Τα Πλοία

Aπό την Φαντασίαν έως εις το Xαρτί. Eίναι δύσκολον πέρασμα, είναι επικίνδυνος θάλασσα. H απόστασις φαίνεται μικρά κατά πρώτην όψιν, και εν τοσούτω πόσον μακρόν ταξίδι είναι, και πόσον επιζήμιον ενίοτε δια τα πλοία τα οποία το επιχειρούν.
H πρώτη ζημία προέρχεται εκ της λίαν ευθραύστου φύσεως των εμπορευμάτων τα οποία μεταφέρουν τα πλοία. Eις τας αγοράς της Φαντασίας, τα πλείστα και τα καλύτερα πράγματα είναι κατασκευασμένα από λεπτάς υάλους και κεράμους διαφανείς, και με όλην την προσοχήν του κόσμου πολλά σπάνουν εις τον δρόμον, και πολλά σπάνουν όταν τα αποβιβάζουν εις την ξηράν. Πάσα δε τοιαύτη ζημία είναι ανεπανόρθωτος, διότι είναι έξω λόγου να γυρίση οπίσω το πλοίον και να παραλάβη πράγματα ομοιόμορφα. Δεν υπάρχει πιθανότης να ευρεθή το ίδιον κατάστημα το οποίον τα επώλει. Aι αγοραί της Φαντασίας έχουν καταστήματα μεγάλα και πολυτελή, αλλ' όχι μακροχρονίου διαρκείας. Aι συναλλαγαί των είναι βραχείαι, εκποιούν τα εμπορεύματά των ταχέως, και διαλύουν αμέσως. Eίναι πολύ σπάνιον εν πλοίον επανερχόμενον να εύρη τους αυτούς εξαγωγείς με τα αυτά είδη.
Mία άλλη ζημία προέρχεται εκ της χωρητικότητος των πλοίων. Aναχωρούν από τους λιμένας των ευμαρών ηπείρων καταφορτωμένα, και έπειτα όταν ευρεθούν εις την ανοικτήν θάλασσαν αναγκάζονται να ρίψουν εν μέρος εκ του φορτίου δια να σώσουν το όλον. Oύτως ώστε ουδέν σχεδόν πλοίον κατορθώνει να φέρη ακεραίους τους θησαυρούς όσους παρέλαβε. Tα απορριπτόμενα είναι βεβαίως τα ολιγοτέρας αξίας είδη, αλλά κάποτε συμβαίνει οι ναύται, εν τη μεγάλη των βία, να κάμνουν λάθη και να ρίπτουν εις την θάλασσαν πολύτιμα αντικείμενα.
Άμα δε τη αφίξει εις τον λευκόν χάρτινον λιμένα απαιτούνται νέαι θυσίαι πάλιν. Έρχονται οι αξιωματούχοι του τελωνείου και εξετάζουν εν είδος και σκέπτονται εάν πρέπη να επιτρέψουν την εκφόρτωσιν· αρνούνται να αφήσουν εν άλλο είδος να αποβιβασθή· και εκ τινων πραγματειών μόνον μικράν ποσότητα παραδέχονται. Έχει ο τόπος τους νόμους του. Όλα τα εμπορεύματα δεν έχουν ελευθέραν είσοδον και αυστηρώς απαγορεύεται το λαθρεμπόριον. H εισαγωγή των οίνων εμποδίζεται, διότι αι ήπειροι από τας οποίας έρχονται τα πλοία κάμνουν οίνους και οινοπνεύματα από σταφύλια τα οποία αναπτύσσει και ωριμάζει γενναιοτέρα θερμοκρασία. Δεν τα θέλουν διόλου αυτά τα ποτά οι αξιωματούχοι του τελωνείου. Eίναι πάρα πολύ μεθυστικά. Δεν είναι κατάλληλα δι’ όλας τα κεφαλάς. Eξ άλλου υπάρχει μία εταιρεία εις τον τόπον, η οποία έχει το μονοπώλιον των οίνων. Kατασκευάζει υγρά έχοντα το χρώμα του κρασιού και την γεύσιν του νερού, και ημπορείς να πίνης όλην την ημέραν από αυτά χωρίς να ζαλισθής διόλου. Eίναι εταιρεία παλαιά. Xαίρει μεγάλην υπόληψιν, και αι μετοχαί της είναι πάντοτε υπερτιμημέναι.
Aλλά πάλιν ας είμεθα ευχαριστημένοι όταν τα πλοία εμβαίνουν εις τον λιμένα, ας είναι και με όλας αυτάς τας θυσίας. Διότι τέλος πάντων με αγρυπνίαν και πολλήν φροντίδα περιορίζεται ο αριθμός των θραυομένων ή ριπτομένων σκευών κατά την διάρκειαν του ταξιδίου. Eπίσης οι νόμοι του τόπου και οι τελωνειακοί κανονισμοί είναι μεν τυραννικοί κατά πολλά αλλ' όχι και όλως αποτρεπτικοί, και μέγα μέρος του φορτίου αποβιβάζεται. Oι δε αξιωματούχοι του τελωνείου δεν είναι αλάνθαστοι, και διάφορα από τα εμποδισμένα είδη περνούν εντός απατηλών κιβωτίων που γράφουν άλλο από επάνω και περιέχουν άλλο, και εισάγονται μερικοί καλοί οίνοι δια τα εκλεκτά συμπόσια.
Θλιβερόν, θλιβερόν είναι άλλο πράγμα. Eίναι όταν περνούν κάτι πελώρια πλοία, με κοράλλινα κοσμήματα και ιστούς εξ εβένου, με αναπεπταμένας μεγάλας σημαίας λευκάς και ερυθράς, γεμάτα με θησαυρούς, τα οποία ούτε πλησιάζουν καν εις τον λιμένα είτε διότι όλα τα είδη τα οποία φέρουν είναι απηγορευμένα, είτε διότι δεν έχει ο λιμήν αρκετόν βάθος δια να τα δεχθή. Kαι εξακολουθούν τον δρόμον των. Oύριος άνεμος πνέει επί των μεταξωτών των ιστίων, ο ήλιος υαλίζει την δόξαν της χρυσής των πρώρας, και απομακρύνονται ηρέμως και μεγαλοπρεπώς, απομακρύνονται δια παντός από ημάς και από τον στενόχωρον λιμένα μας.
Eυτυχώς είναι πολύ σπάνια αυτά τα πλοία. Mόλις δύο, τρία βλέπομεν καθ' όλον μας τον βίον. Tα λησμονώμεν δε ογρήγορα. Όσω λαμπρά ήτο η οπτασία, τόσω ταχεία είναι η λήθη της. Kαι αφού περάσουν μερικά έτη, εάν καμίαν ημέραν - ενώ καθήμεθα αδρανώς βλέποντες το φως ή ακούοντες την σιωπήν - τυχαίως επανέλθουν εις την νοεράν μας ακοήν στροφαί τινες ενθουσιώδεις, δεν τας αναγνωρίζομεν κατ' αρχάς και τυραννώμεν την μνήμην μας δια να ενθυμηθώμεν πού ηκούσαμεν αυτάς πριν. Mετά πολλού κόπου εξυπνάται η παλαιά ανάμνησις και ενθυμώμεθα ότι αι στροφαί αύται είναι από το άσμα το οποίον έψαλλον οι ναύται, ωραίοι ως ήρωες της Iλιάδος, όταν επερνούσαν τα μεγάλα, τα θεσπέσια πλοία και επροχώρουν πηγαίνοντα - τις ηξεύρει πού.

Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ (από τα Kρυμμένα Ποιήματα 1877; - 1923, Ίκαρος 1993)

listen : δικό μου;

(1999) λόγια του Στελάρα....

βάλτε τα λεφτά εκεί που ξέρετε....

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΚΑΙ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΛΛΑ

ΑΛΛΑ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ

ΟΛΑ ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΤΑ ΒΓΑΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΠΟΝΣΟΡΕΣ
ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΥ ΠΑΝΕ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥΣ.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΡΟΙΟΝ ΥΠΕΡΤΙΜΗΜΕΝΟ, ΣΕ ΧΩΡΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ, ΛΕΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΖΩΑ.

ΒΑΛΤΕ ΣΤΟΝ Κ8Λ9 ΣΑΣ ΤΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΑΣ ΚΑΙ ΨΑΞΤΕ ΑΛΛΟΥ ΓΙΑ ΚΟΡΟΙΔΑ....

ΣΤΑΧΤΕΣ

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΟΝΟ

ΟΥΤΕ ΦΑΣΙΣΤΕΣ
ΟΥΤΕ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ
ΟΥΤΕ ΔΕΞΙΟΙ
ΟΥΤΕ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ
ΟΥΤΕ ΚΕΝΤΡΟΟΙ

ΜΑΣ ΕΝΩΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΟΥΝ ΑΔΕΡΦΙΑ

αυτή είναι η ελλάδα του 2007

Στις 04.07 γέμισαν τα κανάλια πανηγυριστές του προ τριών ετών "άθλου" της Πορτογαλίας. Όμως, την ίδια μέρα, 39 συνάνθρωποι μας βρήκαν φριχτό θάνατο στα συντρίμμια της Ρικομέξ πριν από 8 χρόνια –στο σεισμό του 1999. Η κωμωδία έλαβε και το πρέπον, θριαμβευτικό τέλος. Μετά από 8 χρόνια, η ελληνική δικαιοσύνη αποφάσισε ότι δεν υπάρχει κανείς ένοχος. 39 νεκροί, 8 χρόνια δικαστικών ερευνών και αγώνων, κανείς ένοχος. Ίσως, λένε, κάποιος πολιτικός μηχανικός –ο οποίος προς μεγάλη βόλεψη όλων, έχει ήδη εγκαταλείψει τα εγκόσμια.

Αυτή είναι η Ελλάδα του 2007. Η κατοχή εντός αγωνιστικού χώρου –αθώας στρακαστρούκας που κυκλοφορεί νόμιμα στο εμπόριο και με την άδεια της αστυνομίας, συνεπάγεται άμεση φυλάκιση. Και αποθεώνεται από τα μέσα μαζικής εξημέρωσης, τους "λειτουργούς" τους και το πεινασμένοι για αίμα, τηλεκατευθυνόμενο, τηλεοπτικό κοινό.

Η ανθρωποκτονία από αμέλεια 39 ανθρώπων τιμωρείται με ποινή φυλάκισης με αναστολή. Και στο φινάλε, σβήνει κι αυτή. Μέσα σε ψεύτικα λόγια συμπάθειας και φαρισαϊκά χτυπήματα συμπαράστασης στην πλάτη των συγγενών των 39 αδικοχαμένων.

39 νεκροί, 8 χρόνια δικαστικών ερευνών και αγώνων, κανείς ένοχος. Αυτός είναι ο πραγματικός "άθλος" της σύχρονης ελληνικής κοινωνίας. Ένας "άθλος" που επαναλαμβάνεται καθημερινά.

Ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές των 39 και τις πονεμένες οικογένειες τους. Εμείς, που συντηρούμε αυτό το αίσχος, δεν δικαιούμαστε κάτι καλύτερο. Είμαστε ξεφτιλισμένοι. Τόσο απλά.

Αθώοι κατά πλειοψηφία κρίθηκαν από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο οι αρχιτέκτονες Ν.Σχολίδης και Αλ.Δόβας, κατηγορούμενοι για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο, που αφορά το θάνατο 39 εργαζομένων στην κατάρρευση του εργοστασίου της Ρικομέξ.

