Ο νόμος του φασίστα

Σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας αυτοί που κυβέρνησαν τρομοκρατώντας τους λαούς ήταν οι ανίκανοι. Αυτοί που δεν μπορούσαν να εμπνεύσουν με τη προσωπικότητά τους επιστράτευαν τη βία και τις ποινές. Κόμπλεξ και κατάχρηση εξουσίας πάνε μαζί.
Δεν χρειάζεται να ψάξεις βαθιά στο ελληνικό κράτος για να βρεις ανικανότητα και βλακεία. Τη βλέπεις καθημερινά παντού, στα υψηλά και στα χαμηλά στρώματα της κοινωνίας μας. Μία ιδιότυπη πυραμίδα λίγων ανίκανων αλλά απατεώνων ή γαλαζοαίματων στα ψηλά, που πατάνε πάνω σε ένα πλήθος ηλιθίων που βρίσκονται στα χαμηλά και χάσκουν χαρούμενοι, πεπεισμένοι ότι είναι φυσιολογικό να κουβαλάνε όλο αυτό το βάρος!


Έτσι κανείς δεν κουνιέται για να γκρεμιστεί η πυραμίδα και αυτό το αφύσικο φαινόμενο παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις. Οι από πάνω μην έχοντας την ικανότητα να ισορροπήσουν από μόνοι τους, χρησιμοποιούν όλο και περισσότερους για στηρίγματα, ώστε να μη πέσουν πιο χαμηλά, κυρίως όμως για σκαλοπάτια, ώστε να ανέβουν ψηλότερα. Θα μου πεις αυτό γίνεται σε όλο τον κόσμο ανά τους αιώνες, τι παράξενο βλέπεις. Το παράξενο στο τόπο μας είναι πως με κάποιο τρόπο εκεί ψηλά τοποθετήθηκαν κυρίως οι ανίκανοι. Πρέπει να είμαστε η μόνη χώρα με τόσους αστείους εκεί ψηλά. Αυτό βέβαια συμβαίνει εξαιτίας των από κάτω, που ποτέ δεν τίναξαν από πάνω τους ανίκανους και δεν προσπάθησαν ποτέ να ανέβουν ψηλά. Έτσι φτάσαμε εδώ που είμαστε.

Στον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης με τους μισθούς πείνας, την ανασφάλιστη εργασία, την απίστευτη ανεργία, την ανεξέλεγκτη ακρίβεια, την καλπάζουσα εγκληματικότητα, την καταστροφή του φυσικού μας περιβάλλοντος και γενικά όλο το πακέτο που ονομάζουμε «Ελλάδα 2008». Μία χώρα ανίκανων ηγετών που δεν μοιάζουν να έχουν πρόθεση να βάλουν φρένο στον κατήφορο και ενός αποχαυνωμένου λαού, που δεν το βάζει ούτε αυτός.

Ένα τρανό παράδειγμα των παραπάνω αποτελούν αυτοί που υπογράφουν ελαφρά τη καρδία νόμους, που φυλακίζουν αθώους πολίτες, επειδή κρατούσαν στο χέρι ένα βεγγαλικό. Ο πολιτισμός των σκυλάδικων και των ριάλιτις, ενώνεται με τον αθλητισμό της ντόπας και της παράγκας του θείου, κατά της "μάστιγας των εκδρομών και των βεγγαλικών". Δεν έχει σημασία αν είναι ίδια με αυτά που κρατούν τα κομματόσκυλα στις συγκεντρώσεις ηλιθίων, που θα διοριστούν στο δημόσιο για να μας γαμήσουν και από κει τη ζωή. Σημασία έχει να μη το κρατά στο γήπεδο κάποιος πιτσιρικάς, που πάει να διασκεδάσει 2 ωρίτσες, με το ποδοσφαιράκι.

Η χώρα αυτή φοβάται τον εικοσάχρονο οπαδό που χοροπηδάει με μία σημαιούλα στο χέρι, αλλά όχι τους 10 νταβατζήδες που έχουν συγκεντρώσει όλο το πλούτο της. Ούτε τα αναρίθμητα σκάνδαλα των πολιτικών της, που έχουν κατακλέψει ατιμώρητοι ό,τι απέμεινε από τους παραπάνω. Ούτε την εγκληματικότητα, ούτε τη διαφθορά, ούτε την ανεργία, ούτε το ανύπαρκτο σύστημα υγείας, ούτε τίποτα. Ατρόμητη συνεχίζει τον ανένδοτο κατά της βίας στα γήπεδα, αφήνοντας ανεξέλεγκτη τη βία στους δρόμους, στα πανεπιστήμια, στα αστυνομικά τμήματα, στα σπίτια, στα στρατόπεδα, στα σχολεία, στα νυχτερινά κέντρα, στις πλατείες… παντού γύρω μας. Αυτά δεν έχουν σημασία. Σημασία έχει να κλείσεις μέσα χωρίς αναστολή έναν δεκαοχτάχρονο που πήγε να δει μπάλα και άναψε βεγγαλικό!

Η χώρα λέει που γέννησε τη δημοκρατία… αλλά μάλλον την έδωσε για υιοθεσία κάπου αλλού και στη θέση της υιοθέτησε το φασισμό. Για να ταιριάζει στις ικανότητες των διοικούντων της και στις απαιτήσεις του λαού της.

Η χώρα της Θέμιδος επίσης, που αντί να κρατά ζυγαριά στο χέρι, κρατά χαρτάκια με εντολές από πολιτικούς προϊσταμένους και δικάζει με κλειστά αυτιά και μάτια. Έχουμε λοιπόν και τυφλή αλλά και κουφή δικαιοσύνη, με μεγάλες όμως τσέπες και καθόλου τσίπα.

Αυτά τα όμορφα συμβαίνουν εδώ λοιπόν.
Η εκτελεστική εξουσία, μη μπορώντας να διασφαλίσει όλους τους πολίτες του κράτους, τους χωρίζει σε παιδιά και αποπαίδια και όσους περισσεύουν τους μπουζουριάζει, για να παραγάγει περισσότερους στη βάση της πυραμίδας.
Η νομοθετική εξουσία δεν λειτουργεί ως αντιπρόσωπος του λαού, αλλά αντίθετα κατά του λαού και των αποκτηθέντων με αίμα δικαιωμάτων του, ανά τους αιώνες, για να μη ανέλθει κανένας από κάτω και χαθεί το υποστήριγμα.
Και η δικαστική εξουσία αντί να ασκεί έλεγχο στις άλλες δύο, παίρνει εντολές από αυτές. Ποιο Σύνταγμα τώρα και ποια ανθρώπινα δικαιώματα. Κάτσε εκεί πάνω που έχει ωραία θέα κι όλοι οι άλλοι –εκτός του ολιεμπιακού να μη ξεχνιόμαστε- να πάνε να γαμηθούν, όπως είπε κάποτε κι ένας τίμιος και νομοταγής πολίτης, που με τις πράξεις του στον αθλητισμό δεν προκάλεσε ποτέ βία και γι' αυτό δεν απασχόλησε ποτέ τους κυνηγούς της βίας.
Όλοι αυτοί καταστρέφουν ελαφρά τη καρδία το μέλλον νέων παιδιών και οικογενειαρχών, κλείνοντάς τους μέσα χωρίς αναστολή, χωρίς ελαφρυντικά. Χάιλ! που θα φώναζε με καμάρι κι ένας δικός τους.

Θα είχαμε μία ελπίδα ελέγχου από τη λεγόμενη τέταρτη εξουσία, αν αυτή δεν αποδεικνύονταν ακόμα χειρότερη από τις προηγούμενες. Όταν δεν έχει ακουστεί τίποτα για τους φασιστικούς νόμους των νοσταλγών της επταετίας, σε κανένα μέσο, ηλεκτρονικό ή έντυπο, ψάχνεσαι αν υπάρχουν δημοκράτες στη χώρα αυτή ή η επταετία σαραντάρισε και ξέχασαν να μας το πούνε.
Τι να περιμένεις όμως όταν ακόμη και ένα λεγόμενο «προοδευτικό» και «αριστερών πεποιθήσεων» εκδοτικό συγκρότημα επικροτεί τα φασιστικά μέτρα ή μία «προοδευτική» αθλητική εφημερίδα, παρουσιάζει διαστρεβλωμένα γεγονότα, για να δώσει λαϊκό έρεισμα στους φασιστονόμους;

Σε αντίθεση με τα δικαιώματα των εξεγερθέντων μαθητών και φοιτητών, των λιμασμένων συνταξιούχων, των ερωτευμένων ομοφυλοφίλων, των εργαζομένων λαθρομεταναστών και των υπό εξαφάνιση καφέ αρκούδων και της χελώνας καρέτα καρέτα, που βρήκαν υπεράσπιση και καλά κάνανε στα ΜΜΕ της χώρας, αυτά των οπαδών δεν απασχόλησαν ποτέ τις λεγόμενες «προοδευτικές δυνάμεις» αυτού του τόπου.

Όλοι αφήνουν να περνάει στο ντούκου αυτός ο φασιστονόμος, που καταλύει κάθε ανθρώπινο δικαίωμα και αυτό μας αδηγεί με λύπη στο συμπέρασμα, πως αυτή η χώρα έχει γεμίσει «γιαλαντζί αριστερούς» και «προοδευτικούς κατΆ επιλογή», που ανήκουν κι αυτοί στα ψηλά στρώματα της κοινωνικής πυραμίδας και έχουν πάψει από καιρό να σκύβουν προς τα κάτω, να δουν τι γίνεται. 33 άτομα μπήκαν φυλακή με το φασιστονόμο και αντί να υπάρχει κάποια αντίδραση, φτάσαμε να πάει για ψήφιση ένας χειρότερος. Είπατε τίποτα πολέμιοι της κοινωνικής αδικίας; Μπα!

Δεν αναζητούμε σωτήρες προς τα αριστερά, αν κάποιοι κατάλαβαν έτσι. Απλά δεξιοί κυβερνούν και από τον φιλοκυβερνητικό τύπο δεν έχουμε απαιτήσεις. Κάποιοι έχουν κάνει σημαία τους τα ανθρώπινα δικαιώματα και με αυτά πορεύονται και θα περίμενε κανείς μεγαλύτερη ευαισθησία από αυτούς, αλλά παρατηρούμε να σιωπούν μπροστά στο μεγαλύτερο φασιστονόμο, από την εποχή της χούντας.

Πέρα όμως από αυτό το φασιστικό νόμο που αντιμετωπίζει κάθε οπαδός, ο ΠΑΟΚτσής έχει να αντιμετωπίσει και τον αιώνιο διαχωρισμό του σε αποπαίδι αυτής της χώρας και την απομόνωσή του. Αν ο οπαδός στην Ελλάδα είναι ανεπιθύμητο είδος, ο ΠΑΟΚτσής είναι κάτι σαν εχθρός της χώρας. Θα ήταν άσκοπο να παραθέσουμε την αντιμετώπιση από το σύνολο του τύπου της εκδρομούλας στο Ηράκλειο, όπου ΠΑΟΚτσήδες και Κρητικοί περάσανε δυο μέρες μαζί σαν φίλοι που είναι, χωρίς να συμβεί το παραμικρό και το πέταγμα 10 καρεκλών στη θάλασσα αντιμετωπίστηκε ως η εισβολή στα Ίμια, σε αντίθεση με την εμετική υποδοχή των Κυπρίων από τους γαύρους, που παρουσιάστηκε ως παραστράτημα 10 παιδιών που ξέφυγαν και δεν έγινε και τίποτα σημαντικό.

Απευθυνόμαστε σε κάθε εγκέφαλο που δεν έχει ακόμη κάψει φλάντζες και σε κάθε συνείδηση που δεν έχει ακόμη απενεργοποιηθεί. Μην αφήσετε να περάσει αυτό το πείραμα πάνω στην ανθρώπινη ελευθερία. Μιλάμε για εικοσάχρονα παιδιά, που θα χαραμιστεί όλο το μέλλον τους, για ένα βεγγαλικό και για υποτιθέμενες «πράξεις βίας», που μόνο κάποιος που ζούσε σε γυάλα μπορεί να τις ονομάσει έτσι.

