμματος, ΠΟΙΟΣ και κυρίως ΠΩΣ, θα
κυβερνήσει τα 10 εκατομμύρια των Ελλήνων. Δεν πιστεύω όμως πως συμβαίνει
κάτι τέτοιο, αλλιώς δεν θα διαβάζατε αυτή την καταχώρηση....

ΘΑ ΝΑΙ ΕΝΑΣ ΜΑΚΡΥΣ, ΒΑΡΥΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ....

ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΥΠΟΜΟΝΗ ΑΔΕΡΦΙΑ...ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΜΕΡΕΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ...ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΕΣ...

ΛΟΣΤ ΜΠΟΝΤΙΣ ΝΕΟ CD - ΟΣΜΩΣΗ

ΑΚΟΥΣΤΕ : τα σκωπτικά

hasta lost bodies siempre!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

ΤΕΛΙΚΑ ΜΗΠΩΣ Ο ‘ΘΕΣΜΟΣ‘ ΤΩΝ BLOG ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΧΑΣΕΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ;

ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ ΚΛΕΙΣΤΟΦΟΒΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ, ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΚΛΙΚΑΣ...

ΟΛΟΙ ΓΙΝΑΜΕ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ

ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΩΛΟΧΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΕΙΣ ‘ ΒΗΜΑ ‘ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ....

ΜΕΤΑ ΟΛΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΔΗΘΕΝ ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΛΑΚΑΔΟΡΟΥΣ....


ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΕΡΝΑΤΕ, ΜΗΝ ΤΑΙΖΕΤΕ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΤΗΝ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΣΑΣ...

Ultimate-Gogol Bordello

If we are here
not to do
What
you and I
wanna do
And go forever
crazy with it
Why the hell
are we even here?

* * * * * * * * *



There was never any good old days
They are today, they are tomorrow
It's a stupid thing we say
Cursing tomorrow with sorrow

When we stand here in a row
Looking like a bunch of heroes
I know that deep inside
Nothing more but bunch of zeroes

Skolko utetchki tepla
Vot takaja vot sudba
Nam segodnja suzdena
A bit mezget chto kogda da-j povezet!

Steppin' on the trail of Ultimate
I would never choose to die
so give me rest of all the secrets
give me new culture of life

Ultimate!
Ultimate!
Ultimate!
Ultimate!

Ήρθε η ώρα των Παοκτσήδων;

Ήρθε η ώρα των Παοκτσήδων;
Όχι η ώρα των Παοκτσήδων είναι μάλλον κάθε στιγμή,
αφού παρά την μη ικανοποιητική συγκομιδή τίτλων,
παρά το γεγονός ότι η ομάδα τους ταλαιπωρείται χρόνια τώρα από μεγάλα διοικητικά προβλήματα
με αποτέλεσμα να πέφτει όλο και πιο χαμηλά αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά,
αυτοί είναι πάντα εκεί: στο καθήκον τους για τον ΠΑΟΚ.

Η Πολιτεία δεν πρέπει να εμπλέκεται στο ποδόσφαιρο και να σώζει τις υπερχρεωμένες ΠΑΕ. Αυτό ίσως και να είναι η αιτία που το ελληνικό ποδόσφαιρο βρίσκεται χρόνια πίσω.

Ωστόσο εφόσον μπήκε στον... χορό, με την ΑΕΚ του άρθρου 44, τον Ολυμπιακό του Κοσκωτά, τον Νέο Πανιώνιο, του Άρη του άρθρου 44, το γήπεδο του Παναθηναϊκού, αλλά και τις οικονομικές ενέσεις και το «κάνω τα στραβά μάτια» στις παλαιότερες διοικήσεις της ΠΑΕ ΠΑΟΚ με προέδρους... αγνώστου ταυτότητας, τότε δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα τώρα.

Τώρα που ο δικέφαλος φαίνεται να λειτουργεί πιο σωστά από ποτέ, τώρα που η ομάδα της Θεσσαλονίκης έχει πρόεδρο τον αρχηγό της μεγαλύτερης ελληνικής επιτυχίας στα χρονικά, τον αρχηγό της Εθνικής του EURO 2004, Θοδωρή Ζαγοράκη.

