Σάββατο, Δεκεμβρίου 30, 2006

σε μία ψηλή ράχη


αρχέγονη λαχτάρα

η ιδέα του ταξιδιού

στο παρελθόν

στο μέλλον

δύσκολη απόφαση

τι να διαλέξω?


Το ταξίδι ή την ψυχή μου;

Εθισμένος στο ανοιχτό στο απέραντο

Στην συνεχή ροή ενέργειας

Εθισμένος στον ωκεανό

Στην έρημο

Στην ησυχία της κίνησης

Στην γαλήνη της ερήμου


Απολαμβάνω τις πτώσεις των διδακτοριών

Όταν οι υποτελείς μιμούνται τους ανύπαρκτους συμμάχους


Προχώρα στην επόμενη τέλεια συνάντηση

Όταν τελειώσεις το κλάμα σου

Το αφιερωμένο σε άλλη μια αποτυχημένη

Συνάντηση με τον εαυτό σου

Ευχαριστώ αυτόν που με μύησε

Σε αυτό το χορευτικό γκαλά

Σε αυτή την πανδαισία μέχρι πρωίας

Εκστασιασμένος από το πάθος

Από αυτό το συναίσθημα που είναι γραμμένο

Στα κύτταρά μας και μεταφέρεται

Στα χρωμοσώματά μας

Ξορκίζουμε τον πόνο μας

Εκτονώνουμε την μοναξιά μας


Μια έκφραση καταπίεσης


Παρασκευή, Δεκεμβρίου 22, 2006

Ο αμετανόητος


Είμαι έξω από το σύστημα εδώ και λίγα χρόνια
κι από κανένα δε ζητώ παράσημα, γαλόνια

Εγώ δε θέλω «ζήτω» από τα πτώματα
γιατί είμαι εθισμένος στα παραπτώματα

Είμαι έξω από το σύστημα με όνειρα βαρβάτα
κι άσε να λεν για μια κοντή γατούλα με γραβάτα

Εγώ δε θέλω «ζήτω» από τα πτώματα
γιατί είμαι εθισμένος στα παραπτώματα

Είμαι έξω από το σύστημα, γλυκιά μου πιτσιρίκα
σε γουστάρω δίχως προίκα, δίχως ένσημα και ΙΚΑ

Εγώ δε θέλω «ζήτω» από τα πτώματα
γιατί είμαι εθισμένος στα παραπτώματα

Εγώ δε θέλω «ζήτω» από τα πτώματα
γιατί είμαι εθισμένος στα παραπτώματα

Παύλος Σιδηρόπουλος

Δίσκος: Ρομαντικοί παραβάτες (1994)

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 20, 2006

αστική χυδαιότητα


ζούμε (;) σε εποχή αστικής χυδαιότητας

¨αντί για το αγαθό έχουμε το χρήσιμο, αντί για το ωραίο το ωφέλιμο¨

Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2006

σύγχρονες ιστορικές στιγμές....

PAOK-Arsenal, 1-0 (UEFA Cup 1997)

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 18, 2006

όνειρα και πίκρα


Ένα όμορφο αμάξι με δυό άλογα
να μου φέρετε τα μάτια μου σαν κλείσω
τον ντουνιά με τα στραβά και τα παράλογα
καβαλλάρης μια φορά να σεργιανίσω

Το ένα τ' άλογο να είναι άσπρο
όπως τα όνειρα που έκανα παιδί
το άλλο άλογο να είναι μαύρο
σαν την πικρή μου την κατάμαυρη ζωή

Να χτυπώ το καμουτσίκι μου το άπονο
σαν της μοίρας μου τ' αβάσταχτα χαστούκια
και ν' ακούγεται τη νύχτα σαν παράπονο
σαν πεννιά λυπητερή από μπουζούκια

Το ένα τ' άλογο να είναι άσπρο
όπως τα όνειρα που έκανα παιδί
το άλλο άλογο να είναι μαύρο
σαν την πικρή μου την κατάμαυρη ζωή


στην εκδήλωση : 80 χρόνια ΠΑΟΚ

έχω τρέλα μες το μυαλό....

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 06, 2006

Κυριακή, Δεκεμβρίου 03, 2006

Knife Dance - part 2

du Pont

Σάββατο, Δεκεμβρίου 02, 2006

Ole ole ola


Ένα αργεντίνικο σύνθημα που ενέπνευσε τους Παοκτσήδες και στην συνέχεια πολλούς ακόμα στην χώρα μας, έχει γίνει της μόδας χρόνια τώρα στις κερκίδες των σταδίων σε όλο τον κόσμο. Το εκπληκτικό; Πλέον το σύνθημα αυτό ακούγεται όχι μόνο στα γήπεδα της Ελλάδας αλλά και στους δρόμους της!