Π.χ αυτό που συνέβη προχθές στο καράβι και οδήγησε στην απόφαση να πάρουν την απίστευτη απόφαση οι εταιρείες να αφήσουν 500 ανθρώπους 1000 χιλιόμετρα μακριά από τα σπίτια τους, επειδή δυο τρεις έσπασαν καρέκλες είναι πρωτοφανές. Σε πενταήμερες εκδρομές γίνονται πενταπλάσια τέτοια γεγονότα, μη πούμε και για το τι κάνουν πάνω στα καράβια οι τουρίστες πηγαίνοντας στην Κρήτη. Μη τρελαθούμε τελείως! Όλα είναι πρόφαση, για να ξεκινήσει από τους οπαδούς και να συνεχίσει στους δρόμους, στους χώρους εργασιών, στα σχολεία και παντού η διακυβέρνηση της τρομοκρατίας. «Δούλευε αλλιώς σε κλείνω μέσα» θα μας πούνε σε λίγο. Ξυπνήστε και αντιδράστε!

Και για να το κλείσουμε. Οι οπαδοί είναι οι τελευταίοι που είναι υπέρ της βίας. Και οι πρώτοι που βοήθησαν στη πράξη για την καταπολέμησή της, παλεύοντας με τα ίδια τους τα χέρια κατά των "μπερδεμένων" κι όχι καθισμένοι σε γραφεία, λέγοντας μαλακίες για να περάσει η ώρα.
Η βία δεν είναι προϊόν των συνδέσμων, αλλά της κοινωνίας της ίδιας. Της κοινωνικής αδικίας και της ανέχειας, που δημιουργούν οι ίδιοι που υποκριτικά καταπολεμούν τη βία, κυνηγώντας παιδάκια και εξυπηρετώντας εγκληματίες.

Ναι, υπάρχουν και στα γήπεδα κάποιοι που παράγουν βία. Όπως παντού άλλωστε. Πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα ξεφεύγουν. Η λύση όμως δεν είναι να τους κλείνουμε στη φυλακή σαν κοινούς εγκληματίες, όταν στη φυλακή αυτό το ίδιο το κράτος δεν κλείνει κάθε μεγαλοαπατεώνα που γυρνάει ελεύθερος. Η λύση είναι να τους απομακρύνουμε από το γήπεδο. Αυτό αρκεί! Κι αν παρανομήσει κάποιος, τότε να δικαστεί, όπως κάθε πολίτης αυτού του κράτους. Όχι ο φονιάς αναστολή κι ο οπαδός μέσα στο μπουντρούμι κατευθείαν. Είστε μωρέ στα καλά σας;

Φροντίστε να δημιουργήσετε συνθήκες ίσου ανταγωνισμού και τα όργανα της τάξεως (υποτίθεται), να μη προκαλούν βία, ούτε να αδειάζουν τα ληγμένα χημικά σε γέρους και μωρά, ούτε να τσαμπουκαλεύονται σε ανυπεράσπιστους πολίτες, ούτε να φωνάζουν βούλγαρους τους συμπατριώτες τους. Τότε μόνο θα γίνουν όλα καλύτερα.

Οι συνένοχες ΠΑΕ αν ονειρεύονται πελάτες-οπαδούς όπως στο εξωτερικό, ας μάθουν πως πουθενά δεν εφάρμοσαν ένα φασιστονόμο και όποιον πάρει ο χάρος, αλλά δούλεψαν μεθοδικά, με σχέδιο και σεβασμό στους φιλάθλους τους και κονόμησαν (αν αυτό μόνο τους καίει). Ο φασιστονόμος δεν φέρνει οικογένειες στα γήπεδα, αλλά διώχνει κάθε νοήμονα πολίτη, που κινδυνεύει να βρεθεί φυλακή αν στραβοπατήσει και ακουμπήσει έναν μπάτσο.

Ας ξυπνήσουμε όλοι όσο είναι καιρός και να αντιδράσουμε με κάθε τρόπο. Ας τιμωρήσουμε την αλαζονεία της εξουσίας, που πατάει επί πτωμάτων και παίζει με τις ανθρώπινες ζωές.
Μην αφήσουμε να ψηφιστεί η τσαλαπάτιση κάθε ανθρώπινου δικαιώματος, η κατάργηση κάθε τεκμηρίου αθωότητας και η επιβολή ποινής βάσει ιδιότητας (οπαδός) κι όχι πράξης.
Κι αν ακόμη ψηφιστεί να τον καταργήσουμε. Να γίνουμε πολλοί και να νικήσουμε.

Δεν βαρεθήκατε να τους κουβαλάτε όλους αυτούς τόσα χρόνια στη πλάτη σας; Άντε τινάξτε τους από πάνω σας! Αλλιώς τα παιδιά μας θα ζουν μέσα στο τρόμο και θα σηκώνουν ακόμη περισσότερους στη πλάτη τους.

Η ΚΕΡΑΜΙΚΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Η ΚΕΡΑΜΙΚΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ
ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΑ ΜΑΓΑΡΙΚΑ 2007
ΜΑΡΓΑΡΙΤΕΣ ΚΡΗΤΗΣ -ΚΥΠΡΟΣ
ΜΝΗΜΗ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Αγαπητοί φίλοι της κεραμικής, καλησπέρα σας.

Στη διοργάνωση αυτή έχουμε τη χαρά να βρισκόμαστε ανάμεσα σε ανθρώπους που αγαπούν με πάθος την κεραμική, που ονειρεύονται με πρώτη ύλη τον πηλό, και σμίγουν τη ζωή και την τέχνη τους με κεραμικές φόρμες και πανάρχαια μοτίβα. Σήμερα οι κεραμίστες γιορτάζουν την τέχνη τους και την κοινωνούν σε μας, σαν ένα όχημα για να γνωρίσουμε τον πολιτισμό αλλά και το παρόν μας μέσα από αυτή.
Παράλληλα, η σκέψη των κεραμιστών να τιμηθεί ξεχωριστά σ’ αυτή τη γιορτή η μνήμη του Νίκου Καζαντζάκη, ήταν εξαιρετικά ταιριαστή. Γιατί δεν είναι άξια τιμής μόνο η ακούραστη πνευματική του πορεία, το εύρος της θεματικής ποικιλίας των έργων του, η ακόρεστη δίψα του να περιπλανηθεί σε ιδέες και θρησκείες για να μάθει τις ‘αλήθειες’ αυτού του κόσμου, και να τις προσφέρει στους αναγνώστες του.
Αξίζει αυτή την τιμή γιατί διάλεξε ένα δρόμο δύσκολο για να φτάσει στον αναγνώστη. Αντί να επιλέξει να γράψει τα έργα του στην κοινή νεοελληνική, ή ακόμα και στα γαλλικά που γνώριζε άπταιστα, και να γίνει γνωστός διεθνώς πολύ σύντομα, επέλεξε το ήπιο κρητικό ιδίωμα, μια γλώσσα που, για τους περισσότερους μη Κρητικούς αναγνώστες, θα ήταν εμπόδιο στην προσέγγιση του έργου του. Διάλεξε να τιμήσει την πατρική του διάλεκτο, και ευτυχώς η δύναμη του περιεχομένου ήταν τέτοια, που η γλώσσα δεν επέβαλε σημαντικό φραγμό στον αναγνώστη.
Τον τιμούμε ακόμα γιατί, μέσα απ’ την ακούραστη έρευνά του, παρουσίασε τον ελληνικό πολιτισμό, όχι με φολκλορικές περιγραφές, που θα προσέλκυαν Έλληνες και ξένους αναγνώστες σε επιφανειακές αναζητήσεις, αλλά μέσα από τα βαθύτερα συστατικά του. Γιατί πήγε παραπέρα, καταπιάστηκε με τις βαθιές αγωνίες του ανθρώπινου γένους, όχι μόνο για να κάνει λογοτεχνία και να γίνει γνωστός, αλλά για να παρηγορήσει, όπως έλεγε, τον άνθρωπο, δίνοντάς του, όσο μπορούσε, απαντήσεις σ’ όσα υπαρξιακά ερωτήματα τον απασχολούσαν. Γιατί τίμησε και πόνεσε το γένος του ανθρώπου, αντιμετωπίζοντας τις μικρότητές του, κι ενθαρρύνοντας τον αγώνα του για υψηλότερους στόχους.
Ξεχωριστά τιμούμε σήμερα το μεγάλο Κρητικό, γιατί κι ο ίδιος τίμησε, καθώς της ταίριαζε, την τέχνη της κεραμικής: ανάμεσα στους συμβολισμούς που έχει χρησιμοποιήσει στο έργο του, για να αποδώσει την ταπεινότητα της ανθρώπινης καταγωγής, αλλά και το μεγαλείο του αγώνα για να υπερβεί ο άνθρωπος τις δυνατότητές του, είναι και η χρήση των συμβόλων της.
Μέσα λοιπόν σ’ αυτό το κλίμα της σημερινής γιορτής των κεραμιστών, θα προσκαλέσουμε να μιλήσει κι ο ίδιος ο Νίκος Καζαντζάκης, για τους αγγειοπλάστες, για τον πηλό, για τη λάσπη τη ζωοδότρα. Βασική προϋπόθεση όμως για να ακούσουμε καθαρά τη φωνή του είναι να θυμηθούμε ότι έζησε σε μιαν εποχή ταραγμένη, όπου όλες οι πολιτικές ιδέες κι οι θρησκείες έμπαιναν σε αμφισβήτηση. Τα παλιά καλούπια του πολιτισμού μας έτριζαν, κι η ματιά ενός φιλόσοφου-λογοτέχνη μπορούσε ν’ αναμετρηθεί μαζί τους, η τολμηρή του σκέψη επιθυμούσε να πλάσσει από την αρχή, σαν τον κεραμίστα, όσα πατροπαράδοτα είχαν πέσει στην παρακμή κι είχαν χάσει τη φόρμα τους. Τολμηρό, αλλά και φυσικό.
Ο Καζαντζάκης χρησιμοποίησε την κεραμική τέχνη, όπως θα δούμε, ως φορέα ιδεών, ως σύμβολο γέννησης και δημιουργίας. Τον είχε εντυπωσιάσει η χρήση της λάσπης, αυτού του ασήμαντου και ακάθαρτου υλικού, στη γέννεση του ανθρώπου της Παλαιάς Διαθήκης, και στη δημιουργία των κυριότερων από τα είδη της διαβίωσής του, όσον αφορά στην τροφή και στο φωτισμό. Αυτή τη λάσπη που μεταχειρίστηκε ο Θεός ως πρώτη ύλη της γέννεσης για να πλάσει τον άνθρωπο. Αυτή την ίδια λάσπη, που κρύβεται μέσα στον άνθρωπο, και τη μεταχειρίζεται για να της δώσει, μετά από σκληρό αγώνα και πειθαρχία, τη μορφή του Θεού.
Η φωνή που θα ακούσουμε στέλνει μηνύματα ζωής, δράσης, ελευθερίας, έχει χιούμορ, και τολμά να προσεγγίζει τον ίδιο το Θεό χωρίς δέος και φόβο. Περίπου σα να ήταν ένας αγαθός παππούς από την Κρήτη.

Στο βιβλίο «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά»[1] ο αφηγητής (που αντλεί πολλά γνωρίσματα από τον ίδιο τον Νίκο Καζαντζάκη), γνωρίζει και παίρνει μαζί του στην Κρήτη ως βοηθό στο λιγνιτωρυχείο που πρόκειται ν’ ανοίξει, τον Αλέξη Ζορμπά. Ο άνθρωπος αυτός αγαπάει με πάθος τα πάντα, και ζει κάθε εμπειρία ως τα μύχια της ύπαρξής του. Κι όχι μόνο ζει, αλλά στέλνει και σε μας το απόσταγμα της εμπειρίας του.
Ας ακούσουμε όμως καλύτερα το Ζορμπά να μιλάει για την αγάπη του στην αγγειοπλαστική τέχνη:

-Τι έπαθε το δάχτυλό σου Ζορμπά; φώναξα.
-Τίποτα! αποκρίθηκε πειραγμένος...
-Σου το πήρε καμιά μηχανή; επέμεινα.
-Τι μηχανή κάθεσαι και λες; Το ‘κοψα μοναχός μου!
-Μοναχός σου; Γιατί;
-Πού να καταλάβεις ελόγου σου, αφεντικό! είπε σηκώνοντας τους ώμους. Σου είπα πως όλες τις τέχνες τις πέρασα. Μια φορά το λοιπόν έκανα και τον κανατά. Την αγαπούσα την τέχνη αυτή σαν παλαβός. Ξέρεις τι θα πει να πιάνεις ένα σβώλο λάσπη και να κάνεις ό,τι θες; Φρρρ! ο τροχός, κι η λάσπη στρουφογυρίζει σα δαιμονισμένη, και συ από πάνω της και λες: θα κάμω κανάτι, θα κάμω πιάτο, θα κάμω λυχνάρι, θα κάμω διάολο! Αυτό θα πει να ‘σαι άνθρωπος, σου λέω: Ελευτερία!
Είχε ξεχάσει τη θάλασσα, δε δάγκανε πια το λεμόνι, το μάτι του ξεθόλωσε.
-Λοιπόν; ρώτησα. Και το δάχτυλο;
-Να, μ’ εμπόδιζε στον τροχό. Έμπαινε στη μέση και μου χαλούσε τα σχέδια. Άρπαξα λοιπόν κι εγώ μια μέρα το σκεπάρνι…
-Και δεν πόνεσες;
-Πώς δεν πόνεσα; Κουτσούρι είμαι; Άνθρωπος είμαι, πόνεσα. Μα μ’ εμπόδιζε σου λέω στη δουλειά μου. Κόφτο, λοιπόν![2]

Δημιουργία, πάθος, ελευθερία, πειθαρχία. Αυτά είναι τα συστατικά στοιχεία του Ζορμπά που εκτίμησε ο Καζαντζάκης, κι αυτό είναι το μήνυμα που μας στέλνει μέσα από τις γραμμές του βιβλίου του. Τα ίδια ακριβώς δεν είναι και τα συστατικά στοιχεία της κεραμικής τέχνης; Χωρίς την αγάπη της δημιουργίας και χωρίς την πειθαρχία, πώς θα μπορούσε ένας κεραμίστας να φέρει στο φως νέες φόρμες, νέα μοτίβα, πώς θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα παλαιότερα σε νέες συνθέσεις;

Την ανάγκη της πειθαρχίας ως βασικό γνώρισμα της κεραμικής την ξαναβλέπουμε στο έργο του Καζαντζάκη «Συμπόσιο»[3], όπου ο αφηγητής θέλει να υποτάξει στην ψυχή το σώμα με την άσκηση και το βασανισμό του.

Την άσκηση πρέπει να την πάρω ως μέθοδο πειθαρχίας, υποταγής του κατώτερου στον ανώτερο τροχό που με την περιστροφή του συναρπάζει τη λάσπη και της δίνει το πρόσωπο που θέλει[4].

Χωρίς πειθαρχία λοιπόν, το αγγείο ή ο άνθρωπος δε μπορεί παρά να είναι ένα συγκεχυμένο σχήμα, χωρίς καμία χρήση.

Προορισμός λοιπόν του ανθρώπου είναι να δημιουργεί αλλά και να δημιουργείται με οποιοδήποτε υλικό, με ελεύθερη βούληση, αλλά και πειθαρχία. Δημιουργία, ας είναι κι απ’ το μηδέν, ας είναι κι από ένα ευτελές υλικό όσο η λάσπη. Λάσπη δεν πήρε άλλωστε κι ο Θεός για να πλάσσει τον άνθρωπο;
Ας ακούσουμε εδώ μια άλλη οπτική της δημιουργίας του ανθρώπου από το Θεό, έτσι όπως την περιγράφει ο Καζαντζάκης με το στόμα του Ζορμπά. Είναι η ιστορία της γέννησης του ανθρώπου ιδωμένη με τα μάτια του εργάτη που ήθελε να διασκεδάσει τον ακροατή του, με μια ερμηνεία απλή αλλά γεμάτη μηνύματα:

Άκουσε λοιπόν, αφεντικό! Ο Θεός ξύπνησε ένα πρωί διαολισμένος. «Τι Θεός είμαι εγώ, είπε, να μην έχω ανθρώπους να με λιβανίζουν και να με βλαστημούν, να περνά η ώρα μου; Βαρέθηκα πια να ζω ολομόναχος σαν τον μπούφο. Φτου!» έφτυσε στις απαλάμες του, ανασκουμπώθηκε, έβαλε τα γυαλιά του. Πήρε μια φούχτα χώμα, το ‘φτυσε, το ‘καμε λάσπη, το μάλαξε καλά-καλά κι έκαμε ένα ανθρωπάκι και το ‘ βαλε στον ήλιο. Μετά εφτά μέρες το ‘βγαλε. είχε ψηθεί. Το κοίταξε ο Θεός, γέλασε:
-Να με πάρει ο διάολος, είπε, μα αυτός είναι όρθιος χοίρος. Άλλο ήθελα, άλλο βγήκε. Την έπαθα, πάει![5]

Για να περνά λοιπόν την ώρα του ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο, αλλά τελικά απέτυχε η προσπάθεια, γι’ αυτό ο άνθρωπος κουβαλάει τόσα ελαττώματα. Όμως, ο Θεός διασκεδάζει ακόμα και με την αποτυχία του, αφού μπορεί να την κουμαντάρει, ως Παντοδύναμος που είναι. Εμείς οι άνθρωποι βέβαια, δεν έχουμε την υπομονή του Θεού, αγανακτούμε με τους ομοίους μας, και με τον εαυτό μας. Έτσι, στο άλλο έργο του Καζαντζάκη, «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται»[6], ο Μιχελής, δυσανασχετώντας για την αθλιότητα του ανθρώπου ρωτάει το γέρο παπά:

-Πώς μπορεί και μας κρατάει ακόμα ζωντανούς απάνω στα χώματα ο Θεός; Γιατί δε μας σκοτώνει να καθαρίσει η πλάση;
-Γιατί, Μιχελή μου, αποκρίθηκε ο γέροντας, ο Θεός είναι σαν τον κανατά, δουλεύει με τη λάσπη.[7]

Θεολογία λοιπόν μέσω της κεραμικής τέχνης. Μπορούμε να συμπληρώσουμε ακόμα ότι ο Θεός δουλεύει με τη λάσπη, κι είναι στη δική μας προαίρεση αυτή τη λάσπη να την κάνουμε κάτι παραπάνω από απλό χώμα και νερό. Να την κάνουμε όπως λέει κι ο Καζαντζάκης αλλού: «πνεύμα».

Στους «Αδερφοφάδες»[8] ακόμα, ένας γέρο ψαράς μιλάει στον παπα- Γιάνναρο και κάνει ακόμα πιο τολμηρούς συμβολισμούς:

«…Εσείς οι γραμματισμένοι λέτε πως ο Θεός είναι μια ιδέα, ένα σπάνιο πράμα –ξέρω κι εγώ; Άλλοι πάλι πως είναι ένας γέρος απάνω σε σύννεφα, και τον ζωγραφίζουν κιόλας. Τίποτα από αυτά!
Να, ένας τροχός, να, σαν και τούτον εδώ του αδερφού μου. Κι εμείς είμαστε η λάσπη. Γυρίζει ο τροχός ακατάπαυτα, γυρίζει και περνάει από πάνω μας, φυσάει και μας κάνει ό,τι θέλει: λαγήνια, στάμνες, γλάστρες, τσουκάλια, λύχνους. Άλλα βάζουν νερό, άλλα κρασί και μέλι, άλλα μαγερεύουν, άλλα φωτίζουν. Έτσι βγαίνουν οι άνθρωποι από τα χέρια του Θεού…»[9]

Όσοι απολαμβάνουν την τέχνη του Καζαντζάκη, του αναγνωρίζουν αυτή τη μαεστρία: από τα πιο απλά υλικά, από τις πιο καθημερινές εμπειρίες του ανθρώπου, μπορεί να δει το Θεό. Όπως η χριστιανική θρησκεία τον παρουσιάζει με αρκετές μεταφορές: σαν τον ψαρά, σαν την άμπελο κλπ, η λογοτεχνική ματιά του συγγραφέα μας, τον θέλει, καθόλου τυχαία, σαν τον τροχό του αγγειοπλάστη.

Δεν θα ήταν ακραίο να παρομοιάσουμε και τον ίδιο τον Καζαντζάκη με αγγειοπλάστη: κι αυτός δημιουργεί χαρακτήρες που στην αρχή είναι λάσπη και κατά τη διάρκεια της αφήγησης προσπαθούν να υπερβούν τις ανθρώπινες αδυναμίες, και με συνειδητό αγώνα και πειθαρχία να πάρουν ένα σχήμα πιο αντάξιο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Η κεραμική είναι η παμπάλαια τέχνη που έχει ταυτιστεί με τον μακραίωνο πολιτισμό του ανθρώπου. Στο παρελθόν είχε σημαντική θέση στην καθημερινή του ζωή, και χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσε να ζήσει. Τον εξυπηρετούσε στις πιο βασικές ανάγκες της διαβίωσής του. ‘Ακούστε’ μια εικόνα ενός Κρητικού σπιτιού, και πάλι από το βιβλίο του Ζορμπά.

Χαρά μεγάλη να μπαίνεις σ’ ένα χωριάτικο κρητικό σπίτι. Όλα γύρα πατριαρχικά, αιώνια: το τζάκι, ένα λυχνάρι κρεμασμένο δίπλα στο τζάκι, πιθάρια με λάδι και γεννήματα, και ζερβά ως μπαίνουμε, σ’ ένα κούφωμα του τοίχου, στο σταμνοστάτη, το σταμνί με το δροσερό νερό, ταπωμένο με σταμναγκάθι.[10]

Μια εικόνα του 1950, που θα μπορούσε κάλλιστα να παραπέμπει σε Κρητικό σπίτι την εποχή του Μίνωα. Μια εικόνα που την έχουμε όλοι στα μάτια μας, από το σπίτι του παππού και της γιαγιάς μας. Λυχνάρια, πιθάρια με γεννήματα, σταμνιά με δροσερό νερό, όλα τα ‘συγύρια του σπιτιού’ όπως λέει αλλού ο Καζαντζάκης, στη δούλεψη του ανθρώπου, όλα από τα χέρια των αγγειοπλαστών.

Δεν έγραφε όμως στην τύχη ο Καζαντζάκης. Πριν γράψει οτιδήποτε, η μελέτη που έκανε πάνω στο θέμα ήταν εξαντλητική. Έτσι πήρε και τις πληροφορίες του για τον πηλό. Με άλλον πηλό φτιάχνονται οι πορσελάνες, και με άλλον πηλό τα πιο χοντρά αγγεία. Αυτή την πληροφορία την αξιοποίησε στην τραγωδία «Βούδας»[11] και είναι παράλληλα ένας συμβολισμός της ποιητικής τέχνης. Ένας ποιητής που ετοιμάζεται να παρουσιάσει στο κοινό το θεατρικό έργο του, αφηγείται πώς θα πλάσει τους ήρωές του, άρχοντες και δούλους:

Να, σκύβω, παίρνω λάσπη από την ακροποταμιά, ζυμώνω. Καλή ‘ναι η σκάφη, πληθερή και καλοπόταγη η ζύμη, πιτήδειες οι απαλάμες, ζυμώνω ανθρώπους και θεούς, Ε, ήλιε, στάσου και ψήσε τους!
Σκύβω, κοσκινίζω το αφράτο κιτρινόχωμα, που κάνουν το φαρφουρί, το ζυμώνω με ανθόνερο, με μοσκοκάρυδο και κανέλα, φυσώ απάνω του και πλάθω Αρχόντους και αρχοντοπούλες, μάγους και σοφούς και μουζικάντες.
Παίρνω χώμα πιο χοντρό, που φτιάχνουν τα σταμνιά και τα κανάτια, και πλάθω χωριάτες και χωριάτισσες, δούλους και δούλες, κι ευτύς, οι ξεδιάντροποι, κουνούν τα χέρια τους, τα πόδια τους, τα νεφρά τους και θεν να ζευγαρώσουν. Ας ζευγαρώσουν, χώμα έχουμε, νερό έχουμε, ας ζυμώσουμε και καλεσμένους, ας ξεσπάσει απόψε, για να περάσει η ώρα, Μεγάλο πανηγύρι στην ερημιά![12]

Η λεπτομέρεια αυτή, μας δείχνει και την μέθοδο του συγγραφέα. Όπου βρισκόταν, μάζευε όσες πληροφορίες μπορούσε από την παράδοση του τόπου. Είτε ονομασίες φυτών, ζώων, είτε λεπτομέρειες των τεχνών. Κατόπιν, όλα αυτά έβρισκαν τη θέση τους σε μια ταιριαστή στιγμή του έργου.
Αν το έργο του Καζαντζάκη έχει δύο πόλους, τη ζωή και το θάνατο, τότε ένας από τους φορείς έκφρασης της ζωής είναι η κεραμική. Παρακολουθήσαμε το μοτίβο της κεραμικής να διατρέχει κάποια από τα έργα του ως σύμβολο ζωοποιού δημιουργίας, που φέρνει από το σκοτάδι στο φως ένα αντικείμενο αλλά και τον ίδιο τον άνθρωπο.
Ήρθε ως εμάς το μήνυμα ότι οι άνθρωποι δημιουργούμε και δημιουργούμαστε μόνο μέσα σε πειθαρχημένη ελευθερία, με συνειδητό κι απώτερο στόχο την υπέρβαση του υλικού μας: από απλό χώμα να γίνουμε ένα καλαίσθητο αγγείο, που θα κοσμεί το ανθρώπινο σύμπαν. Αυτό διδάσκει ο ‘μηδενιστής’ κατά τα άλλα Καζαντζάκης.

Κλείνοντας, χαιρετάμε την Κύπρο και τα αδέρφια μας, μ’ ένα άλλο μήνυμα από τον Καπετάν Μιχάλη αυτή τη φορά, ως αντίδωρο της φιλοξενίας σας.

"Η λευτεριά είναι το πιο ακριβαγόραστο αγαθό. Δεν δίνεται δωρεάν, μήτε απ’ τον άνθρωπο, μήτε απ’ το Θεό. Πηγαίνει από χώρα σε χώρα, όπου τη φωνάξουν, από καρδιά σε καρδιά, ανύπνωτη, ανυπόταχτη, χωρίς συμβιβασμό. Τώρα τη φώναξαν στην Κύπρο, και τη βλέπουμε με σίγουρη ορμή να δρασκελάει τα αιματοβαμμένα κυπριώτικα χώματα.
Της στέλνει μήνυμα η Κρήτη. Σκίζει το πέλαγο η φωνή της, περνάει τα Δωδεκάνησα και της φωνάζει:
«Βάστα, αδερφή! Όμοια κι εγώ σταυρώθηκα και πόνεσα, κι είδα ανάσταση. Όμοια θα δεις κι εσύ!»


Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας
Στέλλα Πιθαρούλιου

[1] Έτος συγγραφής 1941
[2] Νίκος Καζαντζάκης, Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Εκδ.Ελένης Καζαντζάκη, Αθήνα, 19737, σελ. 32.
[3] Έτος συγγραφής 1922
[4] Νίκος Καζαντζάκης, Συμπόσιο, Εκδ.Ελένης Καζαντζάκη, Αθήνα, 1971, σελ. 75.
[5] Νίκος Καζαντζάκης, Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Εκδ.Ελένης Καζαντζάκη, Αθήνα, 19737, σελ. 189.
[6] Έτος συγγραφής 1948
[7] Νίκος Καζαντζάκης, Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, Εκδ.Ελένης Καζαντζάκη, Αθήνα, 197410, σελ. 186.
[8] Έτος συγγραφής 1949
[9] Νίκος Καζαντζάκης, Οι αδερφοφάδες, Εκδ.Ελένης Καζαντζάκη, Αθήνα, 19737, σελ. 96
[10] Νίκος Καζαντζάκης, Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Εκδ.Ελένης Καζαντζάκη, Αθήνα, 19737, σελ. 78.
[11] Έτος συγγραφής 1932
[12] Νίκος Καζαντζάκης, Τραγωδίες Γ΄, Βούδας, Εκδ. Ελένης Καζαντζάκη, Αθήνα, 19712, σελ. 447-9

ME ΠΟΡΔΕΣ ΔΕΝ ΒΑΦΟΝΤΑΙ ΑΥΓΑ......

ΔΕΝ ΘΑ ΛΥΣΕΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΒΑΦΤΕΙ ΜΕ ΑΙΜΑ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ...

"Στην αρμενική πρωτεύουσα, Ερεβάν, αναμένεται να μεταβεί το Σάββατο (6/9) ο πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλά Γκιούλ, έπειτα από πρόσκληση του αρμένιου ομολόγου του Σέρζ Σαρκισιάν, προκειμένου να παρακολουθήσει τον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ των ομάδων των δύο χωρών για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2010.

Πρόκειται για μια ιστορικής σημασίας κίνηση, καθώς ο Γκιούλ είναι ο πρώτος επικεφαλής του τουρκικού κράτους που πραγματοποιεί επίσκεψη στην Αρμενία.

«Μια επίσκεψη που πραγματοποιείται με αφορμή έναν ποδοσφαιρικό αγώνα θεωρείται ότι μπορεί να δημιουργήσει ένα νέο κλίμα φιλίας στην περιοχή. Υπό την οπτική αυτή, ο πρόεδρός μας απεδέχθη την πρόσκληση» αναφέρει η ανακοίνωση του γραφείου της τουρκικής προεδρίας.

«Πιστεύουμε ότι αυτό το παιχνίδι θα παίξει κεντρικό ρόλο στην άρση των εμποδίων που δυσχεραίνουν την προσέγγιση ανάμεσα στους δύο λαούς που έχουν κοινή ιστορία και θα προετοιμάσει ένα νέο έδαφος» τονίζεται ακόμα και προστίθεται: «Ελπίζουμε ότι αυτή θα είναι μία ευκαιρία για τους δύο λαούς να κατανοήσουν ο ένας τον άλλο καλύτερα». Να σημειωθεί ότι η πρόσκληση είχε διατυπωθεί από τον Αύγουστο.

Οι δύο χώρες δεν έχουν διπλωματικές σχέσεις και τα μεταξύ τους σύνορα είναι κλειστά. Η Αρμενία προσπαθεί να πετύχει τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας 1,5 εκατομμυρίων Αρμενίων, κατοίκων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1915, κάτι που αρνείται πεισματικά η Τουρκία."

πηγή : cosmo.gr

ΜΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΑΝΟΗΤΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ.....

ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟ.....

Ανταλλαγές ακινήτων και οικοπέδων μεταξύ Ελληνικού Δημοσίου

και Μονής Βατοπαιδίου και στη συνέχεια για αγοραπωλησίες αυτών

σε ιδιώτες από την ίδια τη Μονή!!!!!

«Εν ενεργεία Υπουργός, μαζί με τη συμβολαιογράφο σύζυγό του, ιδρύει το 2005 εταιρεία διαχείρησης επ΄αμοιβή ακινήτων πάσης φύσεως κλπ. και μετά την μεταβιβάζει σε αγνώστων λοιπών στοιχείων off shore φοροαποφυγής… (MOBICOR COMMERCIAL LTD) ενώ λίγο αργότερα με την ίδια σχεδόν επωνυμία της αρχικής ΕΠΕ εμφανίζεται ανώνυμη εταιρεία με Διοικητικό Συμβούλιο, που απαρτίζεται από τα ίδια πρόσωπα που απαρτίζουν το ΔΣ της κατασκευαστικής που εμπλέκεται στην αξιοποίηση της με αδιαφανείς μεθόδους διαρκώς αυξανόμενης ακίνητης περιουσίας της Μονής Βατοπαιδίου!»

παιδιά ενός κατώτερου θεού....

Η πολυαναμενόμενη πρεμιέρα του Ελληνικού Πρωταθλήματος ανήκει, πλέον, στο παρελθόν. Άφησε πίσω της, όπως κάθε αγωνιστική, χαμένους και κερδισμένους. Άφησε, όμως, και το στίγμα του αδιάφορου τρόπου με τον οποίο η Ελληνική Πολιτεία αντιμετώπισε Έλληνες πολίτες, φιλάθλους του ΠΑΟΚ, οι οποίοι ταξίδεψαν στην Κρήτη.

Στο Ηράκλειο γίναμε μάρτυρες της ωμής πραγματικότητας. Με μεγάλη μας λύπη διαπιστώσαμε, ότι το Ελληνικό κράτος άγεται και φέρεται από το κεφάλαιο. Στην προκειμένη περίπτωση, οι ιδιοκτήτες των Ναυτιλιακών Εταιριών λειτούργησαν πέρα και πάνω από κάθε νόμο. Με την ανοχή, μάλιστα, του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας και όλων των αρμόδιων φορέων, οι πλοιοκτήτες είχαν τη δυνατότητα να αποκλείσουν με τον πλέον προκλητικό τρόπο τη μεταφορά των φιλάθλων του ΠΑΟΚ από το Ηράκλειο στον Πειραιά. Οι φίλαθλοι μας αντιμετωπίστηκαν ως «πολίτες δεύτερης κατηγορίας».

Υπουργοί της Κυβέρνησης, Υφυπουργοί και βουλευτές, που ήταν από την πρώτη στιγμή ενήμεροι για το πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι φίλαθλοι μας, δεν είχαν τη δυνατότητα (ίσως και τη διάθεση…) να επιβάλλουν την εφαρμογή των νόμων. Οι Ναυτιλιακές Εταιρίες, όχι μόνο δεν διέθεταν εισιτήρια (αν και υπήρχαν δεκάδες αδιάθετα) για το δρομολόγιο Ηράκλειο – Πειραιάς, αλλά έδωσαν εντολή ώστε τα πλοία να αναχωρήσουν δεκαπέντε λεπτά νωρίτερα από το λιμάνι προκειμένου να μην υπάρξει ούτε καν οπτική επαφή των πλοίων από φιλάθλους του ΠΑΟΚ μετά από το τέλος του αγώνα με τον ΟΦΗ. Εκατοντάδες άνθρωποι αφέθηκαν στην τύχη τους, χιλιόμετρα μακριά από τα σπίτια τους.

Αυτή είναι η Ελλάδα που διοργάνωσε πριν από τέσσερα χρόνια τους Ολυμπιακούς Αγώνες και αποτελεί μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Σε λίγες μέρες οι πολιτικοί, που κάθε τέσσερα χρόνια διεκδικούν την ψήφο των φιλάθλων του ΠΑΟΚ, θα βρεθούν στη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο της 73ης Διεθνούς Εκθέσεως. Θα έχουν άραγε το θράσος να κοιτάξουν στα μάτια όλους αυτούς τους ανθρώπους που άφησαν αβοήθητους στην Κρήτη;

Είναι προφανές ότι η αναγέννηση της ομάδας μας ενοχλεί. Αποτελεί ένα αγκάθι (που κάθε μέρα μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο) ακόμα και για τους Έλληνες πολιτικούς, οι οποίοι δεν επιθυμούν ένα υγιές, δυνατό και ανεξάρτητο ΠΑΟΚ. Γιατί προφανώς γνωρίζουν μέχρι που μπορεί να φτάσει. Η αναγέννηση που επιτυγχάνεται χωρίς την παρουσία του κεφαλαίου το οποίο εξουσιάζει τη χώρα, ίσως να είναι τελικά το πρόβλημα.

Ο ΠΑΟΚ δυναμώνει κάθε μέρα περισσότερο. Με μοναδικούς συμμάχους και οικονομικούς υποστηρικτές τους φιλάθλους του. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Η τακτική σας, μας οπλίζει με μεγαλύτερη δύναμη. Η ιστορία του ΠΑΟΚ μας υποχρεώνει να μείνουμε πιστοί υπηρέτες στις αρχές της ομάδας – σύμβολο του Ελληνικού ποδοσφαίρου. Θα είμαστε οι νικητές αυτής της μάχης, που μας αναγκάζετε να δώσουμε. Θα αποδείξουμε, ότι οι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ δεν είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού, όπως θέλουν να πιστεύουν τα κυβερνητικά στελέχη, που αρνήθηκαν να προσφέρουν τη βοήθεια τους, ενώ μπορούσαν να το κάνουν.

Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ αισθάνεται την υποχρέωση να ευχαριστήσει δημοσίως τον Αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας κ. Βασίλειο Τσιατούρα , τον Γενικό Αστυνομικό Διευθυντή Αττικής κ. Ιωάννη Μπούτσικα, τον Περιφερειακό Διοικητή Αστυνομίας Κρήτης κ. Χρήστο Φράγκο, όπως επίσης και τα λιμεναρχεία Πειραιά και Ηρακλείου, για τις προσπάθειες που κατέβαλλαν προκειμένου να περιοριστούν τα προβλήματα που αντιμετώπισε ο κόσμος του ΠΑΟΚ στην πρώτη του παρουσία μακριά από τη Θεσσαλονίκη.

Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ

υ.γ. από τις λίγες επίσημες ανακοινώσεις που με καλύπτουν τόσο πολύ....

ΕΧΕΙ ΕΞΑΠΛΩΘΕΙ ΠΑΝΤΟΥ Η ΡΕΜΟΥΛΑ......

Την διαχείριση του τουρκικού αθλητικού στοιχήματος Iddaa, κατάφερε να κερδίσει η θυγατρική της Intralot, Inteltek, η οποία ανήκει στον Σωκράτη Κόκκαλη, καθώς κατέθεσε την χαμηλότερη προσφορά, ζητώντας να λαμβάνει το 1,4% των εσόδων του παιχνιδιού.

Στον διαγωνισμό που διεξήχθη πήραν μέρος και η κοινοπραξία του τουρκικού ομίλου Dogan Yayin Holding με τις ιταλικές Lottomatica και Snai, ζήτησε όμως το 6,1% των εσόδων. Εκτός διαγωνισμού έμεινε και η βρετανική Ladbrokes σε κοινοπραξία με την τουρκική Lotos.

«Μετά από ένα διάστημα τριών το πολύ ημερών για την έγκριση, η αρχή θα αποφασίσει και θα ενημερώσει τα μέρη για το αποτέλεσμα εγγράφως» εξήγησε ο υπεύθυνος της Iddaa.

πηγή : e-liberta.gr

παραδειγματικοί φόνοι

"....με έκαψε με το τσιγάρο του-και με έκαψε πολύ. δε λέω πως το ήθελε αλλά όπως και να το κάνουμε, ο πόνος είναι πόνος. με έκαψε, με πόνεσε, θόλωσα, τον σκότωσα. ούτε κι εγώ το ήθελα, αλλά κρατούσα εκείνο το μπουκάλι...."

ΜΑΧ ΑUΒ

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Πόντος! Εύξεινος Πόντος, ωραία λέξη! Ισως για μας που ξέρουμε το νόημα της να είναι έτσι. Πάντως είναι όμορφη λέξη και από μόνη της. Κάποιοι όμως ούτε θέλουν να την ακούσουν.

Εύξεινος Πόντος θα πει φιλόξενη θάλασσα.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι έχει πάρει αυτό το όνομα από τους φιλόξενους ανθρώπους που έζησαν και που ζουν στα παράλιά της. Πολλοί όμως όταν λέμε "Πόντος" το καταλαβαίνουν ως μία ιστορική ονομασία της Μαύρης Θάλασσας ή της αυτοκρατορίας που είχαν ιδρύσει εκεί οι Ελληνες. Για κάποιους ο Πόντος είναι χαμένη πατρίδα. Για κάποιους ενθύμιο. Για κάποιους ανέκδοτο. Για κάποιους όμως είναι πατρίδα.

Για μας ο Πόντος είναι φιλοξενία, είναι πατρίδα, είναι αγάπη, είναι πάθος, είναι τρέλα σίγουρα. Οταν λέμε "Πόντιος" εννοούμε: φιλόξενος, δραστήριος, ευχάριστος, άνθρωπος που αγαπά την τέχνη και φυσικά Ελληνας.

Ο Πόντος στην ιστορία του, με τους Ελληνες να κυριαρχούν, είχε φιλοξενήσει και μερικές άλλες μικρές εθνικές ομάδες. Ομως αυτοί, ειδικά κατά τη χριστιανική περίοδο, μαζί με τους Ελληνες δέχτηκαν το χριστιανισμό. Αυτές οι μικρές εθνικές ομάδες μέσα στο χριστιανισμό ενσωματώθηκαν στο ελληνικό περιβάλλον.

Αυτός ο ελληνικός χώρος βρέθηκε στη συνέχεια υπό ρωμαϊκή κατοχή για να ακολουθήσει αργότερα το χριστιανικό και βυζαντινό δρόμο. Το 1461 κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς. Μετά την οικονομική καταπίεση του πληθυσμού άρχισε η θρησκευτική καταπίεση ως μέσο ομογενοποίησης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η θρησκευτική όμως καταπίεση δε σήμαινε και εθνική γιατί τότε οι Οθωμανοί δεν είχαν καμιά εθνική συνείδηση. Μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία υπήρξαν βεζίρηδες, πασάδες και διάφοροι άλλοι αξιωματούχοι της εξουσίας από διάφορες εθνικές ομάδες, αλλά όλοι με μουσουλμανική συνείδηση. Μ' αυτή την θρησκευτική καταπίεση άρχισε στον κόσμο της περιοχής ο δεύτερος προσυλητισμός. Ο πρώτος ήταν η επικράτηση του χριστιανισμού και ο δεύτερος η επιβολή του ισλάμ.

Κατά τη δική μας γνώμη αυτός ο δεύτερος προσηλυτισμός έγινε δεκτός πάνω από 50% του ποντιακού πληθυσμού. Ομως ακόμα και με αυτή την τρίτη πίστη (η πρώτη ήταν η ειδωλολατρεία, η δεύτερη ο χριστιανισμός και η τρίτη το ισλάμ) ο πολιτισμός που κυριαρχούσε ήταν ο ελληνικός. Αυτός ο κόσμος παρόλη τη θρησκευτική διαφόρα που είχε καλλιεργηθεί από τους Οθωμανούς κατάφερε να συνεχίζει τις κοινωνικές και πολιτιστικές επαφές και μπόρεσαν να συμβιώσουν στον ίδιο χώρο. Ο ποντιακός αυτός πληθυσμός, μετά τον εξισλαμισμό του λεγόταν Oumet Oul Islam, δηλαδή μουσουλμανικός λαός, όπως λεγόταν όλοι οι μουσουλμάνοι του κόσμου.

Επηρεασμένος από τη γαλλική επανάσταση του 1789 ο ελληνικός χριστιανικός πληθυσμός, ο οποίος ήταν και το κομμάτι του πληθυσμού που καταπιεζόταν περισσότερο, μαζί με ένοπλες ομάδες των μουσουλμάνων Ποντίων, δημιούργησαν εθνικό απελευθερωτικό κίνημα. Δυστυχώς όμως δεν μπόρεσαν να τα καταφέρουν.

Αργότερα, στα τελευταία χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ύστερα από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας μετά από προπαγάνδα βοηθούντος και του φόβου, του δόθηκε η δεύτερη εθνική ταυτότητα. Αυτό το γεγονός υποστηρίχτηκε και από τους Χριστιανούς Πόντιους μέχρι το 1924. Για πάραδειγμα έλεγαν "ετούρκεψεν" δηλαδή "εκτουρκίστηκε". Ειδικά με τα σχέδια που πρότειναν οι Γερμανοί στους Νεότουρκους άρχισε να δημιουργείται η ιδέα ότι ο κάθε μουσουλμάνος είναι Τούρκος. Και ο κάθε Ρωμαίος (Ελληνας) είναι γκιαούρης δηλαδή άπιστος. Οπως έλεγαν "Urum giaru".

Ομως το περίεργο ήταν ο κόσμος ως μουσουλμάνους έβλεπε μόνο τους Οθωμανούς. Τους Νεότουρκους χαρακτήριζε "γκιαούρηδες" και τα τουρκικά σχολεία που ίδρυσαν στα χωριά ως "γκιαούρικα σχολεία". Τις θρησκευτικές αξίες οι ελληνόφωνοι χοτζάδες τις μάθαιναν στην ελληνική γλώσσα. Μέχρι που απαγορεύτηκε η χρησιμοποίηση της μητρικής γλώσσας των λαών της Μικράς Ασίας, εκτός της νεοδημιουργημένης τουρκικής γλώσσας που θεωρήθηκε κυρίαρχη.

Ομως πρέπει να επισημάνουμε ότι η νέα κυρίαρχη γλώσσα στην περιοχή δεν είναι πλήρως η νεοαποκτημένη κεντροασιατική τουρκική γλώσσα. Με βάση την τουρκική γλωσσική δομή δέχτηκε μεγάλο αριθμό δανείων από τις γλώσσες των κατακτημένων εθνών. Ομως στα ελληνόφωνα χωριά χρησιμοποιείται η ελληνική σε ποσοστό 70%. Το 90% του ελληνόφωνου πληθυσμού γνωρίζει και αυτήν τη νεοδημιουργημένη τουρκική γλώσσα. Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι ένα μεγάλο μέρος του συνολικού μαυροθαλασσίτικου πληθυσμού δεν μπορεί ακόμα να μιλλά τέλεια αυτή τη γλώσσα τόσο καλά ώστε να γίνεται κατανοητός από τους άλλους λαούς που μιλούν αυτή τη γλώσσα και να μπορέσουν να δώσουν συνέντευξη σ' ένα δημοσιογράφο και να απαντούν σωστά σε κάθε ερώτηση.

Μέσα στους ελληνόφωνους και κυρίως στις γυναίκες, υπάρχουν πολλοί που χρησιμοποιούν διερμηνέα στις κρατικές υπηρεσίες. Περισσότερο το συναντούμε στα δικαστήρια, στα ληξιαρχεία και στα νοσοκομεία.

Σήμερα λοιπόν οι λέξεις Πόντος, Πόντιος, Ελληνας δεν χρησιμοποιείται από το σύγχρονο μαυροθαλασσίτικο πληθυσμό, παρόλο που στους περισσότερους κυριαρχεί ακόμη ο ελληνικός πολιτισμός. Χρησιμοποιείται η λέξη "Ρωμαίος" δηλαδή "Ρωμιός" από τους ελληνόφωνους ως κατάλοιπο της ρωμαϊκής κυριαρχίας. Ο πολιτισμός αυτός επικράτησε στην περιοχή εξαιτίας της γεωγραφικής ιδιότητας του Πόντου. Γιατί ο Πόντος δεν ήταν κατάλληλο μέρος για εύκολη επιβίωση εποίκων. Αυτός ο παράγοντας είχε τον βασικό ρόλο στην παρεμποδιση της αλλοίωσης αυτου του πολιτισμού. Ο γεωγραφικός σχηματισμός που δεν άφηνε να συγκεντρωθούν μαζί με τον ντόπιο πληθυσμό της περιοχής αυτούς που κατάφεραν να επιβιώσουν στο χώρο χάρη σε περιουσίες των χριστιανών που εξαναγκάστηκαν να τις εγκαταλείψουν. Ο επικρατών πολιτισμός στην περιοχή συγκροτούνταν από την ελληνική γλώσσα, τους ελληνικούς χορούς, την ελληνική μουσική, τη κουζίνα, τα μυθιστορήματα, τα ανέκδοτα, μερικά κοινά τραγούδια, έθιμα κ.λπ.

Εμείς λοιπόν, μια μικρή ομάδα από τους σύγχρονους μαυροθαλασσίτες, βρισκόμαστε στην Ελλάδα και υποστηρίζουμε ότι αυτός ο λαός που αναφέραμε είναι ομογενής με τους Ελληνες. Ωστόσο και αδέλφια με τους λαούς της Μικράς Ασίας. Εάν λοιπόν εσείς λόγω της μουσουλμανικής τους θρησκείας αμφισβητείται την ομογένειά τους με τους Ελληνες τότε εσείς πως είσαστε Ελληνες ως Ορθόδοξοι αφού οι αρχαίοι Ελληνες ήταν ειδωλολάτρες. Και σας ρωτάμε σε ποιά εθνότητα θα εντάξουμε τους άθεους που υπάρχουν και στις δύο μεριές καθώς και τους δωδεκαθεϊστές που εμφανίστηκαν στην Ελλάδα. Και εάν εμείς είμαστε Τούρκοι επειδή είμαστε Μουσουλμάνοι τότε οι Αραβες, οι Πακιστανοί, οι Πέρσες τι είναι; Και οι Ορθόδοξοι Βούλγαροι, Γκαγκαούζοι, Ρώσοι και Γεωργιανοί τι είναι;

Ωστόσο με την Κοινή Αγορά μήπως δεν αγοράζουμε εδώ και εκεί ταίδια προϊόντα, τις ίδιες μάρκες που παράγουν οι διάφορες εταιρείες των ξένων μεγάλων δυνάμεων. Μήπως δεν πουλάμε, ειδικά τα αγροτικά μας προϊόντα, στους ίδιους με εξευτελιστικές τιμές για να τους ταϊζουμε και να παράγουν όπλα και στη συνέχεια να μας τα πουλούν με αστρονομικές τιμές για να σκοτωνόμαστε. Ο ελληνικός λαός, τουλάχιστον αυτοί οι εκατοντάδες που γνωρίσαμε, έχουν αποδεχτεί την ομογένειά μας. Μας αγκάλιασαν θερμά και μας βοήθησαν να επιβιώσουμε εδώ. Και με αυτή την ευκαιρία διατηρούμε τα ήθη και τα έθιμά μας, τον πολιτισμό που μας απέμεινε από τους αρχαίους μας προγόνους. Προετοιμαζόμαστε να γίνουμε γέφυρα για επαφή και ανάπτυξη της φιλίας και της αδελφότητας μεταξύ των Ελλήνων και των λαών της Μικράς Ασίας.

Γιατί λέμε: Φτάνει πια ο πόνος! Φτάνει πια ο φόβος του πολέμου! Φτάνουν πια τα δάκρυα που χύνουν οι μανάδες μας! Φτάνει η άσχημη οικονομική κατάσταση και μαζί της ο φόβος για το αύριο λόγω της αγοράς όπλων. Φτάνει, γιατί αυτά όλα έχουν αφήσει άγριες γραμμές στο πρόσωπο των ανθρώπων μας.

Εμείς την Ελλάδα την θεωρούμε ως δεύτερη πατρίδα. Γιαυτό και ιδρύσαμε μαζί με τους Ελλαδίτες Πόντιους ένα σύλλογο για τη διατήρηση του κοινού πολιτισμού που έχουμε. Το έργο αυτό θα το συνεχίσουμε και κανείς δεν θα μπορέσει να μας σταματήσει.

του Vahit Tursun (Σύγχρονος Τραπεζούντιος)

πηγή : hri.org

ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ....

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ Ζαγκ ΝΤΟΠΑ Ρογκ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ "ΑΘΑΝΑΤΟ" "ΑΝΤΕΝΝΑ"....

STOP ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΤΟΠΑΣ

ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΟΚ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ" ΚΙΝΑ....

ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΟΚ ΑΠΟ "ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ"-ΒΙΑΣΤΕΣ ΜΙΚΡΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ....

πηγή : biotexnia blog

"Δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ, Άγγελε, Άγγελε…"

Ο κατά τεκμήριο πολυτιμότερος και πιο επιτυχημένος προπονητής

που είχαμε τα τελευταία 20 χρόνια….

TO 4o festival στο Σ.Ε.Φ.

Ούτε Σκύλα ούτε Χάρυβδη....

Ούτε Σκύλα ούτε Χάρυβδη - Πολυκεντρική Ανατολία (περί Ποντιακής Γενοκτονίας)

Ομιλία κατά τα αποκαλυπτήρια του μνημείου της Ποντιακής Γενοκτονίας στην Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ

Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Στον μυθικο μας κόσμο ο Πόντος είναι παρών με τον Προμηθέα, τους Αργοναύτες, τον Ιάσωνα, τις Αμαζόνες.

Σύμφωνα με την Ελληνική αντίληψη για την γέννηση του κόσμου είναι ένα από τα συστατικά της δημιουργίας του.

Στον ιστορικό μας κόσμο είναι παρών με τις Ελληνικές πόλεις – κράτη Σινώπη –Αμισσός - Τραπεζούς – Κερασούς. Τους Μιθριδάτες Βασιλείς του Πόντου. Ο Μιθριδάτης ο Στ΄ ο Ευπάτωρ έστησε άγαλμα του Πλάτωνα στην Ακαδημία που δημιούργησε στην Αθήνα ο μεγάλος φιλόσοφος.

Στους Κομνηνούς αυτοκράτορες της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντος (1204 – 1461). Στους Υψηλάντες ηγέτες της Ελληνικής και Βαλκανικής Επανάστασης ενάντια στο Οθωμανικό παρασιτικό, φεουδαρχικό καθεστώς τον 19ο αιώνα. Μια νέα Δημοκρατία για να τιμήσει τα ιδανικά και τον αγώνα τους ταυτιζόμενη με αυτά έδωσε σε μια από τις νέες πόλεις της το όνομα τους. Το Υψηλάντη στο Μίτσιγκαν. Η Δημοκρατία αυτή ήταν οι ΗΠΑ.

Επί χιλιετίες ο Πόντος ήταν Οικονομικό και Εμπορικό κέντρο αλλά και κέντρο Πολιτισμού. Ο φιλόσοφος Διογένης αυτός που μας έδωσε την λέξη «κοσμοπολίτης» εξ ού και το Cosmopolitan, ο γεωγράφος και ιστορικός Στράβων, ο σωτήρας της Ελληνικής κλασσικής γραμματείας, των βιβλίων από την Οθωμανοϊσλαμική ολοκληρωτική βαρβαρότητα και μεγάλος πατέρας του Ευρωπαϊκού και Δυτικού Πολιτισμού ο Βησσαρίων, ήταν Πόντιοι.

Ο Πόντος ήταν πρότυπο αρμονικών σχέσεων ανάμεσα στο φυσικό, ανθρώπινο αρχιτεκτονικό τοπίο. Ανάμεσα στους λαούς, τους πολιτισμούς, τους ανθρώπους. Αυτή η αρμονία διαταράχθηκε βίαια από ολοκληρωτικές ιδεολογίες. Αυτό το ιστορικό Πολιτισμικό κέντρο δολοφονήθηκε και ρίχθηκε στην υπανάπτυξη. Αυτό σήμαινε η Οθωμανική Τουρκική κατάκτηση, το Σουλτανικό καθεστώς, το πλέον βάρβαρο καθεστώς που γνώρισε η Ανθρωπότητα. Το τελικό όμως χτύπημα δόθηκε από μια ιδεολογία του θανάτου που αντιπροσώπευε και αντιπροσωπεύει ο Κεμαλισμός. Ακόμη και τώρα και άλλοι λαοί της Μικράς Ασίας γνωρίζουν αυτόν τον γενοκτονικό ρατσισμό διαρκείας.

Ο Πόντος σήμερα είναι ερείπια εκκλησιών, μοναστηριών, ανακτόρων, παλατιών, κυβερνείων, κατοικιών, εκπαιδευτηρίων, χωριών, πόλεων, κάστρων που απετέλεσαν εκλεκτά δημιουργήματα του παγκόσμιου πολιτισμού. Αν δεν δολοφονούνταν θα ήταν ωραιότερα από την Τοσκάνη, την Βουργουνδία, την Ανδαλουσία. Το σουλτανικό τουρικικό ισλάμ όμως ήταν πολύ διαφορετικό από αυτό της Ανδαλουσίας, ήταν βάρβαρο και καταστροφικό.

Σε κανένα μέρος του κόσμου δεν συναντάς τόσα ερείπια μνημείων. Εδώ οι Ταλιμπάν προϋπήρξαν κατά περιόδους, δολοφονούσαν ανθρώπους και μνημεία, ήταν περισσότερο βάρβαροι και τον προηγούμενο αιώνα είχαν την υποστήριξη και της Ευρώπης και των Σοβιέτ. Μια ανήθικη συμμαχία.

Μέσα σε αυτά τα ερείπια συναντάς σήμερα τους τελευταίους φύλακες, τους απόγονους αυτού του πολιτισμού που μετά από αιώνες ολοκληρωτικών και ρατσιστικών τυφώνων επιμένουν να ομιλούν την πλησιέστερη προς την αρχαία ελληνική ομιλούμενη σήμερα γλώσσα. Είναι οι μεγάλοι αυτόχθονες πληθυσμοί των εξισλαμισμένων ακόμη και κρυπτο Χριστιανών Ποντίων που έμειναν στον Πόντο.

Μέσα από τα ερείπια αναδεικνύονται οι μελαγχολικές και ταυτόχρονα γλυκές φιγούρες των μικρών παιδιών που στο ερώτημα : «πώς λεν τον κύρης και την μάνας» απαντούν όπως απαντούσε ένα παιδί την εποχή του Ομήρου. «Εις Αϊσέ ακούει εις Μωαμέτ». Ο Όμηρος στους στίχους του έλεγε. «Το όνομα του άκουγε Αχιλλέας, Οδυσσέας, Αίαντας». Δεν λέει τον έλεγαν Αχιλλέα. Αυτής της γλώσσας το σύγχρονο Τουρκικό κράτος αρνείται την ύπαρξη. Αυτή ήταν η απάντηση του Τούρκου εκπροσώπου στον ΟΗΕ Altay Genciger* στην παρέμβαση μας στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Οργανισμού (Φεβρουάριος 2002) για τα δικαιώματα των εξισλαμισμένων Ποντίων στον Πόντο σήμερα.

Δολοφονεί αντί να προστατεύει μια γλώσσα που αποτελεί θεμέλιο της Παγκόσμιας Πολιτισμικής Κληρονομιάς. Τα μικρά παιδιά στα σχολεία της Τραπεζούντας τρομοκρατούνται για να μην την ομιλούν.
Επί οκτώ περίπου δεκαετίες το έγκλημα της γενοκτονίας που διαπράχθηκε στον Πόντο από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς συνεχίσθηκε, για γεωπολιτικούς λόγους, με το έγκλημα της σιωπής. «Η Τουρκία δεν έπρεπε να ενοχληθεί».

Οι φωνές των επιζησάντων, το ένα δεύτερο του πληθυσμού, σκεπάστηκαν. Αυτοί που σώθηκαν διαφεύγοντας προς τη Ρωσία, μετά τον Κεμαλισμό γνώρισαν τον Σταλινισμό εκτοπισμένοι στην κεντρική Ασία, την πατρίδα των Τούρκων. Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες ανωμαλίες της ιστορίας.
Εμείς όμως η νέα γενιά των Ποντίων είμαστε παιδιά της θεάς Μνημοσύνης και των Μουσών. Αυτές που μας έδωσαν τις λέξεις Μουσική, Μουσείο, όπως το Metropolitan Museum.

Τις τελευταίες δεκαετίες διεκδικήσαμε την ανάκτηση της σχέσης μας με την Μνημοσύνη και τις Μούσες διεκδικώντας το δικαίωμα μας στην Μνήμη. Όπως όλοι οι λαοί που υπέστησαν πολιτικές βίας, καθιερώσαμε μια ημέρα μνήμης του Ποντιακού Ολοκαυτώματος, την 19η Μαϊου. Τιμά την Πολιτεία της Νέας Υόρκης, τον κυβερνήτη της George Pattaki, η αναγνώριση του εγκλήματος και η ταυτιση του με τη δική μας μνήμη (19 Μαϊου 2002). Είναι πλέον κοινή η μνήμη μας ενάντια στην ολοκληρωτική βία του ισλαμικού φονταμενταλισμού που γνώρισε η πόλη της Νέας Υόρκης.

Οι δικοί μας νεκροί για γεωπολιτικούς λόγους έμειναν επί δεκαετίες χωρίς μνημεία, χωρίς τάφους, μια και χάθηκαν στις πορείες θανάτου στο εσωτερικό της Ανατολίας και του Κουρδιστάν, στα Άουσβιτς, στα Μαουντχάουζεν εν ροή.

Σήμερα όμως την 10η Σεπτεμβρίου 2006 αισθάνονται ιδιαίτερη αγαλλίαση, ιδιαίτερα αυτοί των οποίων οι επιζήσαντες έφτασαν στις ΗΠΑ, κατ’ ευθείαν από τον Πόντο χωρίς να περάσουν από την Ελλάδα. Αυτοί μιλούν Ποντιακά και Αμερικάνικα.

Έχει ιδιαίτερη βαρύτητα που το μνημείο αυτό, το πρώτο στις ΗΠΑ, δημιουργήθηκε σε μια πόλη που το όνομα της εκπέμπει μηνύματα μιας ιδεολογίας της ζωής, της φιλίας, της αδελφοσύνης. Αυτό σημαίνει στα Ελληνικά Φιλαδέλφεια. Η πόλης σας εκ του ονόματος της είναι αντίθετη με τις ιδεολογίες του θανάτου που εκφράζουν ο Ναζισμός, ο Κεμαλισμός, ο ισλαμικός ολοκληρωτικός φονταμενταλισμός που δίνει μια προοπτική παρακμής στους ίδιους τους Μουσουλμανικούς λαούς. Οι Έλληνες, οι Πόντιοι είμαστε ένας λαός που τους γνώρισε όλους. Σταυροφορίες και Ιερούς πολέμους, Ναζιστές και Κεμαλιστές. Γι αυτό ο λόγος μας είναι ένας λόγος αλήθειας. Η αλήθεια και η πόλις, η Δημοκρατία, αποτελούν την ελπίδα για όλους τους λαούς, τους πολιτισμούς και τις θρησκείες. Με τους θεούς του πολέμου θα σκοτωθούν όλοι οι θεοί. Ήδη από τον Πόντο έφυγαν οι θεοί την περίοδο 1916 – 1923. Όπως σκέπτονται να φύγουν, αν δεν έφυγαν ήδη, από το Λίβανο, το Ισραήλ, την Παλαιστίνη. Με το οφθαλμόν αντί οφθαλμού θα γίνουν όλοι οι λαοί τυφλοί.

Από την ίδρυση της αυτή η Πόλη, η Φιλαδέλφεια, ως πρωτεύουσα μιας νέας Δημοκρατίας, ταυτίστηκε με τα ιδανικά της Ζωής, της Ελευθερίας, της Ανεξαρτησίας, της Δημοκρατίας.

Γι αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία σε αυτή την Πόλη να επαναφέρουμε στην μνήμη μας δύο μεγάλους ανθρωπιστές, διπλωμάτες, φιλάδελφους, φίλους του δικαιώματος μας στη ζωή και της παρουσίας μας στις ιστορικές μας πατρίδες, ανεγείροντας δύο μνημεία στη μνήμη τους. Ένα στην Αθήνα και το άλλο στις ΗΠΑ. Άργησαν πολύ οι Έλληνες και οι Πόντιοι αλλά και οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι να το κάνουν. Η σύγχρονη ιστορία όμως επαναφέρει την μνήμη και το παράδειγμα των δύο μεγάλων Αμερικανών Διπλωματών, των George Horton και Henry Morgenthau. Θεωρούσαν από τότε ύβρι να λερώνεται η Αμερικανική Δημοκρατία με τα Κεμαλικά γκουλάκ και τα Κεμαλικά άουσβιτς όπως το Δεβισλίκ στον Πόντο νότια της Τραπεζούντας. Το περιγράφουν σύγχρονοι τους. Και ο Χόρτον και ο Μοργκεντάου είχαν ακούσει για την φρίκη που σε κυρίευε όταν το αντίκρυζες.

Και οι δύο Διπλωμάτες ήταν με τη Ζωή, με τους ανθρώπους, όλους τους ανθρώπους, με τους λαούς, όλους τους λαούς. Γιατί εκτός των άλλων οι λαοί ήταν και είναι ο αγωγοί, τα υποκείμενα, τα χελιδόνια της Δημοκρατίας σε αυτήν την τραγική και ιστορική περιοχή της Μικράς Ασίας.

Δεν είναι Δημοκρατία η Σκύλα του Κεμαλισμού και η Χάρυβδη ενός εύκολα χειραγωγούμενου, ιδιόμορφου, καταστροφικού και βίαιου τουρκικού ισλάμ. Ούτε η σύνθεση τους η ένοχη Σφίγγα. Τα δημοκρατικά, πολυκεντρικά, περιφερειακά – ομοσπονδιακά πολιτειακά και διοικητικά συστήματα, αποτρέπουν τις ολοκληρωτικές ιδεολογίες και οδηγούν τους λαούς, όλους τους λαούς ανεξαρτήτως θρησκείας και εθνικότητας, στον αλληλοσεβασμό, στη συμβίωση, στην ευημερία. Αυτό έγινε στην Γερμανία μετά τον Χίτλερ, στην Ιβηρική μετά τον Φράνκο. Αυτό πρέπει να γίνει στο Ιράκ. Αυτό έχουν ανάγκη οι λαοί στην Μικρά Ασία και την Μεσσοποταμία.

Ήμασταν πολύ μόνοι και λίγοι στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, όταν ο Σαντάμ βομβάρδιζε με χημικά τον αυτόχθονα ιστορικό λαό, τους Καρδούχους του Ξενοφώντα. Την πλειοψηφούσα εθνική ομάδα στην Μικρά Ασία σήμερα.

Το αίτημα της αληθινής Δημοκρατίας είναι πολύ πιο ισχυρό και πιο ώριμο στην Μικρά Ασία. Δεκαετίες πριν είπα ότι αποτελεί την βασική προϋπόθεση για την σταθερότητα, την ειρήνη, την ανάπτυξη και την ευημερία στην ευρύτερη περιοχή. Άλλο όμως Κεμαλικό απαρτχάιντ και άλλο Δημοκρατία.
Ιστορικά η Μικρά Ασία, η Ιωνία είναι η γενέτειρα της Δημοκρατίας τόσο της Ευρώπης όσο και της Ασίας. Αυτό διδάσκει η ιστορία.

Οι λαοί της Μικράς Ασίας και της Μεσσοποταμίας έχουν δικαίωμα στη δική τους Άνοιξη και τη Δημοκρατία και επόμενα την Ειρήνη.

Εικόνες, ιστορικά πρόσωπα, έργα τέχνης με αναφορές στον Πόντο γεμίζουν και κοσμούν σήμερα πολλά μουσεία της Ευρώπης. Τελευταία έμαθα ότι σε μια εκκλησία της Βορείου Ιταλίας διακρίνει κανείς το πρόσωπο της Μαρίας της Κομνηνής, πριγκίπισσας της Τραπεζούντας. Ήταν η ωραιότερη γυναίκα στον κόσμο το 1400. Γράφτηκαν το 18ο αιώνα οπερέττες γι αυτήν στην Ευρώπη.

Οι Πόντιοι όμως δεν είναι ένας λαός των μουσείων. Είμαστε το πλέον μαρτυρικό κομμάτι του Ελληνισμού και των Ευρωπαϊκών λαών. Γνωρίσαμε όλους τους ολοκληρωτισμούς Κεμαλισμό, Ναζισμό, Φασισμό, Σταλινισμό. Είμαστε σε διαρκή προσφυγιά. Είμαστε όμως ένας λαός υπαρκτός, με σάρκα και οστά, με υψηλό αίσθημα αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού. Είμαστε πολύ περισσότεροι από ότι ήμασταν μετά την γενοκτονία και τον ξεριζωμό, διασκορπισμένοι σε όλη τη γη. Ο Κεμάλ δεν έλυσε το Ποντιακό ζήτημα διά της σφαγής, απέτυχε. Ο Πόντος δεν εξαφανίστηκε από το χάρτη της γης όπως ήθελε. Οι Πόντιοι που έμειναν στον Πόντο είναι πολύ υπερήφανοι και ευτυχισμένοι να λένε ότι είναι Πόντιοι. Όπως οι Κούρδοι να λένε ότι είναι Κούρδοι. Και σ’ αυτό απέτυχε ο Κεμάλ.

Έκφραση αυτού του αυτοσεβασμού είναι το μνημείο της Φιλαδέλφειας, έργο ενός μεγάλου στον ψυχικο και ηθικό του κόσμο ανθρώπου, του Βασίλειου Θεοδωρίδη. Χάρις σε σας οι Αμερικανοί Έλληνες, οι Πόντιοι θα έχουν πλέον στην Φιλαδέλφεια το Σήμα της μνήμης τους, του αυτοσεβασμού και της συνέχειας τους. Όπως οι Αμερικανοί, Νεοϋορκέζοι έχουν το δικό τους μνημείο.

Οι Πολιτειακοί όμως θεσμοί των ΗΠΑ, το Κονγκρέσο και η Γερουσία, θα βρίσκονται σε αρμονία με την κληρονομιά της πόλης της Φιλαδέλφειας όταν – όπως έπραξαν ορισμένες Πολιτείες – αναγνωρίσουν την δεύτερη γενοκτονία του 20ου αιώνα, την Ποντιακή. Θα βρίσκονται σε αρμονία με τις αξίες και τα ιδανικά που πρέσβευαν δύο μεγάλοι γνώστες της περιοχής και φίλοι των λαών της, οι Χόρτον και Μοργκεντάου.

Εγώ προσωπικά, απόγονος επιζησάντων αλλά και πολλών που έμειναν άταφοι στα χιονισμένα βουνά και τις πεδιάδες της Ανατολίας, του Πόντου και του Κουρδιστάν, οφείλω να συμβάλλω στην απόδοση προς αυτούς της θέσης που τους αξίζει στην ιστορική μνήμη των λαών μας. Γιατί αν αποτρέπονταν ή καταδικάζονταν το Δεβισλίκ, όπως πρότειναν, όχι μόνο δεν θα είχαμε Άουσβιτς αλλά θα διακόπτονταν αυτή η διαρκής βία και ο θάνατος που πλημμυρίζει και παραμορφώνει επί δεκαετίες την ιστορική μας περιοχή. Η Μικρά Ασία και η Μεσοποταμία αρνούνται πλέον την παραμόρφωση και ζητούν την αυθεντικότητα τους.

* Μιχάλης Χαραλαμπίδης «Το Ποντιακό ζήτημα σήμερα – το Ποντιακό ζήματα στον ΟΗΕ», Εκδόσεις ΣΤΡΑΒΩΝ, Αθήνα 2005

πουλούν τα αγέννητα μωρά τους!!!!!!!!!!!!!!

Πάμφτωχες έγκυοι από τριτοκοσμικές χώρες, πουλούν τα αγέννητα μωρά τους με την ελπίδα να έχουν ένα καλύτερο αύριο , ανύποπτες ότι υπογράφουν την καταδίκη τους. Με μερικές εκατοντάδες δολάρια-δόλωμα, στο χέρι, πείθονται, γεννούν χωρίς να δουν ποτέ το μωρό τους του οποίου η γέννηση δεν γράφεται πουθενά, επομένως επίσημα είναι ανύπαρκτο.

Από κει, οι σπείρες που επιδίδονται σ' αυτή την απάνθρωπη "επιχείρηση", έχουν διάφορους τρόπους να τα εκμεταλλευτούν. Τα ακρωτηριάζουν και τα υποχρεώνουν στην επαιτεία, στον αγοραίο έρωτα, τα πουλούν ως παιδιά-στρατιώτες, ή τα σκοτώνουν και πουλούν τα όργανά τους.Οι αποκαλύψεις αυτές έγιναν από τον ομοσπονδιακό αρχιδικαστή της Αυστραλίας Τζον Πάσκο, σε συνέδριο που έγινε στο Κερνς με θέμα την εκμετάλλευση των παιδιών.

Ο ίδιος τόνισε ότι το φαινόμενο αυτό παρατηρείται στην Ανατολική Ευρώπη, Ασία, Αφρική και Νότιο Αμερική. Ανέφερε ότι ο νόμος δεν είναι ευκρινής όταν πρόκειται για την προστασία αγέννητων παιδιών, εξαιτίας του αναπάντητου ερωτήματος "πότε ένα παιδί γίνεται νομικό πρόσωπο" και της σύγκρουσης απόψεων στο θέμα αυτό.

"Τα μεγαλύτερα θύματα στην υπόθεση αυτή είναι τα παιδιά τα οποία δεν γνωρίζουν καν από πού προήλθαν", είπε ο κ. Πάσκο.Ο γενικός διευθυντής του οργανισμού World Vision Τιμ Κοστέλο, είπε ότι είναι πραγματικά απαράδεκτο το ότι ο νόμος δεν μπορεί να προστατεύσει αγέννητα παιδιά: "Εξαφανίζονται και κανείς δεν γνωρίζει τι έγιναν. Είναι φοβερό. Σίγουρα, είναι η χειρότερη μορφή σύγχρονης σκλαβιάς".

Πηγή: ΑΠΕ

Ετον ενα βολαν (Ήτανε μια φορά)

Στίχοι: Κώστας Φέρρης
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης

Ήτανε μια φορά μάτια μου κι έναν καιρό
μια όμορφη κυρά αρχόντισσα να σε χαρώ

Μια μικροπαντρεμένη κόρη ξανθή
τον κύρη της προσμένει βράδυ πρωί
Ένα Σαββάτο βράδυ καλέ μια Κυριακή
τον ήλιο το φεγγάρι, καλέ, παρακαλεί

Ήλιε μου φώτισέ τον φεγγάρι μου
πάνε και μίλησέ του για χάρη μου

Γυρίζει κι αρμενίζει καλέ στα πέλαγα
τους πειρατές θερίζει καλέ και τους χαλά

Στον ήλιο στο φεγγάρι και στη βροχή
και μένανε μ' αφήνει έρμη και μοναχή

Γαλέρα ανοίχτηκε μάτια μου με το βοριά
στη μάχη ρίχτηκε μάτια μου και στον καυγά

Μέσα σ' ένα σινάφι πειρατικό
είδα φωτιά ν' ανάβει και φονικό

Μεταφραση στα Ποντιακα: Πλατων Κυφωνιδης

Ετον ενα βολαν, οματαμ, μιαν κι αλλομιαν
ενας εμορφεσα αρχοντεσσα, να λελεβω σεν

Ενας μικροπαντρεμεντζα, ξανθον κουτσιν
τον κυρ νατς αναμεν βραδυαν πρωιαν

Εναν σαββατοβραδυαν νεψα, εναν Κερεκην
το φεγγαρ τον ηλεν, νεψα, παρακαλα

Ηλεμ και φεγγαρι μ' γνεφτσωνατον
δεβα και καλατσεπσενατον για τ' εμον το χαιρ

Κλωσκετε κι αρμενιζ, νεψα, σα πελαα
τη κουρσαρς θερειζ νεψα και χαλει ατς

Σον ηλ, σο φεγγαρ και σην βρεσην
κ' εμεν ερημον και μανασην αφηνμεν

Γαλεραν απεπλευσεν οματαμ με τον βορραν
σην μασην ερουξεν οματαμ και σο ταυισμαν

Απες σεναν μπουλουκ κουρσαρικον
ειδα αψιμον να εβγον και φονος

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΘΕΡΜΑ ΤΟΝ ΑΔΕΡΦΟ Πλάτων Κυφωνίδη

OIKOΠΕΔΑ ΓΙΑ ΧΤΥΣΙΜΟ....ΦΡΕΣΚΑ-ΦΡΕΣΚΑ!ΠΑΡΕ ΚΟΣΜΕ!!!!!!!!......

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΩ ΑΛΛΟ ΦΟΡΟΥΣ
ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

"Από ανθρώπινο χέρι φαίνεται πως προέρχονται οι επτά στις δέκα πυρκαγιές που εκδηλώνονται, σύμφωνα με στοιχεία της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας. Μάλιστα, μόνο το 2008, 92 άτομα έχουν συλληφθεί κατηγορούμενοι για εμπρησμό από πρόθεση ή από αμέλεια, σε σύνολο 68 υποθέσεων.

Από τις 68 υποθέσεις, οι 18 αφορούσαν εμπρησμό από πρόθεση και οι 50 εμπρησμό από αμέλεια. Ακόμη, οι συλλήψεις αυτές είναι μόνο όσες έχουν γίνει με την διαδικασία του αυτόφωρου, ενώ δεν συμπεριλαμβάνονται οι σχηματισθείσες δικογραφίες που έχουν οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη με την τακτική διαδικασία.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το ποσοστό των εμπρησμών από πρόθεση, ξεπερνάει εκείνο των πυρκαγιών οι οποίες εκδηλώνονται από φυσικά αίτια, τα ποσοστά των οποίων είναι 20% και 5% αντίστοιχα."

πηγή : e-liberta.gr

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΩ ΑΛΛΟ ΦΟΡΟΥΣ
ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

Αντρέι Ταρκόφσκι

"Αυτός που προδίδει έστω και μία μόνο φορά τις αρχές του, χάνει την αγνότητα της σχέσης του με την ζωή. Το να εξαπατά κανείς τον εαυτό του, είναι σα να παραιτείται από τα πάντα, από την ταινία του, από τη ζωή του"

¨Σμιλεύοντας το χρόνο¨-από τα Παιδικά Χρόνια του Ιβαν στη Θυσία

Περιφρονεί τη ζωηρόχρωμη αναλαμπή του χρυσού.....

«Η δικαιοσύνη λάμπει και μέσα σε φτωχόσπιτα που καπνίζουν και τιμά τους ευσεβείς. Περιφρονεί τη ζωηρόχρωμη αναλαμπή του χρυσού που αποκτήθηκε από λερωμένα χέρια, γιατί είναι συνηθισμένη να πάει κοντά στην αγιότητα και όχι να υποκλίνεται μπροστά στα πλούτη, και κρίνει ανάλογα κάθε πράξη.»

Αισχύλος

COPY-LEFT

Όταν αντιγράφεις κάποιον λέγεται "κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας",
όταν αντιγράφεις πολλούς μαζί λέγεται "έρευνα"....

ΑΖΩΡ ΚΑΙ ΛΩΠΟΔΥΤΗΣ . . .

Ο Αζώρ είναι ένα μικρό, μα έξυπνο σκυλάκι. Νομίζεις πως ανθρώπου ψυχή είναι κλεισμένη σ’ αυτό το όμορφο ζώον. Πόσον είναι πιστός, πόσον είναι αγαθός και αμνησίκακος ο καημένος ο Αζώρ! Με όλα τα προτερήματά του όμως δεν είναι και πολύ ευτυχής, διότι πολλές φορές του τις βρέχει ο κύριος του, ο κυρ Γιάννης. Και όμως ο Αζώρ δεν θυμώνει ˙ κάθε κτύπημα του κυρίου του το υποδέχεται με ένα παραπονετικόν γρυλισμόν ˙ έπειτα, άμα περάσει ο πόνος, όλα τα λησμονεί.
Προχθές ο κυρ Γιάννης ήθελε να ταξιδέψει δια τας Αθήνας. Το τραίνο έφευγε εις τα 5 ½ το πρωί, και δια να προφθάσει ο φίλος μας έπρεπε να ξυπνήσει από τις 4. εκοιμήθη λοιπόν ο κυρ Γιάννης ενωρίς και έβαλε το ρολόι του επάνω εις το δίπλα του κομοδίνο, δια να το έχει πρόχειρο να βλέπει την ώρα όταν ξυπνήσει. Βλέπετε, δεν ήθελε να σηκωθεί και μεσάνυκτα. Σε λίγο ο κυρ Γιάννης εροχάλιζε.
Ο Αζώρ, άμα κατάλαβε ότι ο κύριος του εκοιμήθη, ήλθε σιγά σιγά κοντά στο κρεβάτι και εξαπλώθη χάμω δια να κοιμηθεί επάνω εις το χαλί όπου ήτο εμπρός εις το κρεβάτι.
Τα μεσάνυκτα επέρασαν και άκρα ησυχία εβασίλευε.
Αιφνής ο Αζώρ ετινάχθη όρθιος και ετέντωσε τα αυτιά του ˙ κάτι είχεν ακούσει.
Τι είχε συμβεί;
Ένας λωποδύτης είχε φθάσει ελαφρά ελαφρά έως εις την πόρτα του δωματίου του κυρ Γιάννη και προσεπάθει σιγά σιγά να την ανοίξει. Αλλ’ ο Θεός, λέγει μία παροιμία, αγαπάει τον κλέφτη, μα αγαπά και τον νοικοκύρη. Ο Αζώρ ευτυχώς δεν είχε κοιμηθεί ˙ αντελήφθη τον κλέπτην και επερίμενε κινών την ουράν του, γρυλίζων γρρρρ-γρρρρ.
Σε λίγο βλέπει να στρέφεται το πόμολο, ν’ ανοίγει σιγά σιγά η πόρτα και να προβάλλει το χέρι ενός ανθρώπου δια να πάρει το ρολόι του κυρ Γιάννη που ήτο επάνω στο κομοδίνο, δίπλα στην πόρτα. Έως εδώ ο Αζώρ εκρατήθη, τώρα όμως ήρχισε να γαβγίζει απειλητικά. Ήθελε να μπορούσε να ξεσχίσει αυτόν τον άνθρωπο, αυτόν τον κλέπτη που προσπαθούσε να κλέψει τον κύριον του.
Ο λωποδύτης, φιβισμένος από αυτήν την απροσδόκητον υποδοχήν, τραβά το χέρι του, κλείει προσεκτικά την πόρτα και φεύγει χωρίς να πάρει το ρολόι. Πηγαίνει να εξασκήσει αλλού το έντιμον επάγγελμά του. Ο κυρ Γιάννης όμως, που έως τώρα δεν είχε πάρει ούτε μυρωδιά, ξυπνάει τρομαγμένος από τα γαβγίσματα του Αζώρ. Κοιτάζει, δεν βλέπει τίποτε στο δωμάτιον. « Παλιόσκυλο, δεν εννοείς να μ’ αφήσεις να κοιμηθώ ήσυχα!» και αφού άρπαξε μίαν παντούφλαν την επέταξε με όλη του τη δύναμη στο πτωχό ζώον. Έπρεπε να εβλέπατε τα μικρά του ματάκια πως εκοίταζαν τον άγριον αυτόν κύριον του. Ποία καρδιά ανθρώπου δεν θα πονούσε μ’ αυτό το παραπονιάρικο βλέμμα ενός ζώου, ενός ζώου τόσον πιστού προς έναν αχάριστον κύριον!
Και όμως ο Αζώρ δεν εθύμωσε. Υπέμεινε κι αυτήν την τιμωρίαν- άδικον βέβαια – όπως τόσες άλλες. Τέλος, άμα είδε ότι ο κύριος του απεκοιμήθη, εξηπλώθη και αυτός χάμω και εκοιμήθη πάλιν ευχαριστημένος επάνω εις το χαλί, επειδή έσωσε το ρολόι, μα και λυπημένος, επειδή ελύπησε με τις φωνές του τον κύριον του.

K.Kαρυωτάκης

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΟΝΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ....

ΔΕΝ ΤΡΩΜΕ ΚΟΥΤΟΧΟΡΤΟ ΚΥΡΙΟΙ.....ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ...ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΛΑΟ

(ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΝ ΦΙΛΟ GEORGEF ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΟΥ ΕΓΓΡΑΦΟΥ)