Έτσι λοιπόν μετά το πρώτο αυθόρμητο συλλαλητήριο πριν μερικές εβδομάδες, ο κόσμος του ΠΑΟΚ θα βγει ξανά στους δρόμους και δίνει ραντεβού για συγκέντρωση έξω από την Τούμπα την Δευτέρα 16 Ιουλίου στις 21:00μμ, για να ζητήσει από την κυβέρνηση την ρύθμιση των χρεών, μία ρύθμιση που θα δώσει ανάσες στον σύλλογο και θα του δώσει ξανά το χαμένο μέλλον του.

Η διοίκηση της ΠΑΕ ΠΑΟΚ και ο Θόδωρος Ζαγοράκης, όταν ανέλαβε είχε δώσει τελεσίγραφο στην κυβέρνηση ως τις 18 Ιουλίου. Αν δεν γινόταν ως τότε η ρύθμιση θα παραιτούνταν από πρόεδρος.

Τα κυβερνητικά στελέχη υπόσχονται εδώ και καιρό με δηλώσεις τους ότι η ρύθμιση θα γίνει και κάθε εβδομάδα δίνουν και άλλη ημερομηνία. Το τι μέλλει γενέσθαι το ξέρουν μόνο αυτοί που έχουν την δύναμη της υπογραφής. Προς το παρόν και ενώ το πρωτάθλημα αρχίζει σε περίπου ένα μήνα, εξέλιξη δεν έχει υπάρξει.

Και αν ο δικέφαλος του Βορρά δεν καταφέρει τελικά να... σταθεί στα πόδια του μόνο τους Παοκτσήδες θα
πειράξει, αλλά το να χάσει το ελληνικό ποδόσφαιρο την ευκαιρία να απασχοληθεί με αυτό, άλλος ένας άνθρωπος του ποδοσφαίρου, άφθαρτος, με γνώσεις και κόσμο από πίσω του που τον πιστεύει, είναι κρίμα για ολόκληρο τον αθλητισμό της χώρας μας.

gogol bordello live ! ! ! !