Οι φίλαθλοι της Αργεντινής τραγουδούν το σύνθημα “Ole ole ola” από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 που διοργανώθηκε στην Αργεντινή. Ο ρυθμός του όταν τραγουδιέται από πολύ κόσμο στο γήπεδο είναι πραγματικά εντυπωσιακός. Είναι ένας ήχος που κολλάει πραγματικά στο... μυαλό σου. Έτσι οι Αργεντινοί φρόντισαν να “κολλήσουν” πολλούς λαούς του πλανήτη γη.

Τι λένε οι στίχοι; Όχι κάτι τόσο εμπνευσμένο όσο η μελωδία του. Είναι λόγια συνηθισμένα που βγαίνουν από στόμα φιλάθλων. To σύνθημα είναι πολύ μεγάλο ωστόσο το ρεφρέν του είναι το πιο χαρακτηριστικό:

“Yoooo, soy Argentina,
es un sentimientoooo,
que no puedo paraaaaaar,
ole ole ole,
ole ole olaaaa
ole ole ole,
cada dia te quiero maaaas”

Σε ελεύθερη μετάφραση;

"Είμαι Αργεντινή
είναι ένα συναίσθημα
που δεν μπορώ να σταματήσω
ολέ ολέ ολέ
ολέ ολέ ολααααά
κάθε μέρα σ' αγαπάω και πιο πολύ"

Όπως μπορείτε να ακούσετε και μόνοι σας, από τα βίντεο που σας παραθέτουμε στο τέλος του κειμένου φίλαθλοι ομάδων από όλες τις άκρες του πλανήτη τραγουδούν το “Ole ole ola”, κάθε ομάδα και κάθε χώρα στην δική του διασκευή.

“Ole ole ola” στην Πολωνία από οπαδούς της Βίσλα, στην Ιταλία, στο Μεχικό, στο Περού, στην Γερμανία ακόμα και φίλαθλοι του Τόκιο!

Από τις 19 Αυγούστου και η Ελλάδα χορεύει στους ρυθμούς των Αργεντίνων χάρη στους οπαδούς του ΠΑΟΚ που το τραγούδησαν στις κερκίδες του ΟΑΚΑ στο ντέρμπι με την ΑΕΚ. Πλέον και αυτοί των “κιτρινόμαυρων” πήραν αυτό το σύνθημα αλλά και η Κύπρος (από οπαδούς του ΑΠΟΕΛ και της Ομόνοιας) τραγουδάει : “Έχω τρέλα μεσ' στο μυαλοοοό”, τους στίχους δηλαδή που έβαλαν στην μελωδία οι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ που λένε:

“Οοοo Παοκάρα έχω τρέλα μες στο μυαλό
όπου και να παίζεις πάντα θα σ' ακολουθώ
για σένα θα πεθάνω και για σένα μόνο ζω.”

Και οι μαθητές έχουν τρέλα στο μυαλό!

Τι είπατε; Το περίφημο πλέον “Οle ole ola” ακούγεται μόνο στα γήπεδα και από τις κερκίδες των φανατικών οπαδών; Λάθος κάνετε. Διότι έχουν τρέλα “μεσ' το μυαλό” και οι καταληψίες μαθητές που τραγουδούν στους δρόμους και έξω από τα σχολεία τους:

“Οοοο ρε Μαριέτα έχω τρέλα μες στο μυαλό
Στους δρόμους κατεβαίνω με το Συντονιστικό
Θέλουμε δημόσιο και δωρεάν σχολειό”

Για αποδείξεις; Δείτε στα δεξιά σας την σελίδα του Συντονιστικού Αγώνα των μαθητών

Από το ψωμί-παιδεία- ελευθερία στο Μαριέτα έχω τρέλα μες το μυαλό!

Τελικά το “ole ole ola” είναι κάτι παραπάνω απο ένα απλό σύνθημα σε γήπεδο ποδοσφαίρου.

Η αλήθεια είναι οτι πολύ θα θέλαμε να μάθουμε τους στίχους που έβαλαν οι Ιαπωνέζοι στο δικό τους “ole ole ola”...

από : http://www.sport24.gr/html/ent/640/ent.148640.asp

Πέμπτη, Νοεμβρίου 30, 2006

το παρακράτος τους


από : http://sport24.gr/html/ent/570/ent.152570.asp

Δίωξη για τα Μάλγαρα

Σύμφωνα με χθεσινές πληροφορίες έχουν κληθεί σε απολογία 17 άτομα τα αυτοκίνητα των οποίων εθεάθησαν στα διόδια των Μαλγάρων κατά την διάρκεια του συμβολικού αποκλεισμού τους σε ένδειξη διαμαρτυρίας των οπαδών του ΠΑΟΚ κατά της διοίκησης, τον περασμένο Ιούνιο. Αξίζει να σημειωθεί ότι την συγκεκριμένη ημέρα δεν προκλήθηκε κανένα επεισόδιο και καμία ακρότητα από τους οπαδούς του ΠΑΟΚ παρά τις προκλήσεις που δεχόταν κατ επανάληψη από την αστυνομία.

από : http://paokg4.org/paok_latest_news.asp?articleid=444

7 οπαδοί του ΠΑΟΚ έχουν δεχτεί κλήση για να εμφανιστούν στα δικαστήρια στις 7 Δεκεμβρίου. Η κατηγορία αφορά παρακώλυση συγκοινωνιών και αναφέρεται στην ειρηνική μηχανοκίνητη πορεία, που διοργανώθηκε στις 1 Ιουνίου του 2006 και στην οποία συμμετείχαν χιλιάδες φίλοι του ΠΑΟΚ. Τη δεδομένη χρονική στιγμή, με τις δεδομένες συνθήκες και σε ότι αφορά τη συγκεκριμένη αστεία κατηγορία, είναι άμεση ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε όλοι, ότι η συγκεκριμένη κλήση αφορά και απευθύνεται στον καθένα από εμάς. Και έχει προφανή στόχο την αγωνιστικότητα του κόσμου του ΠΑΟΚ.

Μας αφορά όλους.

αφόρητα



κάποτε όλα βρίσκουν τον δρόμο τους

μα εσύ δεν βρίσκεις ό,τι επιθυμείς

δεν μπορείς να τα κάνεις όλα

εκπυρσοκρότησες κάθε υπόλειμμα

κάθε υστερική σου ανάγκη

κάθε μυστικό που κατείχες

ο θώκος σου γέμισε δάκρυα

διηγούμαι κάθε παραμόρφωση

στο κατώφλι του αφόρητου

περιφρονώ κάθε νομοτέλεια

δεν πριμοδότησα ούτε για μια στιγμή

την ωμότητα

την κενότητα του φαινομενικού σου μοντέλου-εαυτού

έλα να σε κεράσω ένα ποτό μακροχρόνιας ζύμωσης,

η φιλία

αναδύομαι σε κάτι αμιγώς

αναγκαίο

για την ύπαρξη σου

γύρω από τα βράχια της ασφάλειας

διάφορες θύμισες και μνήμες

του μεγαλείου της ιστορίας μουτης ιστορίας μας

μα ακόμα και αυτά φαίνεται ότι δεν μας αρμόζουν

λες και δεν φτιάχτηκαν για εμάς

θα βάλω τα γέλια

θα βάλω τα κλάματα

δεν έχει καμία σημασία

αφόρητα

Σάββατο, Νοεμβρίου 25, 2006

it's a long road-όλα είναι δρόμος

....όλα είναι δρόμος....

απλά

πρίσμα η γνώμη σου

μπλέ-κόκκινο-κίτρινο=μαύρο

με λίγο λευκό=γκρί

ολα μαζί δεν αρεσουν

μια γραμμή μπλέ, μια πινελιά κόκκινη, ένα ίχνος κίτρινο πιο πέρα..

διάλεξέτα-ξεχώρισέ τα, δές τα παντού..πρίσμα η γνώμη σου..

Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006

η ώρα της αλλαγής


Είναι η ώρα που ξυπνάνε τα φαντάσματα κι εγώ γυρνάω μόνος

και δεν υπάρχει πια στο δρόμο μου ψυχή να μου μιλήσει ζωντανή

λίγη χαρά,

παιδιά γεννιούνται,

πόλη άκου πως κρυώνουν

και οι αγώνες μου αντάλλαγμα μου δίνουνε μια τόση δα ζωή

----

Σαν τίμιος δουλευτής γρήγορα τό 'ριξα σ' ανάγκης λοβιτούρες

και το κρασί μου το ξερνάω κάθε νύχτα που δε βρίσκω το γιατί

το έπαιζα περήφανος και τώρα ρεβεράτζα, χαιρετούρες

σαν να μην έφτανε που δε χορταίνω μήτε και το πιάτο το φαί

----

Συνέχεια μπερδευόμουνα

μ' αυτούς που εμπιστευόμουνα

ώσπου τα χρειάστηκα

και αναγκάστηκα

να δω φάτσα με φάτσα τη ζωή

----

Συνέχεια αδικημένος αισθανόμουνα πως μ' είχαν κοροϊδέψει

στα παραμύθια είχα μείνει της τιμής και τιμημένης εργατιάς

ώσπου μια μέρα τις ανάγκες μου που άτσαλα με είχαν δραπετέψει

μια αγάπη ανέβασα στη θέση τους απ' όλα και απ' όλους πιο ψηλά

----

Συνέχεια μπερδευόμουνα

μ' αυτούς που εμπιστευόμουνα

ώσπου τα χρειάστηκα

και αναγκάστηκα

ν' αλλάξω νοοτροπία και μυαλά.

παύλος σιδηρόπουλος

Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2006

genocide

έλληνες είστε και φαίνεστε....

Παρασκευή, Νοεμβρίου 17, 2006

εξέλιξη


ελευθερωστε το μυαλο σας
και μην κοιτατε το φυλακισμενο μυαλο
του διπλανου σας
για να νιωσετε ελευθεροι

¨ Ηγεμόνας ¨



Ν. Μακιαβέλλι, σε μετάφραση Ν. Καζαντζάκη (αρχή κεφ. XXV) Πόση δύναμη έχει η τύχη στ' ανθρώπινα και πώς μπορούμε να της αντισταθούμε.

Δε μου είναι άγνωστο πως πολλοί νόμιζαν και νομίζουν πως τα εγκόσμια κυβερνιούνται από την τύχη ή από το Θεό και πως οι άνθρωποι, με όλη τους τη σοφία, δεν μπορούν να τα διορθώσουν κι ούτε καν να βρουν θεράπειο κανένα και γι' αυτό νομίζουν πως δεν πρέπει να πολυσκοτιζόμαστε γι' αυτά, παρά ν' αφηνόμαστε να μας κυβερνά η τύχη.
Η γνώμη αυτή είναι περισσότερο διαδομένη στα χρόνια μας, κι αιτία είναι οι μεγάλες μεταβολές που έγιναν και γίνουνται έξω από κάθε ανθρώπινη πρόγνωση. Τούτο έχοντας κάποτε κι εγώ στο νου μου, κλίνω κάπως να παραδεχτώ τη γνώμη τους επειδή όμως υπάρχει εντός μας ελεύτερη βούληση, πιστεύω πως η τύχη κυβερνάει τις μισές μας πράξες, μας αφήνει όμως λεύτερες τις άλλες μισές ή λίγο λιγότερες.
Παρομοιάζω την τύχη με ορμητικό ποταμό που, όταν πλημμυρίζει, λιμνιάζει τους κάμπους, σπάζει τα δέντρα, γκρεμίζει τα σπίτια, παίρνει από ένα μέρος χώματα και τα κουβαλάει σε άλλο. Όλοι φεύγουν από μπρος του, όλοι υποχωρούν στη λύσσα του, χωρίς να μπορούν ν' αντισταθούν. Όμως, αν κι έχει τόση δύναμη, οι άνθρωποι, στον καιρό της γαλήνης, μπορούν και παίρνουν τα μέτρα τους με προχώματα κι όχτους, κι έτσι, όταν θα πλημμυρίσει, ή θα μπει σε αυλάκι ή δε θα 'ναι η ορμή του τόσο αχαλίνωτη μήτε τόσο επιζήμια. Όμοια κι η τύχη δείχνει τη δύναμή της όπου δεν έχει οργανωθεί αντίσταση, και ρίχνει την ορμή της όπου ξέρει πως δεν έχουν γίνει όχτοι και προχώματα για να τη συγκρατήσουν.
Αν τώρα κοιτάξετε την Ιταλία, όπου έγιναν οι μεγάλες τούτες μεταβολές, θα δείτε πως είναι ένας κάμπος χωρίς κανένα όχτο και κανένα πρόχωμα. Αν είχε κι αυτή οχυρωθεί, όπως η Γερμανία, η Ισπανία κι η Γαλλία, η πλημμύρα ή δε θα 'χε προξενήσει τις μεγάλες μεταβολές που προξένησε ή ούτε καν θα γίνουνταν. Φτάνουν αυτά για την αντίσταση γενικά που μπορούμε να φέρουμε στην τύχη.
Αν περιοριστούμε στα καθέκαστα, παρατηρώ πως βλέπουμε ένα ηγεμόνα σήμερα να προκόβει κι αύριο να καταγκρεμίζεται, χωρίς γι' αυτό να φταίει μήτε η αλλαγή της διαγωγής τους μήτε του χαραχτήρα τους. Και τούτο οφείλεται, θαρρώ, στις αιτίες που λεπτομερώς εξέτασα παραπάνω ότι δηλαδή ο ηγεμόνας που στηρίζεται ολόκληρος στην τύχη, γκρεμίζεται όταν αυτή αλλάξει. Πιστεύω ακόμα πως είναι ευτυχής όποιος συμμορφώνει τη διαγωγή του με τις απαίτησες των καιρών και δυστυχής που η διαγωγή του δε συμμορφώνεται με τους καιρούς. Γι' αυτό βλέπουμε ανθρώπους, που κυνηγούν το σκοπό τους ο καθένας, δηλαδή δόξες και πλούτη, να φέρνουνται διαφορετικά ο ένας φρόνιμα, ο άλλος ορμητικά ο ένας με βία, ο άλλος με δόλο ο ένας με υπομονή, ο άλλος ανυπόμονα και καθένας με τους διαφορετικούς τούτους τρόπους μπορεί να πετύχει. Και βλέπουμε ακόμα ανθρώπους που πήραν τον ίδιο δρόμο, ο ένας να φτάνει το σκοπό του, ο άλλος όχι και πάλι, άλλους δυο να πετυχαίνουν και οι δυο από διαφορετικούς δρόμους, ο ένας πράος, ο άλλος ορμητικός. Κι όλα αυτά χρωστούνται στη διαφορά των καιρών, που πότε συμμορφώνουνται οι άνθρωποι μαζί τους, πότε όχι.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 16, 2006

"Πολιτικοί Κρατούμενοι"

Μι ασέληνη νύχτα
τα καμιόνια σταματήσαν' στην πόρτα μας.
Μας έριξαν με τις πυτζάμες στη καρότσα.
Ξερά τα χέρια, παγωμένα τα χνώτα μας,
πονούσαν τα πόδια ως τα κότσια.

Τα γήπεδα περίμεναν.
Κοιμηθήκαμε πάνω στο χορτάρι
με συντροφιά τον νεαρό με την κιθάρα.
Τον πήραν το πρωί μ' άγριο στειλιάρι
και του 'σπάσαν τα δάχτυλα με μπάρα.

Γέμισ' η νύχτα από κραυγές,
οι γυναίκες στα κατώφλια κλαίνε.
Γέμισ' η νύχτα από φωνές,
πουθενά για που μας παν δεν λένε.

Οι φυλακές μας δέχτηκαν.
Στοιβαχτήκαμ' ο ένας πα στον άλλο
μ' ένα ξύλινο κρεβάτι και μια κουβέρτα.
Πόσοι θα ζούσαν για να δουν πάλι τον κάβο;
Του γυρισμού τη μέρα, μέτρα.

Δ. Ι. Λο'ί'ζος

Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006

«Αναφορά στον Γκρέκο»


Η Μαύρη Θάλασσα κυμάτιζε αλαφρά, σκούρα λουλακιά, και

μύριζε σαν καρπούζι ζερβά μας τ’ ακρόγιαλο και τα βουνά του

Πόντου, μια φορά κ’ έναν καιρό δικά μας, δεξά αστραφτερό,

απέραντο το πέλαγο. Ο Καύκασος είχε σβύσει μέσα στο φως,

μα οι γέροι, με τη ράχη γυρισμένη, κάθουνταν στην πρύμνα

και δε μπορούσαν να ξεκολλήσουν τα μάτια τους από το

αγαπημένο ουρανοθάλασσο ‘ ο Καύκασος είχε χαθεί, φάντασμα

ήταν και σκόρπισε, μα απόμεινε ασάλευτος, αβασίλευτος

βαθιά στις λαμπυρήθρες των ματιών τους. Δύσκολο, δύσκολο

πολύ η ψυχή να ξεκολλήσει από την πατρίδα βουνά,

θάλασσες, αγαπημένοι άνθρωποι, φτωχό αγαπημένο σπιτάκι,

ένα χταπόδι είναι η ψυχή και όλα τούτα οι πλόκαμοί της.




Από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη «Αναφορά στον Γκρέκο»

(Στη φωτογρ. το ατμόπλοιο ΙΩΝΟΠΟΛΙΣ που μετέφερε πάνω από 6.000 Πόντιους πρόσφυγες στην Ελλάδα. Σεπτέμβριος 1923, [3.1.22]).