Το δικαστήριο έκρινε ότι οι δύο αρχιτέκτονες δεν είχαν ευθύνη για τις κατασκευαστικές προσθήκες που έγιναν στο κτίριο, το οποίο, ούτως ή άλλως είχε πρόβλημα στατικότητας.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του δικαστηρίου Νίκο Λεοντή, η κατάρρευση του κτιρίου ήταν μια κακή συγκυρία. «Όλοι όσοι μπορεί να είχαν ανάμιξη δεν ήταν εδώ» είπε χαρακτηριστικά.

Ο κ. Λεοντής είπε ακόμα: «Νιώθω την ηθική υποχρέωση να σας πω ότι βασανιστήκαμε πολύ. Δεν είχαμε όμως κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει την ενοχή των κατηγορουμένων. Πιστεύω η απόφασή μας να είναι κοντά στην πραγματικότητα.»

Ωστόσο, αμέσως μετά την εκφώνηση της απόφασης δημιουργήθηκε ένταση μέσα στην αίθουσα. Συγγενείς των θυμάτων αποδοκίμασαν έντονα την έδρα.

Σε δήλωσή του ο συνήγορος των οικογενειών των θυμάτων Ανδρέας Αναγνωστάκης, τόνισε μεταξύ άλλων τις αντιφατικές αποφάσεις της ποινικής δικαιοσύνης και των πολιτικών δικαστηρίων που έχουν επιδικάσει αποζημιώσεις.

Σε πρώτο βαθμό οι δυο κατηγορούμενοι είχαν καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης πέντε ετών με αναστολή κατά μετατροπή της κακουργηματικής κατηγορίας με ενδεχόμενο δόλο σε ανθρωποκτονία από αμέλεια (πλημμέλημα).

πηγή: in.gr

39 ΝΕΚΡΟΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΝΕΙΣ ΕΝΟΧΟΣ.
ΚΑΙ ΤΑ ΗΘΙΚΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΔΙΑ ΣΤΟΜΑΤΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ:

η κατάρρευση του κτιρίου ήταν μια κακή συγκυρία

&

όλοι όσοι μπορεί να είχαν ανάμιξη δεν ήταν εδώ

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 2007

ΜΑΣ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ.

ανατροπή

Τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε
δεν μπορούν να λυθούν αν μείνουμε στο ίδιο επίπεδο σκέψης που είχαμε
όταν τα δημιουργήσαμε.

- Άλμπερτ Αϊνστάιν

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΜΑΣ....

ΤΩΡΑ, ΤΩΡΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΟΥ Ο ΚΟΣΜΑΚΗΣ ΕΧΕΙ ΩΣ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΝΕΝΑ ΜΠΑΝΑΚΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ( ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ ΜΑΝΤΡΩΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ) ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΘΑ *ΠΕΡΑΣΟΥΝ* ΟΛΕΣ ΟΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΑ, ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΤΕ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΜΟΥΛΟΧΤΑ ΠΑΝΕ ΝΑ ΤΑ ΜΠΑΛΩΣΟΥΝ, ΕΙΤΕ ΓΙΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΒΡΩΜΑΝΕ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ....

ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ....
ΔΙΟΤΙ ΕΜΕΙΣ ΦΤΑΙΜΕ.

ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΚΛΕΓΟΥΜΕ.
ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΑΣΕΛΓΟΥΝ ΠΑΝΩ ΜΑΣ.
ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΟΡΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΟΡΟΙΔΕΥΟΥΝ.

ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ

ΒΡΑΖΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟ ΕΛΕΓΧΟ ΚΑΙ ΥΠΟ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ.

ΟΛΑ.

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΜΑΣ....

η ηρεμία πρίν την καταιγίδα....

ΤΟ ΒΑΘΥΤΕΡΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΥΓΗ

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΡΕ ΣΕΙΣ....

Μπορεí να κóψουν óλα τα λουλούδια αλλά δεν θα αιχμαλωτίσουν την άνοιξη.

Τσε

κοινωνικές χωματερές

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ

Αυτές είναι οι κοινωνικές χωματερές, την τραγική πραγματικότητα των οποίων, το σύστημα θυμάται μόνο όταν αυτές πρόκειται να φιλοξενήσουν εκλεκτά –"επώνυμα" μέλη του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η πρόσφατη καταδίκη πρυτάνεων και λοιπών, στο μεγάλο σκάνδαλο του Παντείου Πανεπιστημίου. Για τους "ανώνυμους", πέρα βρέχει. Μπορούν να αυτοκτονήσουν, να δολοφονηθούν, να πεθάνουν, να εξευτελιστούν, να τρελαθούν, με την άνεση τους. Αυτές είναι οι κοινωνικές χωματερές στις οποίες, η έντιμη κοινωνία μας, ζητάει να πεταχτούν παιδιά, ακόμα και για ένα μπουκάλι, για μια στρακαστρούκα, για ένα καπνογόνο. Τα καλύτερα, έρχονται. Και είμαστε όλοι συνένοχοι.

Νεκρός μέσα σε κελί του τμήματος Μεταγωγών Θεσσαλονίκης βρέθηκε στις 5:35 τα ξημερώματα 26χρονος κρατούμενος των δικαστικών φυλακών Κομοτηνής. Σύμφωνα με ανακοίνωση της αστυνομικής διεύθυνσης Θεσσαλονίκης, ο νεαρός άνδρας υπέστη κρίση επιληψίας και ο θάνατος του διαπιστώθηκε από το προσωπικό του ΕΚΑΒ.
Για το περιστατικό ο εισαγγελέας διέταξε τη διενέργεια προανάκρισης, καθώς δύο ώρες πριν το τραγικό συμβάν ο 26χρονος παρουσίασε παρόμοιο πρόβλημα υγείας. Ωστόσο, το προσωπικό του ασθενοφόρου που τον εξέτασε έκρινε ότι η κατάσταση του δεν εμπνέει ανησυχία και δεν ήταν απαραίτητη η διακομιδή του σε νοσοκομείο.
Ο 26χρονος είχε μεταχθεί στην υποδιεύθυνση Μεταγωγών Θεσσαλονίκης από την Κομοτηνή, προκειμένου να παρουσιαστεί στο Α' Tριμελές Eφετείο και να δικαστεί για παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών.

πηγή: in.gr

Ήταν μόλις 15 χρόνων, πιάστηκε με... 15-20 γραμμάρια χασίς, διαπιστώθηκε ότι πάσχει από ψυχολογικά προβλήματα, αλλά οι «αρμόδιοι» τον έστειλαν στη φυλακή, όπου βρέθηκε από συγκρατούμενούς του απαγχονισμένος, προς δόξαν του σωφρονιστικού μας συστήματος.
Η τραγική διαδρομή του ξεκίνησε από την Πολωνία, απ' όπου ο έφηβος Ματιέα Ντομίν έφυγε πριν από δύο χρόνια με τους γονείς του, αναζητώντας στην Ελλάδα ένα καλύτερο αύριο.
Στην Αθήνα έμπλεξε, αβοήθητος, και συνελήφθη από την Αστυνομία... «για συμμετοχή σε κύκλωμα διακίνησης ναρκωτικών», οδηγήθηκε στη Δικαιοσύνη και με εντολή εισαγγελέα κλείστηκε ως υπόδικος στις Φυλακές Ανηλίκων Αυλώνα.
Από εκεί, όταν από τα στοιχεία διαπιστώθηκε ότι είχε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα χωρίς καμία συμπαράσταση -δεν δεχόταν συχνά επισκεπτήριο- τον παρέπεμψαν στις 27 Φεβρουαρίου στο Ψυχιατρείο των Φυλακών Κορυδαλλού για «θεραπεία και παρακολούθηση» που φαίνεται ότι απέδωσαν, αφού προχθές το μεσημέρι κρεμάστηκε με το σεντόνι του που είχε περάσει στο σιδερένιο προστατευτικό πλέγμα του ηλεκτρικού λαμπτήρα.

πηγή: enet.gr

Όπως καταγγέλλουν κρατούμενοι, ξεπερνούν τους 100 οι νεκροί φυλακισμένοι τον τελευταίο χρόνο. Μόνο στις φυλακές Κορυδαλλού σαπίζουν σήμερα αβοήθητοι περίπου 30 καρκινοπαθείς κρατούμενοι. Παρ' ότι έχουν μικρό υπόλοιπο ποινής, τα δικαστικά συμβούλια αρνούνται να τους αποφυλακίσουν. Συχνές είναι οι καταγγελίες για απάνθρωπες συνθήκες σε ειδικά κελιά των ψυχιατρείων των φυλακών.
Η ζωή ενός ακόμη κρατουμένου, του Π. Γεωργιάδη, κινδυνεύει σοβαρά ύστερα από πολύμηνη απεργία πείνας. Διεκδικεί αξιοπρεπή συμπεριφορά, επιτάχυνση των δικών του και χορήγηση άδειας. Αντιμετωπίζει την εκδικητική άρνηση των Αρχών. Ίσως γιατί κατήγγειλε με παρρησία το προηγούμενο μεγάλο έγκλημα, όταν τέσσερις κρατούμενοι κάηκαν αβοήθητοι στο κελί τους.

πηγή: enet.gr

Άλλη μια τραγωδία στις φυλακές του Κορυδαλλού, όπου έχουν σημειωθεί πολλοί θάνατοι από χρήση ναρκωτικών ουσιών, αυτοκτονίες, αλλά και δολοφονίες (!) κρατουμένων από συγκρατουμένους τους. Πιο χαρακτηριστικές είναι οι εξής περιπτώσεις: Στις 28 Ιανουαρίου 2002 δολοφονείται μέσα στο κελί του ο Θ. Γρηγοράκος όταν συγκρατούμενός του έριξε υδροκυάνιο στο φαγητό του. Τον Φεβρουάριο του 2002 δολοφονείται μέσα στο κελί του ο Αλβανός Κωνσταντίν Πάπα.Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2003 βρέθηκαν νεκρές τρεις κρατούμενες από χρήση «κοκτέιλ» ναρκωτικών ουσιών. Λίγες ημέρες αργότερα από θαύμα σώθηκαν άλλες κρατούμενες που μεταφέρθηκαν σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο. Τον Ιανουάριο του 2003 ισοβίτης βρέθηκε νεκρός, μέσα στο κελί 41, στο ψυχιατρείο. Ο ιατροδικαστής εντόπισε μεγάλη ποσότητα τοξικών ουσιών. Τον Φεβρουάριο του 2003 τέσσερις κρατούμενοι μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο σε κωματώδη κατάσταση. Σώθηκαν την τελευταία στιγμή. Τον Απρίλιο του 2005 βρέθηκαν νεκροί δύο ακόμη κρατούμενοι, μέσα στο κελί τους, από χρήση ναρκωτικών ουσιών. Τον Μάρτιο του 2006 κάηκαν ζωντανοί τρεις κρατούμενοι μέσα στο κελί τους, στην Δ΄ Πτέρυγα, ενώ ένας τέταρτος διακομίστηκε στο νοσοκομείο με βαριά εγκαύματα. Οι φυλακές παραμένουν μια αιχμηρή υπόμνηση ότι ο πολιτισμός μας δοκιμάζεται και πίσω από τα κάγκελα.

πηγή: kathimerini.gr

ΕΝ ΦΥΛΑΚΗ ΗΜΗΝ ΚΑΙ ΗΛΘΕΤΕ ΠΡΟΣ ΜΕ

ελεύθερος

γάλα

Ξέρετε ότι αν το γάλα στο χάρτινο μπουκάλι δεν πουληθεί στην καθορισμένη χρονική διάρκεια επιστρέφει στη βιομηχανία για να ανα-παστεριωθεί και να ξαναγυρίσει στο σουπερμάρκετ;
Απίστευτο; Ο νόμος επιτρέπει τις μεγάλες βιομηχανίες να επαναλάβουν τη διαδικασία έως 5 φορές, κάτι που αφήνει το γάλα χωρίς γεύση και τελικά χωρίς ποιότητα και διατροφική αξία.

Όταν το γάλα φτάνει στο σουπερμάρκετ για την πώληση, φέρνει έναν αριθμό στο κάτω μέρος της συσκευασίας του. Αυτό το νούμερο είναι από το 1 έως το 5.
Αρκεί να αγοράζετε γάλα που φέρει έως τον αριθμό 3, δηλαδή γάλα που έχει ανα-παστεριωθεί 2 φορές.
Σας συμβουλεύουμε να μην αγοράζετε γάλα με αριθμό 4 ή 5 γιατί η ποιότητά του έχει καταστραφεί.
Αν αγοράζετε κασόνι με μπουκάλια γάλα, ο ίδιος αριθμός αναγράφεται στο κάτω μέρος του, 1 έως 5.
Αν έχει τον αριθμό 1 σημαίνει ότι βγαίνει από το εργοστάσιο για πρώτη φορά, αλλά αν έχει τον αριθμό 4 σημαίνει ότι έχει ήδη γυρίσει πίσω στη βιομηχανία 3 φορές.

Κιντέας

Ποντιακές Συνταγές


Ονομασία : Κιντέας

Συστατικά : 1 κιλό τσουκνίδες χόρτα, δυόσμο ή σκόρδο (προαιρετικά).

Εκτέλεση : Πλένουμε τις τσουκνίδες, τις βράζουμε και τις στραγγίζουμε. Τις ρίχνουμε σε μία κατσαρόλα, προσθέτουμε αλεύρι και ανακατεύουμε μέχρι να λιώσουν οι τσουκνίδες και να πάρουν μορφή κρέμας. Έπειτα τα βράζουμε σε χαμηλή φωτιά με λίγο λάδι για 5 λεπτά και ανακατεύουμε συνεχώς.

βαναυσότητα

O Γιώργος και η Μαρία γνωρίζονται, ερωτεύονται και μετά την πρώτη φορά που κάνουν σεξ κάθονται ξαπλωμένοι και συζητάνε:
- Θα σε λέω Ευα, λέει ο Γιώργος.
- Γιατί Ευα; τον ρωτάει η Μαρία.
- Γιατί είσαι η πρώτη μου, της απαντάει Γιώργος.
- Ωραία και εγώ τότε θα σε λέω Peugeot, του λέει η Μαρία.
- Γιατί Peugeot; την ρωτάει.
-Γιατί είσαι ο 307ος!

βραδινές περιπολίες

Τα ξεφτίλια κυματίζουν
οι επίσημοι δακρύζουν
το μετρό στην Ολυμπία
και ο έρωτας στη μαύρη αγορά
τα σικέ χτυπάνε φιέστα
και η πρέζα δίνει ρέστα
ανοξείδωτο το άγχος
και η πλήξη παίζει δορυφορικά.

Βραδυνές περιπολίες
κράτα εσύ τις εξουσίες
παίρνω εγώ τα όνειρά μου
και τα βγάζω βόλτα στα στενά

βραδυνές περιπολίες
κράτα εσύ τις εξουσίες
να σου γράφω αφιερώσεις
τοίχο τοίχο δε σ'αντέχω πιά.

Βρέχει κύπελα η τρέλλα
και η μοναξιά ομπρέλλα
τα εξάσφαιρα γαυγίζουν
σπάει τα ρεκορ και τρέχει ο τσαμπουκάς
ξεπουλάνε οι προστάτες
αναψυκτικά φλοκάτες
θα μας μείνουν τα καπέλα
τα χαπάκια και το νέφος της φωτιάς.

Στίχοι- Μουσική-Πρώτη εκτέλεση : Σταμάτης Μεσημέρης

brutal

ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ ΟΝΕΙΡΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΘΩΡΙΩΝ ΣΚΕΨΗΣ

ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΙΤΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ 1.000.000 ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΣΗΜΕΡΑ

τέχνη

Σκοπός της τέχνης είναι να προκαλεί,
να ευαισθητοποιεί, να ερεθίζει το μυαλό και την σκέψη,
να είναι και ανατρεπτική και αιρετική μερικές φορές

μέχρι πού όμως; ποιά είναι τα όρια της τέχνης;;;;

κοινωνία της πληροφορίας

9zc0PYqkQ7qdUKqt2_u2m2r2ufhGe771uDLWaNrd7lz98KwT7YFXjsu10Wis
LuefDfLgc1fZ2py6wjSqDDreaY8z3Rp2DDUdJPgqANj0euZ4v_2D1alx6zHf
2c4oc61K-YDD2ADHMzgze56n-lKwf4RYdHmfL-OtudcgKDQJ_MEDpfCWuOvc
Zpc2qfA2xTws5n8fVasVM0V6L-vqKbXAi-wKi5CT_w_E5Ykrof9tqNL5JCTQ
n4S4c1kr4D-xfHrV0xHCRKNqS0sanq6myLIrw1nnaJDfG5sCMlbozyTOMDMC
RhJXkD1AqiPGTyTGtYJIxqj5ZYkCTlVjpktMDEY5eM95E_fWXuDKUOPB8-tm
Twh9Pp-Wb2RemEiAp7pcA6en38qG5P4uO-xvtRVrirPe_UvG4rxj2zbQT3TR
J5ORf3Ir4BZVhxJYXMoZqEU1ESY5TmKmi6kx5r-rslEGle0cHe2nXLvdBtVr
JYrgTkN4XXQrL2lOB-fPUSVei2dP8fpiedPSDTJmNeWBSVD0AAWITstxn6qd
ZI6dvuDatEi_yY1P5uYoiiCsfXuJA3Rr2rQTJOuHLaRHhHGvrMAnJkG7MPwF
Yz7ed3NysKBLlJslT69fsqM-dgvtNsHzINwyMTGe7_p6d45xFPHMYIPKa_8G
Yd6O2n-ihQWGDiYdM9TQh3IcJ3qtMrzBoleEfEY6HDRppx2p8Po9Yqx-ribR
9Y9nRRBSbWzoWGYTnYFt5ThPixhJgbD3dv-dNV2DMXjvOKkx-zOg_vPqNnUp
I41Drjr4SBdG6fzwOvt2O00ZxrELhLG7Ewc90-5_9SjotkcdYA6pdHu3c2it
loPAEUfMl16naw5cP4XJWgDz0Se7XZyCBoltEPKumG28oXhUjMUNJzCb2fQP
Xu1iWhPEYssv0_1kWdwW9oQ8FzvqTuxxWnvjGTPNDLgfJpDvOzeSVMRGGU8v
atgtbvoq13HXs7CPyGYF4V7CM_h4hi5jnjj3qcNAWYi9Iv2oGZ8FVJIJ6--V
6NB12krqBOj5df_iQ1Bz475iVMMoxpF-spHFMZ3Rto103KcgdJVecUcOorCU
4Ol14v1fg89zGtTpJjkXGJ5heOZz7Rs44EVg2RtFtnh1GLKamQuuSDTDkceE
utCyJuJGLLqYqxSTaX1GkhBe6KaVXAb6XJEZPpIrUQyWKeK_26LRN6_R8a1l
Kt7H2eciALaUaY1AtCHGJ3irqfpnClRrLEshUGW5eduws1DLPQ8PjQaSvHVy
e195c5CjNnevjYIhM6H1vjaPvDWxY17kqilwVGACdAlqdb2sRIf-BdGGQlVV
G4aD2ZUxVO0IPYVDGtw7_pOSmRZC9qP0iRYDWy-DADL5MCIPDt0pwd5kTNEi
df6i3_5OpfsL82Q8ShRGjOQiSo-_JuT0siidCR2sDMvbN4VnHJjZ_GJGtDYI
35cXgfwjQO0SsOoEOEE_A9GapA-D3ybQkeJODwPL3zceoqlgjOyBzmqWYcAn
alxsBt44pVZs3Ek=

καληνύχτα

«Nous n’osons plus chanter les roses»

Εγώ φοβούμενος τα τετριμμένα
πολλούς μου λόγους αποσιωπώ.
Εν τη καρδία μου είναι γραμμένα
πολλά ποιήματα· και τα θαμμένα
εκείνα άσματά μου αγαπώ.

Ω πρώτη, αγνή, μόνη ελευθερία
της ήβης προς την ηδονήν ροπή!
Ω μέθη των αισθήσεων γλυκεία!
Τας θείας σας μορφάς κοινοτοπία
φοβούμαι μη υβρίση ποταπή.

( κ.π.καβάφης Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

listen : two

Η πολιτική του φόβου

Ετήσια Έκθεση 2007: Η πολιτική του φόβου δημιουργεί έναν επικίνδυνα διχασμένο κόσμο

Ισχυρές κυβερνήσεις και ένοπλες ομάδες υποδαυλίζουν εσκεμμένα το φόβο για να διαβρώσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και να δημιουργήσουν έναν όλο και πιο πολωμένο και επικίνδυνο κόσμο, δήλωσε η Διεθνής Αμνηστία παρουσιάζοντας σήμερα την Ετήσια Έκθεση 2007, την ετήσια αποτίμηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ολόκληρο τον κόσμο.
«Με κοντόφθαλμες, φοβοκάπηλες και διχαστικές πολιτικές, οι κυβερνήσεις υπονομεύουν το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα, τροφοδοτούν το ρατσισμό και την ξενοφοβία, διχάζουν κοινότητες, ενισχύουν τις ανισότητες και σπέρνουν τους σπόρους για περισσότερη βία και συγκρούσεις», υπογράμμισε η Αϊρίν Χαν, Γενική Γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας.
«Η πολιτική του φόβου τροφοδοτεί μια δίνη καταπατήσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στην οποία κανένα δικαίωμα δεν είναι απαραβίαστο και κανένας άνθρωπος δεν είναι ασφαλής».
«Ο 'πόλεμος κατά της τρομοκρατίας' και ο πόλεμος στο Ιράκ, με μακρύ κατάλογο καταπατήσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχουν δημιουργήσει βαθιές διαχωριστικές γραμμές που ρίχνουν βαριά σκιά στις διεθνείς σχέσεις και δυσκολεύουν έτσι ακόμη περισσότερο την επίλυση των συγκρούσεων και την προστασία των αμάχων».
Σημαδεμένη από τη δυσπιστία και το διχασμό, η διεθνής κοινότητα υπήρξε συχνά το 2006 ανίκανη ή άβουλη μπροστά σε μεγάλες κρίσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τόσο σε ξεχασμένες συγκρούσεις όπως αυτές στην Κολομβία, τη Σρι Λάνκα και την Τσετσενία, όσο και στις πασίγνωστες συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή.
Ο ΟΗΕ χρειάστηκε εβδομάδες να βρει τη θέληση να ζητήσει κατάπαυση πυρός στη σύρραξη του Λιβάνου, όπου έχασαν τη ζωή τους περίπου 1.200 άμαχοι. Η διεθνής κοινότητα δεν είχε το κουράγιο να αντιμετωπίσει την καταστροφική για τα ανθρώπινα δικαιώματα κατάσταση που οφείλεται στους σοβαρούς περιορισμούς της ελευθερίας μετακίνησης των Παλαιστινίων στα Κατεχόμενα Εδάφη, στις απερίσκεπτες επιθέσεις του ισραηλινού στρατού και στις φατριαστικές μάχες ανάμεσα σε παλαιστινιακές ομάδες.
«Το Νταρφούρ του Σουδάν είναι ανοιχτή πληγή στην παγκόσμια συνείδηση. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ πάσχει από έλλειψη εμπιστοσύνης και από τη διπροσωπία των πιο ισχυρών μελών του. Η κυβέρνηση του Σουδάν εμπαίζει τον ΟΗΕ με συνεχείς υπεκφυγές. Στο μεταξύ, 200.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους,
περισσότεροι από δεκαπλάσιοι έχουν εκτοπιστεί, ενώ οι επιθέσεις των πολιτοφυλακών εξαπλώνονται πλέον στο Τσαντ και την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία», τόνισε η κυρία Χαν.
Οι ένοπλες ομάδες, που ανθούν σε αυτό το τόξο της αστάθειας, που εκτείνεται από τα σύνορα του Πακιστάν μέχρι το Κέρας της Αφρικής, έκαναν επίδειξη δύναμης και διέπραξαν τεράστιες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου.
«Αν οι κυβερνήσεις δεν αντιμετωπίσουν τις αδικίες που τρέφουν αυτές τις ομάδες, αν δεν δείξουν αποτελεσματικές ηγετικές ικανότητες ώστε να κάνουν τις ομάδες αυτές να λογοδοτήσουν για τις καταπατήσεις που έχουν διαπράξει και αν δεν είναι έτοιμες να λογοδοτήσουν και οι ίδιες, τότε η πρόγνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ολέθρια», είπε η κυρία Χαν.
Στο Αφγανιστάν, η διεθνής κοινότητα και η αφγανική κυβέρνηση χαράμισαν την ευκαιρία να δημιουργήσουν ένα αποτελεσματικό κράτος που να είναι βασισμένο στα ανθρώπινα δικαιώματα και στο κράτος δικαίου, εγκαταλείποντας έτσι τους ανθρώπους στη χρόνια ανασφάλεια, τη διαφθορά και τους αναγεννημένους Ταλιμπάν. Στο Ιράκ, οι δυνάμεις ασφαλείας υποκίνησαν τη σεχταριστική βία αντί να τη συγκρατήσουν, το δικαστικό σύστημα αποδείχτηκε οικτρά ανεπαρκές, ενώ οι χειρότερες πρακτικές του καθεστώτος του Σαντάμ -τα βασανιστήρια, οι άδικες δίκες, η θανατική ποινή και οι ατιμώρητοι βιασμοί- ζουν και βασιλεύουν.
«Σε πολλές χώρες, οι πολιτικές αποφάσεις που οδηγούνται από το φόβο τροφοδοτούν τις διακρίσεις, μεγαλώνουν το χάσμα ανάμεσα στους φτωχούς και τους πλούσιους, σε 'αυτούς' και 'εμάς' και αφήνουν απροστάτευτους τους πιο περιθωριοποιημένους ανθρώπους», υπογράμμισε η κυρία Χαν.
Στην Αφρική και μόνο, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι εκδιώχτηκαν από τα σπίτια τους χωρίς τις οφειλόμενες διαδικασίες, χωρίς αποζημίωση και χωρίς να τους δοθεί εναλλακτικό κατάλυμα - συχνά στο όνομα της προόδου και της οικονομικής ανάπτυξης.
Οι πολιτικοί εκμεταλλεύτηκαν το φόβο της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης για να δικαιολογήσουν αυστηρότερα μέτρα εναντίον των προσφύγων και όσων ζητούν άσυλο στη Δυτική Ευρώπη, ενώ οι μετανάστες εργαζόμενοι έμειναν απροστάτευτοι και έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης σε ολόκληρο τον κόσμο, από τη Νότια Κορέα ως τη Δομινικανή Δημοκρατία.
Το χάσμα μεταξύ μουσουλμάνων και μη βάθυνε, καθώς τροφοδοτείται από τις γεμάτες διακρίσεις αντιτρομοκρατικές στρατηγικές των δυτικών χωρών. Αυξήθηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο τα κρούσματα ισλαμοφοβίας, αντισημιτισμού, μισαλλοδοξίας και επιθέσεων εναντίον θρησκευτικών μειονοτήτων.
Την ίδια στιγμή, ήταν πολύ διαδεδομένα στη Ρωσία τα εγκλήματα μίσους εναντίον αλλοδαπών, ενώ ο διαχωρισμός και αποκλεισμός της κοινότητας των Ρομά ήταν ανεξέλεγκτος σε ολόκληρη την Ευρώπη, γεγονότα που δείχνουν την κραυγαλέα παράλειψη των ηγεσιών να καταπολεμήσουν το ρατσισμό και την ξενοφοβία.
«Η αυξανόμενη πόλωση και οι οξυμένοι φόβοι για την εθνική ασφάλεια συρρίκνωσαν τα περιθώρια για ανεκτικότητα και έκφραση αντίθετης άποψης. Σε ολόκληρο τον κόσμο, από το Ιράν ως τη Ζιμπάμπουε, το 2006 φιμώθηκαν πολλές ανεξάρτητες φωνές για τα ανθρώπινα δικαιώματα», ανέφερε η κυρία Χαν.
Η ελευθερία της έκφρασης φιμώθηκε με διάφορους τρόπους, με την ποινική δίωξη συγγραφέων και υπερασπιστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία, με τους φόνους πολιτικών ακτιβιστών στις Φιλιππίνες, με τις συνεχείς παρενοχλήσεις, την παρακολούθηση και συχνά τη φυλάκιση υπερασπιστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα, με τη δολοφονία της δημοσιογράφου Άννας Πολιτκόφσκαγια και νέους νόμους που εποπτεύουν τις μη κυβερνητικές οργανώσεις στη Ρωσία. Το Διαδίκτυο έγινε το νέο πεδίο μάχης στον αγώνα για την ελεύθερη έκφραση αντίθετων απόψεων, καθώς ακτιβιστές συνελήφθησαν και εταιρίες συνέπραξαν με κυβερνήσεις για να περιορίσουν την πρόσβαση στην ηλεκτρονική πληροφορία σε χώρες όπως η Κίνα, το Ιράν, η Συρία, το Βιετνάμ και η Λευκορωσία.
Η παλιομοδίτικη καταστολή πήρε παράταση ζωής κάτω από το μανδύα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας σε χώρες όπως η Αίγυπτος, ενώ γενικόλογοι αντιτρομοκρατικοί νόμοι αποτέλεσαν πιθανή απειλή για την ελευθερία της έκφρασης στη Βρετανία.
Πέντε χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου, το 2006 ήρθαν στο φως νέα στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση των ΗΠΑ μεταχειρίζεται τον κόσμο σαν ένα γιγάντιο πεδίο μάχης για τον «πόλεμό» της «κατά της τρομοκρατίας», απάγοντας, συλλαμβάνοντας, κρατώντας αυθαίρετα, βασανίζοντας και μετάγοντας υπόπτους από τη μία μυστική φυλακή στην άλλη σε ολόκληρο τον κόσμο χωρίς να τιμωρείται, μια τακτική που οι ΗΠΑ ονομάζουν «έκτακτες αποδόσεις».
«Τίποτε άλλο δεν έχει δείξει πιο εύστοχα την παγκοσμιοποίηση των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όσο ο 'πόλεμος κατά της τρομοκρατίας' υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και το πρόγραμμά τους των 'έκτακτων αποδόσεων', στο οποίο ενέχονται χώρες τόσο μακρινές μεταξύ τους όσο η Ιταλία και το Πακιστάν ή η Γερμανία και η Κένυα», υπογράμμισε η κυρία Χαν.
«Οι ασύνετες αντιτρομοκρατικές στρατηγικές έχουν κάνει ελάχιστα για να μειώσουν την απειλή της βίας ή να εξασφαλίσουν δικαιοσύνη για τα θύματα της τρομοκρατίας, έχουν όμως κάνει πολλά για να βλάψουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου παγκοσμίως».
Η Διεθνής Αμνηστία κάλεσε τις κυβερνήσεις να απορρίψουν την πολιτική του φόβου και να επενδύσουν σε θεσμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στο κράτος δικαίου, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο.
«Υπάρχουν σημάδια ελπίδας. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δρομολόγησαν μια πορεία με προορισμό τη διαφάνεια και τη λογοδοσία για τις έκνομες μεταγωγές. Χάρη στην πίεση της κοινωνίας των πολιτών, ο ΟΗΕ συμφώνησε να εκπονήσει μια συνθήκη για τον έλεγχο των συμβατικών όπλων. Σε μια σειρά χωρών, νέοι ηγέτες και νέα κοινοβούλια έχουν την ευκαιρία να αποκαταστήσουν την έλλειψη ηγεσίας που μαστίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα τα τελευταία χρόνια. Το νέο αμερικανικό Κογκρέσο θα μπορούσε να πρωτοστατήσει και να δείξει το δρόμο, αποκαθιστώντας το σεβασμό για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ όσο και στο εξωτερικό», τόνισε η κυρία Χαν.
«Ακριβώς όπως το φαινόμενο του θερμοκηπίου απαιτεί παγκόσμια δράση βασισμένη στη διεθνή συνεργασία, η αλυσωτή αντίδραση που απειλεί με έκρηξη τα ανθρώπινα δικαιώματα μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με παγκόσμια αλληλεγγύη και σεβασμό για το διεθνές δίκαιο».
Η Ετήσια Έκθεση 2007 σε ηλεκτρονική μορφή: http://web.amnesty.org/report2007/launchpack-eng
Δημοσιογραφικό υλικό για την Ετήσια Έκθεση σε ηλεκτρονική μορφή στα ελληνικά: http://www.amnesty.org.gr/
Δημοσιογραφικό υλικό στα αγγλικά, περιλαμβανομένου του οπτικοακουστικού ειδησεογραφικού υλικού: http://news.amnesty.org/

ελληνοτουρκική φιλία

«ούτε επιτρέπεται να θυσιάζουμε την ιστορική αλήθεια σε καμία σκοπιμότητα, όπως δυστυχώς, καθιερώθηκε να γίνεται από τον καιρό που χαράχτηκε η λεγόμενη ελληνοτουρκική φιλία. Η άστοχη κριτική αποσιώπησης των γεγονότων της Ιστορίας, ήταν ίσως κι ένας από τους λόγους που τόσο άσχημα πορεύτηκε η ΄φιλία με τους Τούρκους. Να ρίξουμε το πέπλο της λήθης στο παρελθόν, αλλά να ξέρουμε, όχι να κρύβουμε. Να ξέρουν κι ίδιοι οι Τούρκοι το τι φτιάξαν οι πατεράδες τους, για να αποφύγουν τα όσα στιγμάτισαν εκείνους εφ΄ όσον θέλουν να πάρουν τη θέση που φιλοδοξούν ανάμεσα στα πολιτισμένα έθνη. Μόνο έτσι ξέροντας εμείς τους Τούρκους και ξέροντας εκείνοι εμάς και το στιγματισμένο παρελθόν τους, μπορεί κάποτε να χαράξουμε μία ελληνοτουρκική φιλία επάνω σε στέρεες βάσεις»

Απόσπασμα από την “ΓΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ” του Δημήτρη Ψαθά

Tarkovsky Andrey

Αντρέι Ταρκόφσκι-1932-1986

Ο Αντρέϊ Αρσένιτς Ταρκόφσκι γεννήθηκε το 1932 και σπούδασε στο Κρατικό Ινστιτούτο Κινηματογραφίας της Μόσχας. Μελετώντας στοχαστικά τις 24 κινηματογραφικές του ταινίες και την πνευματική του αυτοβιογραφία, μπορούμε να συνάγουμε έγκυρα συμπεράσματα για το βαθιά φιλοσοφικό και μεταφυσικό του έργο. Μπορεί να χαρακτηριστεί ως μεταφυσικός στοχαστής και άνθρωπος της εποχής του. Αποτελεί γεγονός το ότι δεν προσκολλήθηκε μόνο στον κινηματογράφο, την τέχνη στην οποία αφιερώθηκε, αλλά σε όλη του τη ζωή αναζητούσε το αληθινό νόημα της ύπαρξης του ανθρώπου και τον τελικό του σκοπό.

Ο Ταρκόφσκι υπήρξε ένας κινηματογραφιστής εσωτεριστής. Είχε μέσα του την πίστη ότι σκοπός κάθε τέχνης είναι να εξηγήσει στον ίδιο τον καλλιτέχνη και στους γύρω του για ποιο λόγο εμφανίστηκαν σε αυτόν τον πλανήτη. Δηλώνει λοιπόν ότι ο αναμφισβήτητα λειτουργικός ρόλος της Τέχνης έγκειται στη μετάδοση της γνώσης, μιας γνώσης που εκφράζεται σαν σοκ και οδηγεί τον άνθρωπο στην τραγική κάθαρση (αριστοτελική κάθαρση).

Οι Τέχνες όπως και οι Επιστήμες αποτελούν το μέσο για να αφομοιώνουμε τον κόσμο και τον άνθρωπο. Από τη στιγμή που η Εύα έφαγε τον καρπό του δέντρου της γνώσης, η ανθρωπότητα καταδικάστηκε να παλεύει ασταμάτητα για την αλήθεια. Έτσι ο άνθρωπος έφτασε στη γη με σκοπό να μάθει γιατί γεννήθηκε. Αυτή η πορεία ονομάστηκε εξέλιξη και τη συνοδεύει πάντοτε η οδυνηρή διαδικασία της αυτογνωσίας.

Η καλλιτεχνική ανακάλυψη παρουσιάζεται κάθε φορά σαν μοναδική εικόνα του κόσμου, σαν ιερογλυφικό της απόλυτης αλήθειας. Εμφανίζεται σαν αποκάλυψη, δηλαδή σαν παράφορη επιθυμία να γνωρίσουμε διαισθητικά όλους τους νόμους του κόσμου- την ομορφιά και την ασχήμια, τη συμπόνια και τη σκληρότητα. Όλα αυτά ο καλλιτέχνης, αυτός ο sui generis ιχνευτής του απολύτου, τα εκφράζει δημιουργώντας την εικόνα. Η εικόνα προσφέρει μια γνώση του απείρου: το άπειρο μέσα στο πεπερασμένο, το πνεύμα στην ύλη, το απεριόριστο με συγκεκριμένη μορφή.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Τέχνη είναι σύμβολο του σύμπαντος. Αυτό αιτιολογείται από τη σχέση της με την απόλυτη πνευματική αλήθεια που μας κρύβουν οι θετικιστικές και πρακτικές ενέργειές μας. Ο αυθεντικός κινηματογράφος, όπως και η αληθινή Τέχνη, γεννιέται και στεριώνει εκεί οπού υπάρχει διαχρονική και ακόρεστη δίψα για το ιδεώδες. Όταν αναφερόμαστε στην επιθυμία για το Ιδεώδες (το ωραίο), δε σημαίνει και ότι η καλλιτεχνική εικόνα πρέπει να είναι μακριά από την πεζή και σκληρή πραγματικότητα των καιρών μας. Αντιθέτως, η εικόνα είναι πάντοτε μετωνυμία, όπου το ένα υποκαθιστά το άλλο. Βλέπουμε λοιπόν ότι ο δημιουργός, θέλοντας να μιλήσει για κάτι ζωντανό, χρησιμοποιεί κάτι νεκρό, θέλοντας να μιλήσει για το άπειρο, δείχνει το πεπερασμένο. Ασχήμια και ομορφιά περιέχουν η μια την άλλη. Αυτό το παράδοξο που διαποτίζει τη ζωή δημιουργεί στην Τέχνη την πληρότητα, όπου ένταση και αρμονία γίνονται ένα.

Αν θέλουμε να μιλήσουμε για τη μείζονα λειτουργία της Τέχνης, τότε θα εστιάσουμε την προσοχή μας στην επικοινωνία, εφόσον η αλληλοκατανόηση είναι μια δύναμη που ενώνει τους ανθρώπους και το πνεύμα της επικοινωνίας είναι μια από τις σπουδαιότερες πλευρές της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Είναι δηλαδή η γλώσσα με την οποία οι άνθρωποι προσπαθούν να επικοινωνήσουν μεταδίδοντας πληροφορίες για τον εαυτό τους, κάτι που σχετίζεται με την ιδέα της αγάπης, που το νόημά της έγκειται στο νόημα της θυσίας.

Ευαίσθητος και ευάλωτος στην Τέχνη είναι μόνο ο πρόθυμος και ικανός να εμπιστευτεί τον καλλιτέχνη, να πιστέψει σε αυτόν. Στην περίπτωση κάποιου ατόμου πνευματικά δεκτικού, μπορούμε κάλλιστα να μιλήσουμε για αναλογία ανάμεσα στις εντυπώσεις που προκαλεί ένα έργο τέχνης και σε μια καθαρά θρησκευτική εμπειρία.

Οι κινηματογραφικές του ταινίες:

1)Δεν έχει άδεια απόψε 1960
2)Το βιολί και το κομπρεσέρ
3)Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν
4)Αντρέι Ρούμπλιοφ
5)Σολάρις
6)Καθρέφτης
7)Στάλκερ
8)Νοσταλγία
9)Θυσία

Μια ταινία που θα ενδιέφερε αναμφισβήτητα κάθε αναζητητή της αλήθειας είναι η Θυσία. Στο έργο αυτό ανακαλύπτουμε διδασκαλίες και ορισμούς που αφορούν τον κύκλο της ζωής και του θανάτου, τη θεωρία της αιώνιας επιστροφής, την έννοια της τελετουργίας κτλ. Μιλώντας για τη μετενσάρκωση, εξηγεί με λόγια απλά ότι ο άνθρωπος γεννιέται, ζει, πεθαίνει και στη συνέχεια γεννιέται ξανά χωρίς να θυμάται τίποτα. Κι όλα αρχίζουν πάλι από την αρχή. Λέει στον άνθρωπο να μη φοβάται το θάνατο, γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει και στην ουσία ωθεί τον άνθρωπο να κάνει πράγματα που βλάπτουν την αληθινή του ζωή. Ο πρωταγωνιστής της ταινίας λέει ότι πάντα ένοιωθε ότι η ζωή που είχε κάνει ως τότε δεν ήταν αληθινή ζωή, αλλά αναμονή για αυτήν.Μια μακριά αναμονή για κάτι σημαντικό.

Ακόμη ένα θέμα που πραγματεύεται στην ίδια ταινία, είναι η κακοποίηση της φύσης από τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος πάντα αμυνόταν ενάντια στους συνανθρώπους του και τη φύση. Βίαζε τη φύση. Ό,τι δεν έχει φυσικότητα είναι φρικαλέο. Το αποτέλεσμα αυτού είναι ένας πολιτισμός ισχύος, φόβου και εξάρτησης. Η τεχνική πρόοδος εξασφάλισε μόνο την άνεση και μας έδωσε τα όργανα της βίας για να κρατάμε την εξουσία. Εμείς είμαστε σαν άγριοι, αφού χρησιμοποιούμε το μικροσκόπιο σαν ρόπαλο. Αλλά αυτό μάλλον είναι λάθος, διότι οι άγριοι είναι πιο πνευματικοί από εμάς, ενώ εμείς κάθε καλό επίτευγμα το θέτουμε στην υπηρεσία του κακού.

Μέσα απο αυτή την ταινία μπορούμε να δούμε την επαναστατικότητα καθώς και την ορμητικότητα του μεγάλου σκηνοθέτη. Ακούμε την κραυγή του να ηχεί δυναμικά προσπαθώντας να σπάσει τα πνευματικά δεσμά του μέσου ανθρώπου, που τον έχουν καταστήσει νοητικά κωφό. Μια αντιπροσωπευτική φράση της πρόθεσής του αυτής είναι «Πάντα στη ζωή μου πολεμούσα , προέβαλα αντίσταση. Κάποιος ας σταματήσει τα λόγια και ας αρχίσει να κάνει κάτι!!!. Έλεγα μην υποχωρείς σε τίποτα, μη συμβιβάζεσαι με τίποτα, αλλιώς θα πεθάνεις. Η τάξη και η οργάνωση είναι το όπλο έναντι στο χάος».

Είναι απίστευτο πώς ο Ταρκόφσκι μπόρεσε να κάνει ένα έργο με τόσο φιλοσοφικό βάθος, χρησιμοποιώντας καθαρά κινηματογραφικά μέσα. Το κοινό, συνηθισμένο σε ταινίες με υπόθεση, δράση, χαρακτήρες και το απαραίτητο 'happy end', αναζητά αυτά τα οικεία στοιχεία στην ταινία του Ταρκόφσκι, και συχνότατα φεύγει απογοητευμένο. Η ταινία αναφέρεται σε έναν άνθρωπο όχι συγκεκριμένο, αλλά σε σένα, στον πατέρα σου, στον παππού σου, σε κάποιον που θα ζει ύστερα από εσένα και θα εξακολουθεί να είσαι εσύ. Σε έναν άνθρωπο που ζει στη γη, αποτελεί κομμάτι της, και η γη αποτελεί κομμάτι του εαυτού του. Δες την ταινία όπως κοιτάει κανείς τα αστέρια ή τη θάλασσα, όπως θαυμάζει ένα τοπίο. ΔΕ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΕΔΩ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ, γιατί η λογική αυτή δεν μπορεί να εξηγήσει τι είναι ο άνθρωπος και ποιο είναι το νόημα της ζωής.

Ακριβής καταγραφή της στρατιωτικής ζωής του ήρωα. Ο θάνατος συγκεντρώνει όλο το περιεχόμενο της ζωής του Ιβάν. Με αυτό το αιφνιδιαστικό γεγονός συνειδητοποιεί κανείς με ένταση την τερατωδία του πολέμου. Υλικό της αφήγησης δεν είναι οι συγκρούσεις και οι ηρωισμοί στο μέτωπο του πολέμου, παρά το διάλειμμα μεταξύ δύο αποστολών, που ο συγγραφέας το έχει φορτίσει με μια ανησυχητική ένταση. Αυτός ο ανορθόδοξος τρόπος περιγραφής, άνοιγε προοπτικές για την ανάπτυξη ενός νέου τρόπου της αληθινής ατμόσφαιρας του πολέμου, της νευρικής υπερέντασης.

Το αποτέλεσμα κάθε ποιητικής προσπάθειας είναι τόσο μακριά από το δημιουργό του, ώστε δύσκολα το θεωρούμε ανθρώπινη δημιουργία. Για τον ηθοποιό συμβαίνει το αντίθετο. Αυτός είναι ο ίδιος, η δική του δημιουργία.

Είναι γνωστό ότι ο Ταρκόφσκι δίχασε με τα μηνύματα που μετέδιδε μέσα από τα έργα του. Και αυτό διότι απευθυνόταν σε ένα κοινό βασανισμένο από τη σκληρότητα και την προπαγάνδα των διαφόρων καθεστώτων. Μια ομάδα ανθρώπων αναγνώρισε στις ταινίες του τα παιδικά τους χρόνια. Άλλοι βρήκαν απαντήσεις στα μύχια εσωτερικά και μεταφυσικά ερωτήματα που σχετίζονται με την ελευθερία του ανθρώπου, την ύπαρξη του θεού και την αθανασία της ψυχής, και άλλοι ανακάλυψαν την κρυμμένη τους θρησκευτικότητα. Υπήρξε βέβαια και η μερίδα των ανθρώπων που απέρριψαν τον Ταρκόφσκι, είτε γιατί δεν τον κατανόησαν είτε γιατί ήταν πολέμιοι της Τέχνης που υπηρετεί την αλήθεια. Τέλος, ο σύγχρονος μελετητής τον κατατάσσει στην κατηγορία των καλλιτεχνών που έκαναν Τέχνη για να αφυπνίσουν τις ανθρώπινες συνειδήσεις, Τέχνη για την κοινωνία δηλαδή και όχι Τέχνη για την Τέχνη.

Panagiots Aslanidis with Chrisantho Muhabet

CHRISANTHOS - AMARANTIDIS- EFRAIMIDIS- TERZAS

CHRISANTHOS THEODORIDIS - MICHALIS KALIONTZIDIS

Asia Minor - Pontos 1922 'The Exchange' with Turkey

Pontian Tsambasin Kazanzidis - Chrisanthos - Chrisanthopoulo

Gogo Petridis

Δ.ΨΑΘΑΣ

Ο Δημήτρης Ψαθάς του Ιωάννου υπήρξε Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας, περισσότερο θεατρικός. Γεννήθηκε στη Τραπεζούντα του Πόντου τον Οκτώβριο του 1907 και το 1923 μετά το τέλος της μικρασιατικής εκστρατείας εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου τελειώνοντας τις σπουδές του αφιερώθηκε τόσο στη δημοσιογραφία και ιδιαίτερα στην ευθυμογραφία όσο και στο θέατρο.
Εργάστηκε στις εφημερίδες «Ελεύθερο Βήμα», «Αθηναϊκά Νέα», για πολλά χρόνια στα «Νέα» ως χρονογράφος και τελευταία στην «Ελευθεροτυπία». Το 1937 εξέδωσε το πρώτο του χιουμοριστικό βιβλίο με τον τίτλο «Η θέμις έχει κέφια» και τον επόμενο χρόνο το δεύτερο βιβλίο του «Η Θέμις έχει νεύρα». Το έργο που τον έκανε όμως πανελλήνια γνωστό ήταν το «Μαντάμ Σουσού».
Άλλα έργα του ήταν:
«Χειμώνας του 41» (1945), «Αντίσταση» (1945), «Το χιούμορ μια εποχής» (1946), «Κάτω από τους Ουρανοξύστες» (1950), «Στη Χώρα των μυλόρδων» (1951), «Παρίσι Σταμπούλ και άλλα εύθυμα ταξίδια» (1951).
Τα τρία τελευταία αποτελούν περισσότερο εντυπώσεις από τα ταξίδια του στην Αμερική, Αίγυπτο, Κωνσταντινούπολη και Αγγλία με πολλά ευθυμογραφικά στοιχεία εμπλουτισμένα και με διάφορα σχόλια πολιτικά και κοινωνικά. «Οικογένεια Βλαμένου» (1956) κ.ά.
Επίσης επιλογή χρονογραφημάτων περιέλαβε στα βιβλία του «Από την εύθυμη πλευρά», «Στο καρφί και στο πέταλο» και «Πέρα βρέχει» (1960).
Τα θεατρικά του έργα, κωμωδίες, παίχτηκαν απ΄ όλους σχεδόν τους θιάσους της Αθήνας και με τους καλλίτερους έλληνες ηθοποιούς. Σπουδαιότερα εξ αυτών ήταν: «Το στραβόξυλο» (1940), «Ο εαυτούλης μου» (1941), «Οι ελαφρόμυαλοι» (1942), «Μαντάμ Σουσού» (1942), «Φον Δημητράκης» (1947), «Μικροί Φαρισαίοι», «Ζητείται ψεύτης» (1953), «Ένας βλάκας και μισός» (1956), η «Χαρτοπαίχτρα», «Ξύπνα Βασίλη» και ο «Αχόρταγος».
Έγραψε επίσης χρονικό από την ζωή του, τους διωγμούς και την αντίσταση της ιδιαίτερης πατρίδας του, το «Γη του Πόντου».
Τελευταία του βιβλία ήταν «Σε ήχο πλάγιο» (1973) και «Μαίηντ ιν Αμέρικα».
Υπήρξε σύμβουλος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων καθώς και μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΥΕΑ). Μιλούσε αγγλικά και γαλλικά. Εν ζωή ήταν κάτοικος Φιλοθέης, Αθήνα. Πέθανε στις 13 Νοεμβρίου του 1979.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

19 ΜΑΙΟΥ-ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

(1914-1923)

Ο πληθυσμός των Ποντίων στην περιοχή του Ευξείνου Πόντου κατά την περίοδο 1914-1923 ανέρχονταν στις 750.000. Στην περίοδο 1914-1918 και 1919-1923, κατόπιν συστηματικής διώξεως της Τουρκικής αρχής 353.000 Πόντιοι χάνουν τη ζωή τους. Τα προμελετημένα σχέδια της νεοτουρκικής και της Κεμαλικής αρχής κατάφεραν την τελειωτική Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Οι Τούρκοι με την καταστροφική μανία του καταφέρνουν να ξεριζώσουν τους Έλληνες Ποντίους απο τα παράλια του Ευξείνου Πόντου όπου κατοικούσαν για 3000 χρόνια και είχαν αναπτύξει ενα σπουδαίο Ελληνικό πολιτισμό και μια λαμπρή ιστορία. Ο ίδιος ξεριζωμός επιφέρεται κατα μήκος τις υπόλοιπης Μ. Ασίας εις βάρος Ελλήνων και άλλων μειονοτήτων, ιδιαίτερα μετά την πυρπόληση και καταστροφή της Σμύρνης.

Απο τις αρχές του 1914, η Γερμανική στρατιωτική αποστολή στην Κωνσταντινούπολη υπέδειξε οτι οι Ελληνικοί πληθυσμοί θα δημιουργούσαν πρόβλημα για την Τουρκία σε περίπτωσι στρατιωτικής εμπλοκής με τις Δυτικές Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλια) κατά συνέπεια η μετακίνηση των πληθυσμών στο εσωτερικό της Ανατολίας ήταν απαραίτητη. Η ίδια υπόδειξι έγινε το 1895-96 και 1905-07 εις βάρος των Αρμενίων προκαλώντας τότε 400.000 θύματα. Στην συνέχεια και μέχρι το 1915, περισότεροι απο 1.000.000 Αρμένιοι χάνουν τη ζωή τους για να ολοκληρωθεί έτσι η γενοκτονία των Αρμενίων. Έλληνες και Αρμένιοι τα δύο δυναμικότερα οικονομικά και πολιτισμικά στοιχεία σε ολη την Μικρά Ασία και στον Πόντο είναι οι κυριότεροι στόχοι της Εθνικιστικής πολιτικής των Νεοτούρκων.

Απο το 1911 οι Νεότουρκοι καθιερώνουν την υποχρεωτική στράτευση των Ελλήνων του Πόντου η οποία ανάγκασε χιλιάδες Ποντίων να μεταναστεύσουν στη Ρωσία. Με την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, η Τουρκία καλεί γενική επιστράτευση. Τα εξοντωτικά μέτρα των Τούρκων μπαίνουν σε εφαρμογή. Επιστρατεύουν τους Έλληνες της Μ.Ασίας και Πόντου για να τους στείλουν στο πολεμικό μέτωπο και στα τάγματα εργασίας <αμελέ ταμπουρού>, <τα τάγματα θανάτου>, <λευκός θάνατος>, στην Ανατολία όπου τους υπέβαλαν σε βασανιστήρια, πολυήμερη πεζοπορία και πολυάριθμες κακουχίες. Χιλιάδες άνδρες πεθαίνουν απο τις κακουχίες και βασανιστήρια. Σαν αποτέλεσμα δημιουργούνται οι πρώτες αντάρτικες ομάδες Ποντίων απο δραπέτες, άνδρες αποφασισμένους για να προστατεύσουν τον Ελληνικό πληθυσμό.

Το Δεκέμβριο του 1916 οι Τούρκοι στρατηγοί Εμβέρ και Ταλαάτ σχεδιάζουν την εξόντωσι του άμαχου Ελληνικού πληθυσμού του Πόντου. Αρχίζει άμεση εξόντωσι των ανδρών των πόλεων και γενική εξορία όλων των ανδρών και γυναικοπαίδων των χωριών στα ενδότερα της Ανατολής με σκοπό την σφαγή. Το πρόγραμμα ξεκινά απο τις περιοχές της Σαμψούντας και της Πάφρας. Οι μαζικές εκτοπίσεις γυναικών και παιδιών απο τα παράλια του Ευξείνου Πόντου στο εσωτερικό της Ανατολίας, του Κουρδιστάν μέχρι και τη Συρία είναι πορείες θανάτου. Σφαγές, κρεμάλες, και εκτελέσεις φυλακές, λεηλασίες και βιασμοί ήταν η τακτικη των νεοτούρκων γαι να απαλαχθούν απο τις μειονότητες.

Στις 19 Μαϊου το 1919, ο Μουσταφά Κεμάλ (ιδρυτής της νέας Τουρκίας) αποβιβάζεται στη Σαμψούντα όπου οργανώνει τη δεύτερη φάση της Γενοκτονίας του Ποντιακού πληθυσμού στα παράλεια του Ευξείνου Πόντου. Τα μέτρα εξοντώσεως συνεχίστηκαν μέχρι την υπογραφή της Συνθήκη της Λωζάννης τις 30 Ιανουαρίου 1923 και μέχρι την ανταλλαγή των περισσότερο απο 2.000.000 Ελλήνων απο τον Πόντο και Μικρά Ασία και των 480.000 Μουσουλμάνων απο την Ελλάδα.

Μετά την αποτυχημένη εκστρατεία της Ελλάδας στη Μικρά Ασία στις 2 Φεβρουαρίου 1919 για να προστατέψη τους Ελληνικούς πληθυσμούς, και μετά απο την προδοσία των συμμάχων Αγγλίας, Γαλλίας, Ιταλίας και της πρώην προστάτιδας Ρωσία στις 27 Αυγούστου του 1922, οι Τούρκοι εισέρχονται στην Σμύρνη. Για πολλές μέρες οι Τούρκοι έσφαζαν, βίαζαν, βασάνιζαν, κατάστρεφαν σπίτια και μαγαζιά και λεηλατούσαν περιουσίες. Οι Τούρκοι εξέφραζαν τα ήθη και βάρβαρα ένστικτα τους καθ’ολοκληρίαν. Τελικά παρέδωσαν την πόλη στις φλόγες, που ολοκλήρωσαν το έργο της καταστροφής. Πάμπολες είναι οι μαρτυρίες ξένων όπως η σύζυγος του Αμερικανού ιεροκύρηκα King Bridge, ο Άγγλος πολιτικός Kris Woodhouse, Dr. E.P Lovejoy και τόσων άλλων.

Η πυρπόληση της Σμύρνης απο τα στρατεύματα του Κεμάλ, η σφαγή, η λεηλασία και γενικά η γενοκτονία ηταν ενα έγκλημα που σχεδιάστηκε και διαπράχτηκε εν ψυχρώ με σκοπό την πλήρη απαλλαγή της Τουρκίας απο τον Ελληνισμό. Τα θύματα της σφαγής στην Σμύρνη υπολογίσθηκαν σε 150.000.

Ο Μητροπολίτης της Σμύρνης Χρυσόστομος παραμένει πιστός με το ποίμνιο του και αντί να φύγη με πλοίο Γαλλικού Ναυτικού, σαν ενας άλλος Γρηγόρος Ε’ εναν αιώνα πριν, θανατώνεται με τον ίδιο τρόπο απο τον Τουρκικό όχλο. Ο Νουρεντίν Πασάς τον παραδίδει στον φανατισμένο όχλο γαι να τον θανατώσει. Αφού του ξεριζώνουν τη γενειάδα του, βγάζουν τα μάτια του και τον χτυπούν με ρόπαλα και με μαχαίρια ωσότου να ξεψυχίσει και κατόπιν τον κρέμασαν οτι απέμεινε απο το σώμα του στην πλατεία του Τιρκλίκ.Φρικτά γεγονότα που βρίσκουν αμέτοχους και αδιάφορους τους πρώην συμμάχους και τους Αμερικανούς.

Ο τότε Αμερικανός Γενικός Πρόξενος George Horton στο βιβλίο του «Η Μάστιγα της Ασίας» «Εξιστόρηση της συστηματικής εξόντωσης χρστιανικών πληθυσμών και της ενοχής ορισμένων Μεγάλων Δυνάμεων, μαζί με την πραγματική ιστορία της πυρπόλησης της Σμύρνης» κλείνει τη συγκλονιστική περιγραφή του για τη καταστροφή της Σμύρνης με τη φράση: “Ενα απο τα δυνατότερα αισθήματα που πήρα μαζί μου όταν έφυγα απο τη Σμύρνη, ήταν το αίσθημα της ντροπής γιατί ανήκα στο ανθρώπινο γένος”.

Μέχρι σήμερα ηΤουρκία, μετά απο 80 και πλέον χρόνια, αρνείται να παραδεχθεί τα φρικτά γεγονότα εναντίον των Αρμενίων και Ελλήνων, ενα μεγάλο έγκλημα ενάντια στην ανθρωπότητα, το έγκλημα του Ξεριζωμού και της Γενοκτονίας. Η αποσιώπηση των γεγονότων της Ιστορίας απο τους σημερινούς Τούρκους και την Τουρκικές κυβερνήσεις δημιουργεί το εμπόδιο για συγχώρησι και συμφιλίωση. Όπως έγραψε ο περίφημος Πόντιος συγγραφέας Δημήτρης Ψαθάς στο βιβλίο του η Γή του Πόντου “ να ρίξουμε το πέπλο της λήθης στο παρελθόν, αλλά να ξέρουμε, όχι να κρύβουμε. Να αναγνωρίσουν οι Τούρκοι τα εγκλήματα των πατεράδων τους αν πράγματι θέλουν και αυτοί να κατατεθούν στη σειρά των πολιτισμένων κρατών”.

Η 19 Μαϊου έχει καθορισθεί η ημέρα της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Το Μάιο του 1919, με την άφιξη του Κεμάλ Μουσταφά στην Σαμψούντα αρχίζει η δεύτερη φάση στις διώξεις του Ποντιακού Ελληνισμού.

Το μνημόσυνο τελείται απο μας τους Πόντιους πρώτης, δεύτερης, και τρίτης γενεάς εις μνήμη των χιλιάδων νεκρών συγγενών μας.

Βιβλιογραφία

Δ. Ψαθά “Γη του Πόντου”

G. Horton “The blight of Asia”

Ελευθεροτυπία –Ιστορικα “Η Γενοκτονία των Ποντίων”

Ecumenical Patriarchate-“The Black Book”

M. Housepian Dobkin-“Smyrna 1922 The Destruction of a City”

A. Haralambopoulos-“Background Paper on the Pontian Genocide”

ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ

Bahnhofstrasse

Μάτια περιπαικτικά βλέμματα ρίχνουν
και την οδό που θα οδεύσω τη νύχτα, μου δείχνουν,

δρόμος σταχτής που'ναι τα βιολετί του μέλη
τόπος συνάντησης τ'αστέρια π΄ανατέλλει.

Αχ άστρο του κακού. Άστρο της συμφοράς!
θαρραλέα νιότη που δεν ξαναγυρνάς,

ούτε η φρόνηση των γειρατειών αναγνωρίζει
τα μάτια που τον περιπαίζουνε καθώς βαδίζει.

James August Joyce

L’ heure de la reponse...(ο τέλειος άνθρωπος)

ο τέλειος άνθρωπος

Αρχές του χρόνου που διανύουμε, ανακοινώθηκε από τα μέσα μαζικής εξόντωσης, ε ε συγνώμη ενημέρωσης(…) ότι ανακαλύφθηκε ο τέλειος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, χαρίσματα και καθ’ όλα δυσνόητα για τον απλό και όχι μόνο, κόσμο, δομικά και ψυχικά αποθέματα ανθρωπιάς και ανεκτικότητας. Η εκκλησία διχάστηκε. Τον ονόμασε δευτερότοκο υιό του θεού μα και τσαρλατάνο, οι κυβερνήσεις τον ονόμασαν ως έναν υπεράνθρωπο, ανθρωπόμορφο αμφίβιο, αμφισεξουαλικό με τρομοκρατικές προδιαθέσεις, με όχι ακόμα διαμορφωμένη σαφή απειλητική εικόνα. Όπως και να έχει ο κόσμος τον λατρεύει, όπου σταθείς και όπου βρεθείς συζητάνε γι’ αυτόν, όλοι θέλουν να τον γνωρίσουν, να ζήσουν μαζί του, να τον κάνουν δικό τους. Οι γνωστοί άγνωστοι ιστορικοί και μελετητές, τον θεωρούν ως την αιτία του αναμενόμενου Γ’ παγκόσμιου πολέμου, ίσως όμως και την λύση των βασάνων όλων των ανθρώπων της γης.

Ο άνθρωπος αυτός, ζει σε βάθος 1.229 μέτρων κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε ένα εικονικό καταφύγιο μέσα σε μια σπηλιά ενός όρους γεμάτου χιόνια στις κορυφές του. Σε τακτά χρονικά διαστήματα, αναδύεται και ζει ανάμεσά μας.

Είναι ο άνθρωπος που μπορεί και αρχίζει την ημέρα του χωρίς καφεΐνη.

Είναι ο άνθρωπος που μπορεί και είναι χαμογελαστός αγνοώντας πόνους και κούραση.

Είναι ο άνθρωπος που μπορεί και τρώει το ίδιο φαγητό κάθε μέρα και είναι ευγνώμων για αυτό.

Είναι ο άνθρωπος που μπορεί να μη διαμαρτύρεται και να μην κάνει τους ανθρώπους να βαριούνται με τα προβλήματά του.

Είναι ο άνθρωπος που μπορεί να καταλάβει πότε οι αγαπημένοι του είναι πολύ απασχολημένοι για να του αφιερώσουν χρόνο.

Είναι ο άνθρωπος που μπορεί να δεχθεί κριτική και κατηγορίες χωρίς αντίδραση.

Είναι ο άνθρωπος που μπορεί να αδιαφορήσει όταν οι άνθρωποι ξεσπάνε επάνω του.

Είναι ο άνθρωπος που μπορεί να αντιμετωπίσει τον κόσμο χωρίς ψέματα και εξαπάτηση.

Είναι ο άνθρωπος που μπορεί να χαλαρώσει χωρίς τσιγάρο και αλκοόλ.

Είναι ο άνθρωπος που όταν πίνει κρασί θυμάται τους νεκρούς και τους αφιερώνει τις πρώτες στάλες του ποτηριού.

Είναι ο άνθρωπος που μπορεί να νικήσει το άγχος χωρίς ιατρική βοήθεια

Είναι ο άνθρωπος που τα βράδια κοιμάται εύκολα και βαθιά και βλέπει πολλά όνειρα.

Είναι ο άνθρωπος που περπατάει αλλόκοτα μα το βήμα του είναι σίγουρο, δυνατό και ελαφρύ.

Είναι ο άνθρωπος που περνάει απαρατήρητος μα όλοι νιώθουν την απουσία του καθώς αποσύρεται στην σπηλιά του, κάτω από την θάλασσα, σε βάθος 1.229 μέτρων, που ζεσταίνεται με τα χιόνια στις κορυφές του βουνού, και όταν μιλάει μόνος του, δεν τον ακούει κανείς.

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ

ΔΥΣΚΟΛΑ, ΟΛΑ ΔΥΣΚΟΛΑ, ΤΑ ΕΥΚΟΛΑ ΔΥΣΚΟΛΑ
ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΕΥΚΟΛΑ. ΠΑΡΑΚΜΗ. ΠΕΦΤΟΥΜΕ. ΛΙΓΟΙ ΘΑ ΣΩΘΟΥΝ.
ΠΕΦΤΟΥΜΕ. Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ. ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ.
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ.

Last Waltz

η κοκκινοσκουφίτσα και ο λύκος...

Ήταν η κοκκινοσκουφίτσα και πήγαινε στην καλή γιαγιά της. Εκεί που πήγαινε βλέπει κάτι πολύ ωραία λουλούδια πάει να πάρει ένα μπουκέτο για να πάει στη γιαγιά της. Πίσω από ένα δέντρο βλέπει τον κακό λύκο καθισμένο και λέει:
- "Γειά σου λύκε", και απαντάει ο λύκος:
- "Γειά σου" και σηκώνεται και φεύγει.
Ενώ η κοκκινοσκουφίτσα συνέχιζε να κόβει λουλούδια πίσω από ένα άλλο δέντρο βλέπει πάλι τον κακό λύκο και λέει:
- "Λύκε γιατί έχεις μεγάλα αυτιά;" και λέει ο λύκος
νευριασμένος:
- "Για να ακούω καλύτερα" και σηκώνεται και φεύγει.
Η κοκκινοσκουφίτσα συνεχίζει να κόβει λουλούδια και βλέπει πάλι τον κακό λύκο καθισμένο πίσω πάνω σε ένα δέντρο και πριν προλάβει να μιλήσει η κοκκινοσκουφίτσα λέει ο κακός λύκος:
- "θα με αφήσεις να χέσω ήσυχος;"

always look on the bright side of life

Some things in life are bad
They can really make you mad
Other things just make you swear and curse.
When you're chewing on life's gristle
Don't grumble, give a whistle
And this'll help things turn out for the best...

And...always look on the bright side of life...
Always look on the light side of life...

If life seems jolly rotten
There's something you've forgotten
And that's to laugh and smile and dance and sing.
When you're feeling in the dumps
Don't be silly chumps
Just purse your lips and whistle - that's the thing.

And...always look on the bright side of life...
Always look on the light side of life...

For life is quite absurd
And death's the final word
You must always face the curtain with a bow.
Forget about your sin - give the audience a grin
Enjoy it - it's your last chance anyhow.

So always look on the bright side of death
Just before you draw your terminal breath

Life's a piece of shit
When you look at it
Life's a laugh and death's a joke, it's true.
You'll see it's all a show
Keep 'em laughing as you go
Just remember that the last laugh is on you.

And always look on the bright side of life...
Always look on the right side of life...
(Come on guys, cheer up!)
Always look on the bright side of life...
Always look on the bright side of life...
(Worse things happen at sea, you know.)
Always look on the bright side of life...
(I mean - what have you got to lose?)
(You know, you come from nothing - you're going back to nothing.
What have you lost? Nothing!)
Always look on the right side of life...

Gustav Klimt

"Gustav Klimt first made himself known by the decorations he executed (with his brother and their art school companion F. Matsch), for numerous theatres and above all (on his own this time) for the Kunsthistorisches Museum in Vienna, where he completed, in a coolly photographic style, the work begun by Makart. At the age of thirty he moved into his own studio and turned to easel painting. At thirty-five he was one of the founders of the Vienna Secession; he withdrew eight years later, dismayed by the increasingly strong trend towards naturalism.

"The coruscating sensuality of Klimt's work might seem in perfect accord with a society which recognized itself in those frivolous apotheoses of happiness and well-being, the operettas of Johann Strauss and Franz Léhar. Nothing could be further from the truth. Far from being acknowledged as the representative artist of his age, Klimt was the target of violent criticism; his work was sometimes displayed behind a screen to avoid corrupting the sensibilities of the young. His work is deceptive. Today we see in it the Byzantine luxuriance of form, the vivid juxtaposition of colors derived from the Austrian rococo - aspects so markedly different from the clinical abruptness of Egon Schiele. But we see it with expectations generated by epochs of which his own age was ignorant.

"For the sumptuous surface of Klimt's work is by no means carefree. Its decorative tracery expresses a constant tension between ecstasy and terror, life and death. Even the portraits, with their timeless aspect, may be perceived as defying fate. Sleep, Hope (a pregnant woman surrounded by baleful faces) and Death are subjects no less characteristic than the Kiss. Yet life's seductions are still more potent in the vicinity of death, and Klimt's works, although they do not explicitly speak of impending doom, constitute a sort of testament in which the desires and anxieties of an age, its aspiration to happiness and to eternity, receive definitive expression. For the striking two-dimensionality with which Klimt surrounds his figures evokes the gold ground of Byzantine art, a ground that, in negating space, may be regarded as negating time - and thus creating a figure of eternity. Yet in Klimt's painting, it is not the austere foursquare figures of Byzantine art that confront us, but ecstatically intertwined bodies whose flesh seems the more real for their iconical setting of gold."

Το Αγγλικό Μοντέλο...

(Και) Αυτό είναι το Αγγλικό μοντέλο. Αυτό που επί χρόνια μας διαφημίζουν. Αυτό που "καθάρισε" τα Αγγλικά γήπεδα (και όχι μόνο). Μόνο που ξεχνάνε να σε μιλήσουν για την άλλη όψη του νομίσματος. Ότι πήρε το σαφώς πιο ελεγχόμενο και τις περισσότερες φορές γραφικό χαβαλέ και νταβαντούρι μέσα και γύρω από τα γήπεδα και το μετέτρεψε σε οργανωμένες συμμορίες εκτός γηπέδων. Το ανακάτεψε με όπλα, ναρκωτικά, προστασία και εξυπηρέτηση συμφερόντων και ουσιαστικά το έκανε παρακλάδι του οργανωμένου εγκλήματος.

Εξασφάλισε το τηλεοπτικό προϊόν, τη βιομηχανία του ποδοσφαίρου, τα ευχαριστημένα χαμόγελα πολιτικών, παραγόντων και διαφημιστών, αλλά στο ισοζύγιο της βίας τα αποτελέσματα είναι σαφώς χειρότερα. Στο προηγμένο εξωτερικό που μας διαφημίζουν εδώ και χρόνια, τραγικά γεγονότα όπως το χθεσινό είναι πολύ συνηθισμένα. Απλά, τις παιδικές ασθένειες του μοντέρνου ποδοσφαίρου τις έχουν περάσει νωρίτερα και το όλο θέμα γίνεται και πιο επαγγελματικά. Τα ραντεβού δίνονται σε πιο απομονωμένες περιοχές- μακριά από αδιάκριτα μάτια, η αστυνομία ασφαλίζει την περίμετρο και στο τέλος ρίχνει το σχετικό σκούπισμα και το απαραίτητο σφουγγάρισμα. Αίμα που δεν λερώνει το φακό της κάμερας, δεν είναι πρόβλημα.

Το ποδοσφαιρικό προϊόν παραμένει καθαρό για να συνεχίσει να πωλείται με το καλύτερο δυνατό αντίτιμο. Όποιος έχει στοιχειώδη αντίληψη και εμπειρία από το εξωτερικό, καταλαβαίνει πολύ καλά για πράγματα μιλάμε. Αργά ή γρήγορα, το ίδιο θα συμβεί και εδώ. Θα οργανωθούμε επαγγελματικά σε όλα τα επίπεδα και θα έχουμε και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Και το αίμα θα πάψει να λερώνει και να ενοχλεί.

Το τελευταίο τρίμηνο, κόμματα και αποκόμματα επενδύουν στην τυφλή βία με επίκεντρο την ανύπαρκτη Εθνική Παιδεία. Καθαρά από θέμα τύχης δεν έχουμε θρηνήσει νεκρούς στις καθημερινές κλωτσοπατινάδες μεταξύ εκκολαπτόμενων κομματικών στελεχών, που αύριο θα αναλάβουν και ηγετικό ρόλο στην κοινωνία. Κι όμως οι ίδιοι ηθικοί αυτουργοί, σκίζουν τα ρούχα τους με αφορμή το χθεσινό τραγικό γεγονός και την απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής.

Οι ίδιοι επενδύουν εδώ και χρόνια σε μια κοινωνία που αντιμετωπίζει τα πάντα σαν προϊόντα προς κατανάλωση. Οι ίδιοι σκύβουν το κεφάλι στους εθνικούς νταβατζήδες που χρησιμοποιούν το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό σαν μέσα για να ξεπλύνουν βρώμικο χρήμα, να παίξουν παιχνίδια εξουσίας, να εκμεταλλευτούν στυγνά την αγάπη του κόσμου για το ποδόσφαιρο και την ομάδα τους. Πάντα ατιμώρητοι. Οι ίδιοι στηρίζουν εδώ και 30 χρόνια το καραγκιοζιλίκι που έχουν βαφτίσει επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Ανίκανοι επί 30 ολόκληρα χρόνια να εξασφαλίσουν ένα στοιχειωδώς σοβαρό και καθαρό πρωτάθλημα, με κανόνες και ισονομία για όλους.

Οι ίδιοι έχουν χτίσει το ασφυκτικό πλαίσιο το οποίο αφήνει για τη συντριπτική πλειοψηφία της νεολαίας μόνο δύο δρόμους. Ή αυτόν της απόλυτης αποχαύνωσης ή αυτόν της τυφλής βίας. Οι ίδιοι αντιμετωπίζουν με όρους κοινωνικής χωματερής όποιον δεν μπορεί να ακολουθήσει το μοντέλο το οποίο έχουν προαποφασίσει χωρίς να τον ρωτήσουν. Οι ίδιοι επέλεξαν να οδηγήσουν τον απλό φίλαθλο και οπαδό ή στο δρόμο του πειθήνιου καταναλωτή ή του κοινωνικού απόβλητου. Οι ίδιοι του στερούν τη δυνατότητα να γίνει υπεύθυνο και ενεργό κομμάτι της ομάδας του, να κινείται και να εκφράζεται μέσα σε ένα πλαίσιο στοιχειώδους σεβασμού και κοινωνικότητας. Με δικαιώματα και υποχρεώσεις.

(Και) Αυτό είναι το Αγγλικό μοντέλο. Ωραία βιτρίνα, πανάκριβα εισιτήρια, η χαρά του διαφημιστή, του διαφημιζόμενου, του τουρίστα. Βιομηχανοποιημένο ποδόσφαιρο με παράπλευρες απώλειες την τυφλή βία και την καταστολή, τις οργανωμένες συμμορίες (των οποίων ο μέσος όρος ηλικίας θα μειώνεται συνεχώς), στο πλαίσιο μιας ηθικά και ανθρωπιστικά χρεοκοπημένης κοινωνίας. Η οποία και θα συνεχίσει να αρνείται πεισματικά να αντικρίσει κατάματα τόσο την χρεοκοπία όσο και την υποκρισία της.

Τι θα πουν λοιπόν στη μανούλα που θρηνεί παραμονές Πάσχα την απώλεια του γιου της; Ότι θα κάνουν ακόμα πιο αυστηρούς νόμους; Κλεισαμε οικογενειάρχες στη φυλακή για βεγγαλικά και το κόλπο δεν δούλεψε. Μέσα σε ένα δίμηνο θρηνούμε νεκρό. Ότι θα αρχίσουν και οι δημόσιες εκτελέσεις για παραδειγματισμό; Ότι οι κάμερες και τα ονομαστικά εισιτήρια θα λύσουν το πρόβλημα μιας χρεοκοπημένης κοινωνίας στην οποία αποθεώνονται οι φελλοί και τα λαμόγια; Σε μια κοινωνία που σπρώχνει τη νεολαία της ή στην αποχαύνωση ή στην τυφλή βία; Που επιχειρεί να λύσει το πρόβλημα της ανύπαρκτης Εθνικής Παιδείας της με άναρθρες κραυγές, με μπόλικο φασισμό (από όλες τις πλευρές), με βανδαλισμούς και δακρυγόνα;

Όπως πάντα, θα κλάψουμε όλοι υποκριτικά, θα κάνουμε την πολιτική μας πάνω από τον τάφο του γιου της, θα εκμεταλλευτούμε τον αποπροσανατολισμό που προσφέρει το χθεσινό τραγικό γεγονός, θα αναβαπτισθούμε όλοι μαζί στη βολική κολυμπήθρα που λέγεται "βία στα γήπεδα". Μια χαρά μας ξεπλένει εδώ και 30 χρόνια.

Μπορούν τουλάχιστον να πουν στη μανούλα ότι ο γιος της θα είναι το τελευταίο θύμα της παρανοϊκής, τυφλής βίας; Δεν μπορούν. Είτε επειδή δεν το βλέπουν, είτε επειδή αρνούνται να το παραδεχτούν, γνωρίζουν ότι το σύστημα τους εκτρέφει χιλιάδες καινούριους "υποψήφιους προς αποχώρηση". Το σύστημά τους έχει βασικό μέλημα να προστατέψει το προϊόν και τα αφεντικά του. Δεν το ενδιαφέρει το ισοζύγιο της βίας. Δεν το ενδιαφέρει να γίνει η κοινωνία καλύτερη. Δεν το ενδιαφέρει η κοινωνική συνοχή. Δεν το ενδιαφέρει να βοηθήσει κάποιον που έχει ανάγκη.

Καλωσορίσατε στο σαλονάκι της Ευρώπης. Μια ζωή pret-a-porter μας περιμένει…