Τα Πλοία

Aπό την Φαντασίαν έως εις το Xαρτί. Eίναι δύσκολον πέρασμα, είναι επικίνδυνος θάλασσα. H απόστασις φαίνεται μικρά κατά πρώτην όψιν, και εν τοσούτω πόσον μακρόν ταξίδι είναι, και πόσον επιζήμιον ενίοτε δια τα πλοία τα οποία το επιχειρούν.
H πρώτη ζημία προέρχεται εκ της λίαν ευθραύστου φύσεως των εμπορευμάτων τα οποία μεταφέρουν τα πλοία. Eις τας αγοράς της Φαντασίας, τα πλείστα και τα καλύτερα πράγματα είναι κατασκευασμένα από λεπτάς υάλους και κεράμους διαφανείς, και με όλην την προσοχήν του κόσμου πολλά σπάνουν εις τον δρόμον, και πολλά σπάνουν όταν τα αποβιβάζουν εις την ξηράν. Πάσα δε τοιαύτη ζημία είναι ανεπανόρθωτος, διότι είναι έξω λόγου να γυρίση οπίσω το πλοίον και να παραλάβη πράγματα ομοιόμορφα. Δεν υπάρχει πιθανότης να ευρεθή το ίδιον κατάστημα το οποίον τα επώλει. Aι αγοραί της Φαντασίας έχουν καταστήματα μεγάλα και πολυτελή, αλλ' όχι μακροχρονίου διαρκείας. Aι συναλλαγαί των είναι βραχείαι, εκποιούν τα εμπορεύματά των ταχέως, και διαλύουν αμέσως. Eίναι πολύ σπάνιον εν πλοίον επανερχόμενον να εύρη τους αυτούς εξαγωγείς με τα αυτά είδη.
Mία άλλη ζημία προέρχεται εκ της χωρητικότητος των πλοίων. Aναχωρούν από τους λιμένας των ευμαρών ηπείρων καταφορτωμένα, και έπειτα όταν ευρεθούν εις την ανοικτήν θάλασσαν αναγκάζονται να ρίψουν εν μέρος εκ του φορτίου δια να σώσουν το όλον. Oύτως ώστε ουδέν σχεδόν πλοίον κατορθώνει να φέρη ακεραίους τους θησαυρούς όσους παρέλαβε. Tα απορριπτόμενα είναι βεβαίως τα ολιγοτέρας αξίας είδη, αλλά κάποτε συμβαίνει οι ναύται, εν τη μεγάλη των βία, να κάμνουν λάθη και να ρίπτουν εις την θάλασσαν πολύτιμα αντικείμενα.
Άμα δε τη αφίξει εις τον λευκόν χάρτινον λιμένα απαιτούνται νέαι θυσίαι πάλιν. Έρχονται οι αξιωματούχοι του τελωνείου και εξετάζουν εν είδος και σκέπτονται εάν πρέπη να επιτρέψουν την εκφόρτωσιν· αρνούνται να αφήσουν εν άλλο είδος να αποβιβασθή· και εκ τινων πραγματειών μόνον μικράν ποσότητα παραδέχονται. Έχει ο τόπος τους νόμους του. Όλα τα εμπορεύματα δεν έχουν ελευθέραν είσοδον και αυστηρώς απαγορεύεται το λαθρεμπόριον. H εισαγωγή των οίνων εμποδίζεται, διότι αι ήπειροι από τας οποίας έρχονται τα πλοία κάμνουν οίνους και οινοπνεύματα από σταφύλια τα οποία αναπτύσσει και ωριμάζει γενναιοτέρα θερμοκρασία. Δεν τα θέλουν διόλου αυτά τα ποτά οι αξιωματούχοι του τελωνείου. Eίναι πάρα πολύ μεθυστικά. Δεν είναι κατάλληλα δι’ όλας τα κεφαλάς. Eξ άλλου υπάρχει μία εταιρεία εις τον τόπον, η οποία έχει το μονοπώλιον των οίνων. Kατασκευάζει υγρά έχοντα το χρώμα του κρασιού και την γεύσιν του νερού, και ημπορείς να πίνης όλην την ημέραν από αυτά χωρίς να ζαλισθής διόλου. Eίναι εταιρεία παλαιά. Xαίρει μεγάλην υπόληψιν, και αι μετοχαί της είναι πάντοτε υπερτιμημέναι.
Aλλά πάλιν ας είμεθα ευχαριστημένοι όταν τα πλοία εμβαίνουν εις τον λιμένα, ας είναι και με όλας αυτάς τας θυσίας. Διότι τέλος πάντων με αγρυπνίαν και πολλήν φροντίδα περιορίζεται ο αριθμός των θραυομένων ή ριπτομένων σκευών κατά την διάρκειαν του ταξιδίου. Eπίσης οι νόμοι του τόπου και οι τελωνειακοί κανονισμοί είναι μεν τυραννικοί κατά πολλά αλλ' όχι και όλως αποτρεπτικοί, και μέγα μέρος του φορτίου αποβιβάζεται. Oι δε αξιωματούχοι του τελωνείου δεν είναι αλάνθαστοι, και διάφορα από τα εμποδισμένα είδη περνούν εντός απατηλών κιβωτίων που γράφουν άλλο από επάνω και περιέχουν άλλο, και εισάγονται μερικοί καλοί οίνοι δια τα εκλεκτά συμπόσια.
Θλιβερόν, θλιβερόν είναι άλλο πράγμα. Eίναι όταν περνούν κάτι πελώρια πλοία, με κοράλλινα κοσμήματα και ιστούς εξ εβένου, με αναπεπταμένας μεγάλας σημαίας λευκάς και ερυθράς, γεμάτα με θησαυρούς, τα οποία ούτε πλησιάζουν καν εις τον λιμένα είτε διότι όλα τα είδη τα οποία φέρουν είναι απηγορευμένα, είτε διότι δεν έχει ο λιμήν αρκετόν βάθος δια να τα δεχθή. Kαι εξακολουθούν τον δρόμον των. Oύριος άνεμος πνέει επί των μεταξωτών των ιστίων, ο ήλιος υαλίζει την δόξαν της χρυσής των πρώρας, και απομακρύνονται ηρέμως και μεγαλοπρεπώς, απομακρύνονται δια παντός από ημάς και από τον στενόχωρον λιμένα μας.
Eυτυχώς είναι πολύ σπάνια αυτά τα πλοία. Mόλις δύο, τρία βλέπομεν καθ' όλον μας τον βίον. Tα λησμονώμεν δε ογρήγορα. Όσω λαμπρά ήτο η οπτασία, τόσω ταχεία είναι η λήθη της. Kαι αφού περάσουν μερικά έτη, εάν καμίαν ημέραν - ενώ καθήμεθα αδρανώς βλέποντες το φως ή ακούοντες την σιωπήν - τυχαίως επανέλθουν εις την νοεράν μας ακοήν στροφαί τινες ενθουσιώδεις, δεν τας αναγνωρίζομεν κατ' αρχάς και τυραννώμεν την μνήμην μας δια να ενθυμηθώμεν πού ηκούσαμεν αυτάς πριν. Mετά πολλού κόπου εξυπνάται η παλαιά ανάμνησις και ενθυμώμεθα ότι αι στροφαί αύται είναι από το άσμα το οποίον έψαλλον οι ναύται, ωραίοι ως ήρωες της Iλιάδος, όταν επερνούσαν τα μεγάλα, τα θεσπέσια πλοία και επροχώρουν πηγαίνοντα - τις ηξεύρει πού.

Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ (από τα Kρυμμένα Ποιήματα 1877; - 1923, Ίκαρος 1993)

listen : δικό μου;

(1999) λόγια του Στελάρα....

βάλτε τα λεφτά εκεί που ξέρετε....

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΚΑΙ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΛΛΑ

ΑΛΛΑ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ

ΟΛΑ ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΤΑ ΒΓΑΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΠΟΝΣΟΡΕΣ
ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΥ ΠΑΝΕ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥΣ.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΡΟΙΟΝ ΥΠΕΡΤΙΜΗΜΕΝΟ, ΣΕ ΧΩΡΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ, ΛΕΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΖΩΑ.

ΒΑΛΤΕ ΣΤΟΝ Κ8Λ9 ΣΑΣ ΤΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΑΣ ΚΑΙ ΨΑΞΤΕ ΑΛΛΟΥ ΓΙΑ ΚΟΡΟΙΔΑ....

ΣΤΑΧΤΕΣ

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΟΝΟ

ΟΥΤΕ ΦΑΣΙΣΤΕΣ
ΟΥΤΕ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ
ΟΥΤΕ ΔΕΞΙΟΙ
ΟΥΤΕ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ
ΟΥΤΕ ΚΕΝΤΡΟΟΙ

ΜΑΣ ΕΝΩΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΟΥΝ ΑΔΕΡΦΙΑ

αυτή είναι η ελλάδα του 2007

Στις 04.07 γέμισαν τα κανάλια πανηγυριστές του προ τριών ετών "άθλου" της Πορτογαλίας. Όμως, την ίδια μέρα, 39 συνάνθρωποι μας βρήκαν φριχτό θάνατο στα συντρίμμια της Ρικομέξ πριν από 8 χρόνια –στο σεισμό του 1999. Η κωμωδία έλαβε και το πρέπον, θριαμβευτικό τέλος. Μετά από 8 χρόνια, η ελληνική δικαιοσύνη αποφάσισε ότι δεν υπάρχει κανείς ένοχος. 39 νεκροί, 8 χρόνια δικαστικών ερευνών και αγώνων, κανείς ένοχος. Ίσως, λένε, κάποιος πολιτικός μηχανικός –ο οποίος προς μεγάλη βόλεψη όλων, έχει ήδη εγκαταλείψει τα εγκόσμια.

Αυτή είναι η Ελλάδα του 2007. Η κατοχή εντός αγωνιστικού χώρου –αθώας στρακαστρούκας που κυκλοφορεί νόμιμα στο εμπόριο και με την άδεια της αστυνομίας, συνεπάγεται άμεση φυλάκιση. Και αποθεώνεται από τα μέσα μαζικής εξημέρωσης, τους "λειτουργούς" τους και το πεινασμένοι για αίμα, τηλεκατευθυνόμενο, τηλεοπτικό κοινό.

Η ανθρωποκτονία από αμέλεια 39 ανθρώπων τιμωρείται με ποινή φυλάκισης με αναστολή. Και στο φινάλε, σβήνει κι αυτή. Μέσα σε ψεύτικα λόγια συμπάθειας και φαρισαϊκά χτυπήματα συμπαράστασης στην πλάτη των συγγενών των 39 αδικοχαμένων.

39 νεκροί, 8 χρόνια δικαστικών ερευνών και αγώνων, κανείς ένοχος. Αυτός είναι ο πραγματικός "άθλος" της σύχρονης ελληνικής κοινωνίας. Ένας "άθλος" που επαναλαμβάνεται καθημερινά.

Ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές των 39 και τις πονεμένες οικογένειες τους. Εμείς, που συντηρούμε αυτό το αίσχος, δεν δικαιούμαστε κάτι καλύτερο. Είμαστε ξεφτιλισμένοι. Τόσο απλά.

Αθώοι κατά πλειοψηφία κρίθηκαν από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο οι αρχιτέκτονες Ν.Σχολίδης και Αλ.Δόβας, κατηγορούμενοι για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο, που αφορά το θάνατο 39 εργαζομένων στην κατάρρευση του εργοστασίου της Ρικομέξ.

Το δικαστήριο έκρινε ότι οι δύο αρχιτέκτονες δεν είχαν ευθύνη για τις κατασκευαστικές προσθήκες που έγιναν στο κτίριο, το οποίο, ούτως ή άλλως είχε πρόβλημα στατικότητας.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του δικαστηρίου Νίκο Λεοντή, η κατάρρευση του κτιρίου ήταν μια κακή συγκυρία. «Όλοι όσοι μπορεί να είχαν ανάμιξη δεν ήταν εδώ» είπε χαρακτηριστικά.

Ο κ. Λεοντής είπε ακόμα: «Νιώθω την ηθική υποχρέωση να σας πω ότι βασανιστήκαμε πολύ. Δεν είχαμε όμως κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει την ενοχή των κατηγορουμένων. Πιστεύω η απόφασή μας να είναι κοντά στην πραγματικότητα.»

Ωστόσο, αμέσως μετά την εκφώνηση της απόφασης δημιουργήθηκε ένταση μέσα στην αίθουσα. Συγγενείς των θυμάτων αποδοκίμασαν έντονα την έδρα.

Σε δήλωσή του ο συνήγορος των οικογενειών των θυμάτων Ανδρέας Αναγνωστάκης, τόνισε μεταξύ άλλων τις αντιφατικές αποφάσεις της ποινικής δικαιοσύνης και των πολιτικών δικαστηρίων που έχουν επιδικάσει αποζημιώσεις.

Σε πρώτο βαθμό οι δυο κατηγορούμενοι είχαν καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης πέντε ετών με αναστολή κατά μετατροπή της κακουργηματικής κατηγορίας με ενδεχόμενο δόλο σε ανθρωποκτονία από αμέλεια (πλημμέλημα).

πηγή: in.gr

39 ΝΕΚΡΟΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΝΕΙΣ ΕΝΟΧΟΣ.
ΚΑΙ ΤΑ ΗΘΙΚΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΔΙΑ ΣΤΟΜΑΤΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ:

η κατάρρευση του κτιρίου ήταν μια κακή συγκυρία

&

όλοι όσοι μπορεί να είχαν ανάμιξη δεν ήταν εδώ

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2007

ΜΑΣ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ.

ανατροπή

Τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε
δεν μπορούν να λυθούν αν μείνουμε στο ίδιο επίπεδο σκέψης που είχαμε
όταν τα δημιουργήσαμε.

- Άλμπερτ Αϊνστάιν

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΜΑΣ....

ΤΩΡΑ, ΤΩΡΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΟΥ Ο ΚΟΣΜΑΚΗΣ ΕΧΕΙ ΩΣ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΝΕΝΑ ΜΠΑΝΑΚΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ( ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ ΜΑΝΤΡΩΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ) ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΘΑ *ΠΕΡΑΣΟΥΝ* ΟΛΕΣ ΟΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΑ, ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΤΕ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΜΟΥΛΟΧΤΑ ΠΑΝΕ ΝΑ ΤΑ ΜΠΑΛΩΣΟΥΝ, ΕΙΤΕ ΓΙΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΒΡΩΜΑΝΕ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ....

ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ....
ΔΙΟΤΙ ΕΜΕΙΣ ΦΤΑΙΜΕ.

ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΚΛΕΓΟΥΜΕ.
ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΑΣΕΛΓΟΥΝ ΠΑΝΩ ΜΑΣ.
ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΟΡΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΟΡΟΙΔΕΥΟΥΝ.

ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ

ΒΡΑΖΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟ ΕΛΕΓΧΟ ΚΑΙ ΥΠΟ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ.

ΟΛΑ.

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΜΑΣ....

η ηρεμία πρίν την καταιγίδα....

ΤΟ ΒΑΘΥΤΕΡΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΥΓΗ